PubMedfile: Parkinson.txt bilbliotheek parkinson rigor prinsclaus schudverlamming dopamine tremor propulsie paralysis agitans acathisie lipidol tonus somastiek expressie ========================================== Herkennen en behandeling van PARKINSON ========================================== (Als file is dit een psycho-somatisch studie en geen medicatiefile) Pamflet: Hoffmann-La Roche B.V. Postbus 42, 3640AA Mijdrecht. afd. Medisch Farmaceutische Informatie 1982. Deel 1: Het Parkinson-syndroom, kliniek- en niet-medicamenteuze behandeling. door: Bento P.M. Schulte, neuroloog. Berichten voor Webmasters: 1.In deze file is alleen het psychisch traumata uit een verouderd medisch pamflet overgenomen als deelstudie naar andere somatische ziekten als suiker, cara, Crohn, Ulcerosa en appendix. Zoals bekend schakelen artsen eerst een psycholoog in met specialisatie in somatische ziektebeelden. 2.Er zij op gewezen dat (para-)medische pamfletliteratuur NOOIT copyrecht bezit - da's nogal logisch uiteraard omdat anders op operaties of ziektenpreventie zoiets als patent of copyright zou staan... alleen boeken hebben dit. Deze file bevat meerdere boekeninformatie en is opgezet als onderzoek: achter- grondinformatie van psychologie-somastiek voor bv. vervolgstudiedoeleinden. Uiteraard worden hier medici naar het voor hun bedoelde pharmaceutisch netwerk verwezen, ook al omdat stoffenkennis nogal snel verouderd. 3.Letselatvocaat mr.Ch.Veraart te Bergen heeft in Nederland alle processen verloren waarin hij psychotherapie aanviel (hier de vermeende incestzaak Kieft+NCRV) maar bij het Europeesche Hof voor de Rechten van de Mens won hij en werd een schadevergoeding van 2800 euro toegekend en te betalen door de Staat de Nederlanden omdat zijn vrijheid van meningsuiting geschonden was door Nederlandse rechters die te weinig onderzoek hadden verricht. Hij is nu bezig om alle Webmasters aan te schijven voor rectificatie - plus een nota. Uiteraard... de bodemprocedures aan Kieft en ook NCRV lopen nog. DEZE FILE IS GEEN MEDISCHE INFO MAAR EEN MENING. Het Roche epistel wordt hier alsnog met een fileermesje ontleed: 1.ontwikkeling naar huidige inzichten. ----------------------------------- In 1817 verscheen te Londen een van de meest nauwkeurige en bondige beschrij- vingen van een neurologisch ziektebeeld. De schrijver ervan was een praktiserend geneesheer, paleontoloog en.. pamflettenschrijver. Deze combinatie van praktisch inzicht, systematiseren en het bezit van een journalistieke schrijfpen is terug te vinden in het: 'An Essay on the Shaking Palsy' van de toen al 62 jarige James Parkinson. Hij begint met een definitie: Involuntary tremulous motion, with lessened musculair power, in parts not in action and even when supported; with a propensity to bend the trunk forward, and to pass from a walking to a running pace: the senses and intellects being uninjured. Het is de onvergankelijke verdienste van Parkinson dat hij met deze thans nog bijna onverkort te handhaven definitie orde heeft gebracht in reeds lang be- kende, maar niet met elkaar in samenhang gebrachte verschijnselen. We herkennen in de definitie van Parkinson: de onwillekeurige rusttremor, het verschijnsel van de propulsie en de afwezigheid van dementie. Er wordt vaak beweerd dat het opstel over de schudverlamming van Parkinson direkt in de vergetelheid is geraakt. Dat is niet juist. In het 1e afzonderlijke werk over neurologie: 'A treatise on Nervous Disease (1820-1823) van de Londense arts John Cooke werd duidelijk aandacht gegeven aan 'Paralysis agitans as described by Mr Parkinson'. Cooke was van mening dat in Parkinsons boekje: 'highly deserving our attension' juist was en hij besloot in zijn boek een korte beschrijving van de paralysis agitans te geven: "...though neurologists have not classed it among the palsies". Dit neemt niet weg dat de beschrijving van Parkinson pas werkelijke bekendheid heeft gekregen nadat Jean-Martin Charcot, de grootmeester van de Salpetriare te Parijs het belang van het boekje had ingezien en het gedeeltelijk vertaalde. Hij was ook degene die de naam Parkinson aan de ziekte verbond. Charcot beschouwde de ziekte van Parkinson als een psychogene stoornis, als een functionele neurose. Deze opvatting is tot 1914 van doorslaggevende betekenis geweest. Charcot beschouwde hevige emoties en physische traumata als oorzakelijke momenten voor het ontstaan van de ziekte van Parkinson. In 1908 vermeldt ook Oppenheim dat de causale betekenis van emoties en traumata HET ZEKERST IS, MEER dan die van erfelijkheid, lues of toxins. Om een overzicht te geven van de inzichten betreffende de ziekte van Parkinson aan het begin van deze eeuw geef ik een samenvatting van de klinische les van Wilhelm Erb, toen hoogleraar in Heidelberg, in het toenmalige standaardwerk Die Deutsche Klinik am Eingange des zwanzigsten Jahrhunderts, van 1906. Erb wijst erop dat het vooral de verdienste van Charot en zijn medewerker Ordenstein geweest is, de symptomen van de ziekte van Parkinson en van de multipele sclerose van elkaar te hebben onderscheiden. Erb noemt als hoofdsymptomen van de ziekte: tremor en rigor. Hij twijfelt aan de juistheid van het begrip functionele neurose en vermoedt dat er een anatomische basis moet zijn voor het ziektebeeld. Op grond van zijn eigen waarnemingen stelt Erb dat de ziekte meer voorkomt bij mannen dan bij vrouwen en doorgaans na het vijftigste jaar begint. ---------------------------------------------------------------------- Psychische en somatische traumata spelen als uitlokkende momenten een belangrijke rol. ---------------------------------------------------------------------- De tremor begint volgens Erb meestal aan een hand, meestal de rechter in de vorm van een grofslagige schudbeweging met een frequentie van 4 tot 7 per seconde, toenemend onder invloed van emoties waarbij de beweging vaak lijkt op pillendraaien, spinnen of geldtellen. De tremor grijpt na enige tijd vaak over op het gelijkzijdige been en na langere tijd ook op de andere lichaamshelft. Actieve bewegingen van de nog gezonde lichaamshelft kunnen het beven van de zieke lichaamshelft versterken. De tremor is een typische rusttremor, dwz. verdwijnt volledig in de slaap en dient zeer duidelijk van een intentietremor onderscheiden te worden. De spierstijfheid beschouwt Erb als een toestand van verhoogde tonus met een verlengde latentietijd van de willekeurige prikkelbaarheid. --------------------------------------------------------------------------- | De voorovergebogen houding, het verlangzaamde bewegingspatroon, de starre | | gelaatsuitdrukking, de zwakke stem, de typische schrijf-houding van de | | handen, het lopen met gebogen knieen, de verschijnselen van propulsie en | | retropulsie, dit alles ziet Erb als gevolgen van verhoogde spiertonus. | | --- | Hij wijst ook op de vegatieve stoornissen bij het ziektebeeld: roodheid en| | een heet gevoel in het gezicht, branderigheid van de huid, vermeerderde | | zweetsecretie en ook kouwelijkheid, prikkelingen in de huid, pijnen van | | vage aard in uiteenlopende lichaamsdelen, algemene onrust van ledematen. | --------------------------------------------------------------------------- De patienten hebben met korte tussenpozen steeds weer de innerlijke drang om van houding te veranderen maar de psychische en de zintuigfunkties zijn nog volledig en ongestoord. (Er bestaat een vorm van hetzelfde ziektebeeld zonder tremor: paralysis agi tans sine tremore, maar het bestaan van een 'paralysis agitans sine rigore' acht hij wel waarschijnlijk maar, veel minder zeker). De ziekte is langzaam progressief en geneest nooit. De pathologische anatomie en de lokalisatie van de ziekte is nog volledig in het duister. Uit deze wellicht wat uitvoerige samenvatting van een klinische les uit 1906 blijkt dat in het begin van deze eeuw reeds allerlei klinische kernsymptomen van de ziekte van Parkinson duidelijk waren beschreven en dat er later eigenlijk alleen nog de als akinese of hypokinese samengevatte symptomengroep is toegevoegd en waarbij bovendien de vraag mag worden gesteld of deze akinese of hypokinese niet reeds in de vroeger al beschreven symptoomgroep dient te worden inbegrepen... 2. (hoofdstuk 2 niet overgenomen, bevat diverse onderverdelingen waaronder ook vergiften, ongevallen, anestesiologiefouten, vitaminedeficienties, cerebrale systeemziekten, lood, koolmonoxide, cyaankali, kwik, enz. Deze file is een psycho-somatischstudie en geen medicatiefile) 3. Het onderzoek en het opbouwen van de diagnose. --------------------------------------------- De eerste fase van het onderzoek bestaat uit OBSERVATIE van het totale bewegingspatroon. Daarbij geeft men de patient ruim de tijd om in een onderzoekkamer van behoorlijke afmetingen een aantal malen op en neer te lopen. ---------------------------------------------------------------------------- | Het observeren van het lopen is een van de belangrijkste mogenlijkheden | | van neurologisch onderzoek en dit geldt bij het onderzoek van de Parkinson | | patient in de hoogste mate! ---------------------------------------------------------------------------- Terwijl de patient zich concentreert op het lopen en zich in zekere mate ongezien acht, kan men hem/haar van top tot teen observeren, vooral van de zijkanten. Bij de meest uitgesproken vorm van dit ziektebeeld neemt men het maskergelaat waar, de merkwaardige blik met zeldzame ooglidslag; men ziet vooral ook de afwezigheid van meebewegingen, dus het verminderd meependelen van een of van beide armen. De patient loopt met kleine pasjes in starre houding met vastzittend hoofd, de knieen worden niet gestrekt, de bovenarmen blijven strak tegen het lichaam aangedrukt en bewegen niet, de ellebogen in gebogen stand, de duimen blijven recht, dit dan in schrille tegenstelling met de gekromde vingers die ritmisch bewegen. Staande bij stilstand is direkt opvallend: zeer sterk voorovergebogen houding, in de gesprekvoering valt ook het achterover-hellende hoofd direkt op. Bij het stellen van vragen hoort men de benepen, zachte stem zonder modulatie. Wanneer men de patient dan laat zitten en enige tijd in dezelfde houding laat tijdens een "gesprek", dan kan soms het merkwaardige symptoom van de acathisie worden gezien van de trappelende beweging met de voeten op de grond. Bij een zittende patient kan men meestal gemakkelijk het glimmende gelaat waarnemen, soms ook speekselvloed. Daarna wordt het onderzoek voortgezet met de op de bank liggende patient. Persoonlijk behoor ik tot diegenen die bij de liggende patient het onderzoek in de eerste plaats richten op de HOOFD-VALTEST en zeer grote waarde hechten aan de uitkomst daarvan. --------------------------------------------------------------------------- |Deze hoofdvaltest (Kopffalltest, headdroptest) ontleent zijn waarde vooral | |aan het gegeven dat de -RIGOR- (de nekstijfheid) het eerste optreedt in de | |schouder en de nekmusculatuur. --------------------------------------------------------------------------- Wartenberg, hoogleraar in de neurologie in Freiburg en later in San Fransisco die jarenlang als een soort van 'handelsreiziger in neurologische diagnostiek' de Verenigde Staten afreisde onder de slogan van Cushing: "Meer neurologie en minder lipidol!" was van mening dat deze test de meest zekere is bij het onderzoeken van doorverwezen Parkinson patienten. 1e test. -------------------------------KOPVALTEST--------------------------------- | Bij deze test legt men de patient op de rug op de onderzoektafel met een | | zacht kussen onder het hoofd. Men laat hem/haar ontspannen met gesloten | | ogen terwijl de onderzoeker z'n hand onder het hoofd van patient legt. | | Met deze hand tilt men het hoofd voorzichtig op en onverhoeds brengt het | | hoofd met de hand omlaag zonder los te laten. Herhaal dit. | | Na enige proefbewegingen weet de patient dat zijn hoofd neerkomt op een | | zacht kussen en dat hij dat gerust kan laten vallen. Oke, vallen maar!| | | ------------------------------------------------------------------------- | Daarentegen zal bij rigor het hoofd maar langzaam zakken, blijft zelfs | | even hangen alvorens het zakken gaat. Op de hand rust even geen gewicht! | | Op dit principe zijn talloze andere testen gebaseerd waarbij men de | | tonusverhoging van schouders, armen of benen zal kunnen vaststellen. | | Maar bij een positieve hoofd-valtest zijn alle andere onderzoeken | | helemaal niet meer nodig. | -------------------------------------------------------------------------- 2e test. ------------------------------SCHRIJFTEST----------------------------------- | Voor het onderzoek van de tremor (beven) is het vervolgens voldoende om de | | patient met de funktioneel-dominante hand doch liefst met beide handen op | | een stuk papier een spiraal met een voldoende aantal windingen te laten | | tekenen, zowel met de klok mee als tegen de wijzers van een klok in. | | Juist bij deze proef en ook overige schrijfproeven is het opvallend hoezeer| | de tremor de belangrijkste - misschien wel enigste - barometer van de | | GEMOEDS-bewegingen van de patient is geworden. | ---------------------------------------------------------------------------- 3e test. De volgende etappe van het onderzoek maar ook de moeilijkste, wordt gevormd door pogingen om enig inzicht te krijgen in de belevingswereld van de patient. Hetgeen hierna volgt heeft in overwegende mate alleen betrekking op patienten die lijden aan de ziekte van Parkinson of paralysis agitans. Dit deel van het onderzoek vergt veel geduld en takt, en wordt daarom vaak aan de klinisch werkende psycholoog overgelaten: Meestal zijn Parkinson patienten uiterst sensitief, enigzins wantrouwend en voorts zijn het geestelijke herkauwers die door de onderzoeker gemaakte fouten niet licht zullen vergeten... Bij pogingen om persoonlijk met de patient in kontakt te komen wordt de onder- zoeker vaak getroffen door de geestelijke inactiviteit, het gebrek aan initia- tief en alle besluitvaardigheid van de patient. Het lijkt erop dat deze in-activiteit een gevolg is om de rigor te overwinnen. Elke handeling lijkt hem zoveel energie en zoveel overwinning van z'n verstarring te kosten dat men veelal niet tot uitvoering ervan kan komen. Bij het omgaan met de Parkinson patient bemerkt men dat zijn kontakt met de buitenwereld steeds meer gebarricadeerd wordt en dat hij steeds meer op zich- zelf wordt teruggeworpen binnen de enge cirkel van het eigen ik. ------------------------WASSEN/TANDPASTATEST ----------------------- | Daardoor krijgen dagelijkse gewoontehandelingen als wassen, tanden | | poetsen, neus snuiten of defeceren een -OVERWAARDIGE- betekenis. | | Toch gebeurt dit alles bij geheel intacte intellectuele functies. | | De patient zit als het ware zichzelf te observeren. | -------------------------------------------------------------------- Merkwaardig is bovendien dat Parkinson patienten ofschoon zij hun ziekteproces als existenieele bedreiging beleven, weinig tot zelfmoord komen. Uit de biografische anamnese en de bespreking daarvan met de patient tijdens het onderzoek komt vaak naar voren dat de premorbide persoonlijkheidsstructuur van Parkinson patienten: bepaalde typische levenskenmerken draagt: ================== DIT HAD HET LEVEN VOOR HUN IN PETTO =================== [ In de levensgeschiedenis van Parkinson patienten zijn er vaak bepaalde ] [ overeenkomsten: doorgaans hadden zij een moeilijke jeugd met een strenge ] [ opvoeding, met conservatischme en weinig warmte. ] [ Verder is opvallend dat met name in de evolutiefase HEFTIGE EMOTIES het ] [ uitlokkende moment van een paralysis lijken op te treden. ] [ Merkwaardig is verder dat vele patienten het optreden van uitwendig ] [ zichtbare Parkinson-verschijnselen als... een verademing beleven, ja als ] [ een bevrijding van reeds lang bestaande opgekropte spanningen. ] ========================================================================== Naschrift: sommige onderzoekers wijzen op de overeenkomst van de persoonlijkheidsstructuur met psychasthenie die wordt gekenmerkt door een verlaagde realiteitsfunktie, door ik-zwakte, door een stoornis in de kern van de persoonlijkheid, waardoor het individu overgevoelig is voor indrukken uit zowel binnen- als buitenwereld. Inderdaad hebben Parkinson patienten in hun premorbide fase vaak kenmerken van dit persoonlijkheidstype dat snel ontroerd is, zich moeilijk kan distantieeren van emoties en problemen, kwetsbaar is en neiging vertoont tot nakaarten en vaak piekeren. De werkelijkheid benauwt hen, zij zijn twijfelzuchtig en worden gekweld door het onvermogen om tot beslissingen te komen terwijl er wel degelijk dadendrang bestaat. Er bestaat een zekere dwangmatigheid en innerlijke gespannenheid, hun gevoels- leven lijkt in de greep van een krampachtige beheersing. Al deze overeenkomsten wijzen volgens veel onderzoekers naar het persoonlijk- heidstype zoals door Janet beschreven in 'Les obsessions et la psychasthenie'; doch weer anderen geven het persoonlijkheidstype weer een plaats binnen de typologie van Sheldon. Zoals te verwachten komen er ook onder neurologen velen voor met een voor Parkinson predisponerend persoonlijkheidstype. Beroemde Parkinson-lijders waren b.v. de Engelse neuroloog Henry Head en de Franse neuroloog Joseph Babinski. Deel 4: de definitieve diagnosestellingen (niet overgenomen: =medisch) Deel 5: de niet medicamenteuze therapie ------------------------------- Tot de niet-medicamenteuze therapie kan men rekenen: a. de psychotherapie b. de fysiotherapie c. de chirurgie Maar bij het toepassen van therapie dient men zich wel altijd te realiseren dat er een kritische levensfase, dalende levenslijn of involutie bestaat. Algemene, roborerende maatregelen blijven daarom het uitgangspunt van elke therapie. Een Parkinson patient heeft meer baat van een goede aandacht voor zijn defecatiemoeilijkheden en eventuele blaasretentie dan van een medicatie die vaak deze moeilijkheid zelfs nog kan vergroten. Bij de Parkinson-lijder heeft een goed laxeermiddel haast de betekenis van een physofarmacon. Verder zijn er kleine attenties die het leven van een Parkinson patient kunnen veraangenamen. Het verschaffen van een schommelstoel, het laten meenemen door de familie in trein of auto of het ter hand stellen van gelinieerd schrijfpapier behoren hier zeker toe. a. Psychotherapie. Psychotherapie bij Parkinson-lijders betekent het opbouwen van een praktisch kontakt met de patient. Strakke richtlijnen zijn daarvoor niet aan te geven. Men dient zich steeds te realiseren dat men een Parkinson patient anders in en uit de spreekkamer zal ontvangen en te woord staat, dan bijvoorbeeld een epilepticus. --------------------------------------------------------------------------- | En gezien de sensiviteit van de Parkinson-lijder dient een arts elk woord | | op een goudschaaltje te wegen. Men realisere zich immers dat bij de | | patient een behouden reactiviteit bij een wel gestoorde spontaniteit is. | | De arts dient te bedenken dat vele symptomen een affekt-vervangende of | | bewustzijn onderdrukkende betekenis hebben. | --------------------------------------------------------------------------- | Een psychotherapie dient zich niet op de ge-isoleerde patient zelf, maar | | op de patient in RELATIE tot zijn milieu te richten. Vooral van de arts | | maar eigenlijk wel van een ieder in zijn omgeving wordt een warme belang- | | stellende begeleiding gevraagd. | --------------------------------------------------------------------------- onderdeel b. fysiotherapie (niet overgenomen). onderdeel c. chirurgie (niet overgenomen). DEEL II, De medicamenteuze therapie van het Parkinson-sydroom: hollen of stilstaan, door Dr.Jan j. Korten, neuroloog van het ziekenhuis "De Goddelijke Voorzienigheid" te Sittard. (niet overgenomen, bevat overjarige bespreking van diverse dopa. Voor wie actuelere medicatie-info wenst te bezitten wordt verwezen naar de uitgever Hoffmann-La Roche B.V. postbus 42, 3640 AA Mijdrecht) (Dit is medische info - medische info bezit geen reprorechten) *** Commentaar op het pamflet. --------------------------------- Het is in de medische literatuur zeker nogal bevreemdend om een echte ziekte als... psychische oorzaak te beschrijven. Immers, de meeste ziektes zoals COPD beginnen zelden als psychisch trauma maar vlammen slechts op bij traumata. Het is dan ook interessant hoe of fysiotherapeuten met deze ziekte - die dus evenals Colitis Ulcerosa en Crohn tot de psycho-traumata worden gerekend - ermee omgaan, cq. soms daadwerkelijk gaan behandelen.(..!) Waarom is dat? Dat leest u hieronder. file SAMENVATTING, de ziekte van Parkinson. =========================================================================== [ De oorzaak van de ziekte van Parkinson is een verharding van de nek waar- ] [ door essentiele bloed + lymfe aderen naar de hersenen worden afgeknepen. ] [ Hierdoor onstaat in de hersenen een acuut tekort aan voedingsstoffen. ] --------------------------------------------------------------------------- [ Deze nekverharding ontstond RONDOM een hevig ervaren mondeling trauma dat ] [ is opgeblazen rond de -"moraal"- van familie of een -lid ervan. ] [ Typisch: patient had der escapades part noch deel aan. ] [ En de patient in spe, kon zich tegen de onjuist geplaatste aantijgingen ] [ niet verweren wegens een conservatieve, cq. gezagsgetrouwe opvoeding. ] --------------------------------------------------------------------------- [ De patient kan zich dit conflikt uitstekend herinneren maar zal de gebeur-] [ tenis NIMMER opnemen in een gesprek wegens schaamte eromtrent. ] [ De schaamte voor het heftige schudden wordt door de Parkinson-lijder als ] [ een "bevrijding" ervaren, liever dit dan zich mondeling schamen. ] =========================================================================== Of filosoferend gezegd: de ziekte van Parkinson is een zelfopgelegde, een familielid-vervangende "straf", of - anders gezegd - een voor iedereen zorgvuldig geheim te houden vorm van zelfdoding in andermans plaats. Maar als psychologisch: de ziekte van Parkinson is evenals glaucoom een te verwachten gevolg van verharde nekspieren. Het verharden van nekspieren is nodig omdat er lichamelijk gevochten zal gaan worden na een woordenwisseling. Als merkwaardiger wijze lichamelijk kontakt uitblijft zal de benodigde nekspiertonus helaas in stand blijven totdat de zware vechtpartij - bv. met een hakbijl een boom te lijf is gegaan is vervuld. Immers, deze omslag in "vrede" kan alleen door melkzuur geschieden dat door spierarbeid wordt geproduceerd en door het di-encephalon wordt gedetecteerd. Alternatieve therapeuten hebben weer een andere opvatting. de ziekte van Parkinson is evenals iedere vorm van brildragendheid en rotte kiezen een gevolg van verharde nekspieren. De ziekte van Parkinson komt immers ook voor bij meisjes van 24 jaar! Vermindering van vele onwillekeurige spiertractie kan met wisselend resultaat enigzins worden gerealiseerd door de volgende disciplines: judoka, karate (=inw. bloeduitstortingen > signaalstoffen.) hardlopen, joggen (=melkzuur, is ook een signaalstof naar onbewuste.) hyperventileren (=melkzuur > signaalstof.) roken (=verdoving der nekmusculatuur) brand stichten (=wierook, zelfde effekt, =oude Kerkgnosis) drank (=verwijdt bloed+lymfevaten, eveneens Kerkgnosis) biechtstoel ( uitpraten, dat lucht op) wurg-contracten (Jezus wijdt er een geheel hoofdstuk aan, Lukas 16.) Voor bovenstaande pleit: zijn allemaal verslavende disciplines, een typische reactie van het onbewuste op een AUTORITEIT die een terrein afbakend, bv. zoals elk dier met geuren zijn terrein afpaalt. zingen (=oude Kerkgnosis, men denke maar aan de gemeente: Boesinghedieliede-NH alsook het nachtelijk kattengezang zal vanwege de stress ook wel hieronder vallen) konflikt uitpraten (=opbiechten in dialoogvorm, oude Kerkgnosis) uithuilen (=Bijbelgebod: "Gij zult uw tranen niet inhouden", Exod.22:29) yoga (men vindt zichzelf weer terug, =oud-Griekse kerkgnosis, Oud-Katholieken: Oud-katholieke kerkgnosis, men doet gedurende de dienst niet anders dan binnenin jezelf een kijkje nemen.) (contra indicatie: gezagsvervagend effekt, restrictie: dit is voor Rooms- katholieken verboden) Voor bovenstaande vijf pleit: disciplines werken in op een zenuwknoop juist voor de stembanden gelegen dat in staat is sterke reacties in de nekmuscula- tuur teweeg te brengen vanwege de rechtstreekse zenuwbekabeling naar dit gedeelte dat eveneens zowel hart-, long- als slik-ritme bestuurt. Eindconclusie aan de parmedische kantlijn: Mijne Heren, niet het symptoom is belangrijk maar veeleer omstandigheden ERGENS rondom de Parkinson patient. Denk daar niet licht over: de Parkinson patient (meestal man) is zich zowat letterlijk -DOOD- geschrokken. Apropos, weet u wat er gebeurt als 12 paarden voor een houten rijtuigje op hol slaan? Sommigen zoals prins Claus wisten dat namelijk wel, vooral ook omdat alle oorlogs-beschuldigingen niet konden kloppen want toen zat hij in Afrika! *** Een arts beschrijft zijn eigen Parkinsonziekte. Dat doet hij echter zo goed dat we dit zeldzame verhaal van Internet geplukt hebben als studiemateriaal. Naar zijn vrouw vertelde is hij er meer dan 6 maanden mee bezig geweest... ---------------------------------------------------------------------------- When the doctors at the Naval Hospital in Charleston, SC told me that what I had was Parkinson disease, I looked a them like a dummy and had to ask: "What was parkinson disease?", but I was later to find out just what Parkinson's disease was. It all started with just a small twitch in the right side of my face and once in awhile a slight numbness and a loss of dexterity in my right side centering around my right hand and arm. I never paid too much attention to the twitch in the right side of my face and very little to my right hand. As it progressed the shakes would come on so bad that some times I would be unable to salute as I stood at morning quarters. It was then that I decided to go on Sick Call and see a neurologist, he informed me as to what he thought I had and that he was sending me up to the Naval Hospital in Norfolk VA for further evaluation. What is Parkinson disease? It was first referred to as "Shaky-Palsy" which was erroneous, Parkinson's disease is caused by gradual deterioration in certain nerve centers inside the brain. These centers control movement, particularly semi-automatic movements such as swinging your arms while walking. Deterioration of these nerve centers upsets the delicate balance between two body chemicals, Dopamine and Acetylcholine which are essential for controlling the transmission of nerve impulses within this part of the nervous system. The resultant lack of control produces the symptoms of Parkinson's disease. Nobody knows what causes the more common form of the illness. In rare cases the nerve degeneration results from such factors as carbon -monoxide poising or high levels of certain metals in the body tissue. Sometimes Parkinson's disease is the result of and earlier infection of the brain. What are the symptoms? One characteristic symptom is a type of tremor (sometimes incorrectly spoken of as "palsy") which actually means paralysis. There is an involuntary, rhythmic shaking of the hand, the head (or both) often accompanied by a continuous rubbing together of the thumb and forefinger. Such tremors are most severe when the affected part of the body is not consciously in use. Once you begin to consciously move the involved body part the tremors disappear or diminishes. If the disorder worsen, there is a gradual loss of automatic physical movement such as the natural swinging of the arms that makes walking smooth, or the ability to write legibly, or move your mouth and tongue so as to speak clearly. And that my friends is what Parkinson's disease is, I'll leave you with this though the next time you that do not have the disease get to wondering why the person who has it acts the way he does just remember what I'm about to give you. A LETTER FOR MY FRIENDS I have Parkinson's disease. It is not catching or hereditary. No one knows what causes it, but some of the dopamine cells in the brain begin to die at an accelerated rate. Everyone slowly loses some dopamine cells as they grow older. If the cells suddenly begin to die at a faster rate, Parkinson's disease develops. It is slowly progressive and usually occurs as people get older. Medicine can help. I'll take newer, stronger kinds over the years. Some make me sick and take lots of adjustments. Stick with me. I have good days and bad days. TREMORA- You are expecting me to shake. Maybe I will, maybe I won't. Medicine takes care of some of the tremors. If my hands, feet or head are shaky, ignore it. I'll sit on my hands or put them in my pocket. Treat me as you always have. What is a little shakiness between friends. MY FACE- You think you don't entertain me anymore because I'm not grinning or laughing. If I appear to stare at you, or have a wooden expression that's Parkinson's. I hear you. I have the same intelligence. It just isn't easy to show facial expressions. If swallowing is a problem, I may drool. This bothers me, so we'll mop it up; STIFFNESS- We are ready to go somewhere and I get up, I can hardly move. Maybe my medicINE is wearing off. This stiffness or Rigidityis part of the Parkinson's. Let me take my keep talking. I'll get there eventually. Trying to hurry me won't help. I can't hurry. I just taker my time. If I seem jerky when I start, that's normal. It will lessen as I get moving. EXERCISE- I need to walk every day. Two or three is good. Walk with me. Company makes fun. It may be a slow walk, but I'll get there. Remind me if I slump or stoop. I don't always know I'm doing this. MY VOICE- As my deeper tones disappear, you'll notice my voice is getting higher and wispy. That's the parkinson's. Listen to me. I know you can talk louder and faster and finish my sentences for me. I hate that. Let me talk, get my thoughts together and speak for myself. I'm still there. My mind is ok. Because I'm slower in movement, I talk more slowly to. I want to be part of the conversation. Let me speak. SLEEPLESSNESS- I may complain that I can't sleep. If I wander around in the middle of the night, that's Parkinson's. It has nothing to do with what I ate or how early I went to bed. I may nap during the day. Let me sleep when I can. I can't always control when I'm tired or feel like sleeping. EMOTION- Sometimes I cry and appear to be upset and you think you have done something to hurt my feelings, probably not. It is the Parkinson's. Keep talking to me. Ignore the tears. I'll be ok in a few minutes. Patience, my friend. I need you. I'm the same person, I've just slowed down. It's not easy to talk about Parkinson's but I'll try if you want me to. I need a friend. I want to continue to be part if life. Please, remain my friend. * Sysop's Note: The above article was written by Percy Manning who may be found hanging around HandiNet B B S. 1:275/429 or 94:8040/1 *** Prins Claus en de ziekte van Parkinson. -------------------------------------- Ik herhaal de les nog maar even: Eindconclusie aan de parmedische kantlijn: Mijne Heren, niet het symptoom is belangrijk maar veeleer omstandigheden ERGENS rondom de Parkinson patient. Denk daar niet licht over: de Parkinson patient (meestal man) is zich zowat letterlijk -DOOD- geschrokken. Apropos, weet u wat er gebeurt als 12 paarden voor een houten rijtuigje op hol slaan? Sommigen zoals prins Claus wisten dat namelijk wel, vooral ook omdat alle oorlogs-beschuldigingen niet konden kloppen want toen zat hij in Afrika! De koetsier verklaarde in de krant dat als die provo's nou maar grijze, zwarte, witte, gele, blauwe of paarse rook hadden gebruikt - dan was er niks gebeurd. Maar nu: RODE rook, een signaal voor VUUR!!! Vier paarden van het 12-span sloegen op hol en de begeleidende stalmeesters hadden injectiespuiten bij zich om de paarden ter plekke dood te spuiten. Dat hoefde nog net niet maar twee ambtenaren hadden de injectiespuit al in hun handen gehad en waren nog slechts 2 seconden van het fatale moment af. Nog een kamerheer verklaarde later dat de krantenartikelen waarin de aanstaande van Beatrix op de fitte Claus het effekt hadden veroorzaakt van: een bominslag. Hij was te verbijsterd geweest om te reageren en zat als een zombie. Zijn gezicht in de stoel was als van een dode. Toen dus al. De schrik --------- * Het meest bekende effekt van een blikseminslag is de schrik. Dit is niet om te lachen. We kennen dit effekt als zg. "empty-shell" van het bombardement op Rotterdam. Een kale schilder vertelde me in 1955 dat hij 3 dagen later zijn haren er bij bosjes zo af kon halen: alles viel eraf. Zomaar. Puur de schrik van bommen. * Er bestaat zoiets als schriksuiker: mensen die door een hevige schrik plots suikerziekte opliepen na een preciese incubatietijd van 8 jaar. Vooral na een uithuisplaatsing of faillsement is schriksuikerziekte een reele oorzaak hoewel, de preciese incubatietijd van exact 8 jaar is wel vreemd doch werd me van verschillende kanten bevestigd. Misschien dat dit ermee te maken heeft, maar Marokkaanse kinderen hebben ZES malen zo vaak suikerziekte dan hun blanke soortgenootjes - vooral als je ziet dat hun normale opvoeding een geweldige trap/stomp in de maag is: is dat een rapportagevorm van erfelijkheid? Marsmannetjes ------------- In menig psychologiestudie zal ongetwijfeld nog onderwezen worden het beroemde hoorspel van Orson Welles op zondag 30 oktober 1938. Voor de student is dit DE verplichte studievakliteratuur. Ondanks dat dat hoorspel iedere 10 minuten werd onderbroken voor de mededeling: "U luistert naar een hoorspel. Wat u hoort is verzonnen en is geen werkelijkheid. Dit is een hoorspel", maar dat hielp allemaal niets. De steden Washington, Princeton en New-York liepen leeg want iedereen sloeg op de vlucht voor de zojuist gelande Marsbewoners. Met adembenemende snelheden jakkerden de burgers door de straten, alle verkeerslichten negerend en door de honderden ongelukken liep het verkeer muurvast maar de auto's bleven door- jakkeren over de stoepen, velen bidden of luisterden naar gewijdde muziek. Alle telefoonverkeer in de gehele USA en gedeeltelijk Canada werd ontredderd. Bioscopen liepen leeg en de kerken raakten overvol. De Eerste-Hulp afdelingen van ziekenhuizen werden overstroomd met botbreuken van vluchtende mensen en/of die compleet over hun toeren waren. Winkels die wapens of gasmaskers verkopen werden overvallen door nachtelijke klanten die vochten om geholpen te worden. In New-Jersey werden de reservisten onder de wapenen geroepen omdat sommige geschrokken klanten alles afknalden wat bewoog. Ongeveer 2800 mensen werden met zenuwstuipen en verlammingen het ziekenhuis binnengedragen, nog exclusief de vele botbreuken wegens de overhaaste vlucht. Een invalide geborene vluchte zijn rolstoel uit, rende naar boven om uit zijn brandkast nog wat spulletjes te halen en op de terugweg schrok hij zo hevig van het gapende trapgat dat hij de rest van zijn leven invalide werd. Hij deed de omroepmaatschappij een proces aan voor schadevergoeding en betaling van zijn rolstoel. Een andere man die zijn gehele leven gestotterd had, kon plots weer normaal spreken en schrok daar zo hevig van dat ook hij de omroep CBS een proces aandeed voor een smartegeld van 2000 dollar. Voor de schrik natuurlijk, niet omdat hij opeens weer prima praten kon. Op bevel van de Federale overheid moesten alle radiozenders in de gehele USA de gehele, alsook de daaropvolgende nacht alle uitzendingen om de 10 minuten onderbreken voor uitzending van de volgende - door de regering opgestelde verklaring: "De uitzending over de invasie van Mars is slechts een hoorspel geweest en is daarom slechts als vermaak bedoeld". Drie jaar later was de omroep CBS nog steeds in talrijke processen verwikkeld van mensen die zich waren doodgeschrokken of slachtoffer waren van plundering. Sindsdien is de naam: "Orson Welles", gevestigd als de grootste plotregiseur aller tijden en iedere film waarop zijn naam staat een kassucces. Soms zelfs verhuurde Orson Welles zijn naam aan een film die hij goed vond. *** -tot Somatiek. ------------ * Van appenditis - de bekende plotse ontsteking van een wormvormig kliertje aan de dikke darm is bekend dat patientjes ongeveer tegelijkertijd met de operatie een zwaar proefwerk of -examen moesten maken, maar dachten dat dat onmogelijk was te halen. Daarop reageerde het "vlucht- of vechtsysteem" in het dience- phalon door de normale darmbeweging om te keren: terugwaarts. * Van suikerziekte type 1 (=een echte ontsteking dus die kan NIET erfelijk zijn) is bekend dat deze de eerste levensjaren 1-8 jaar vaak overgaat - dit terwijl suikerziekte type 1 ronde het 8e jaar explodeert met 1000%. In Marokko zelfs nog het 6-voudige van blanken... * Ook van de ziekte Colitis-Ulcerosa is bekend dat patienten grote schrik onder- vonden en problemen hebben met een der ouders van de andere kunne - vaak wordt die ook nog van prostitutie of van vreemde standjes beschuldigd. En na precies acht jaar wordt naar de specialist gerend - echter zonder de ruzie met de ouder van andere kunne - even aan de arts op te biechten. Over de psyche van Colitis-ulcerosa bestaat een boek van prof.dr.J.Groen die 15 genezingen vermeldt, alle na uithuisplaatsingen. J.Groen was DE specialist op psychosomatiek, zie de literatuur. * Ik heb zelf onderzoek gedaan naar de ziekte van Crohn, geneesmethode Groen. Maar de traumaoorzaak bleek bij Crohn toch iets heel anders te zijn. Er blijkt in 9 van de 10 ziektegevallen een hevige schrikreactie te zijn geweest rond een iets sexueel getinte gebeurtenis, echter altijd gecombineerd met het kiezen van het hazepad. Men heeft zo hard gelopen dat de onstane adrealine kennelijk iets in het lichaam heeft gewijzigd of zo. De incubatietijd van de ziekte van Crohn is ook gevonden en bedraagt exact 11 jaar - op de dag af rent men naar de specialist, maar dan wel met zware etterzweren en witte aderopstoppingen in de dunne darm. Typisch is de totale verdringing van de gekozen weg van "het hazepad", meestal kost het een patient een 3 dagen alvorens dit kan worden herinnerd. Met een rood hoofd wordt de "sexueel getinte hazeloop" opgebiecht; vaak volgt na de biecht een spontane genezing die door de specialist wordt ontkend. Nee, ontmaagdingen, verkrachtingen of geweld was het "iets getint" helemaal niet - wel hele felle woordenwisselingen EROVER... EROVER ja maar iets gebeurd? "Ja ze deden het" - "Nou, en?" - zwijgen. Vreemd dat Groen een achterliggend trauma achter het broertje van Ulcerosa - Crohn dus, niet heeft kunnen vinden hoewel hij er intensief naar zocht. Ik verwijt de prof dit niet - immers ikzelf heb de jaren 1947 tot 1967 goed meegemaakt en weet dat zelfs hele voorzichtige toespelingen naar iemands traumata op sexuolgisch gebied gegarandeerd je dokterscarriere kon kosten. Ik wijs in dit verband er ook nog op dat vrouwen na confrontatie met iets onverklaarbaars vaak letterlijk door hun benen zakken en gewoon op de grond gaan zitten en rondkijken. Dit is normaal. Een snelle vlucht na net zoiets onverklaarbaars, onoorbaars wijzigt iets in hun psyche, zo ontdekte ik. En na precies 11 jaar - op de dag af rent men naar de specialist met een echte ziekte van Crohn. Efin, na 20 Crohnpatienten met zes genezingen-na-een-hevige-schrik en soms nachtelijke verwensingen kan ik een verklaring voor die: althans incubatietijd van 11, of 8 jaar nog steeds niet geven. Daar ben ik ook geen gevestigd psycholoog voor maar techneut die verstand heeft van leeggelopen BIOSsen. * Een vroegere vriendin die daar veel meer ervaring mee had vertelde me dat een "gebroken hart" altijd precies 3 weken plaatsvindt na een fikse ruzie om hechting zei ze. Zal wel. De anorexia die daarop volgt is zelden, maar voldoende om hele werk- stukken in de psychiatrie op te leveren zonder het acute gebrek aan hechting te vermelden. Waardeloos. En dat krijg je ervan als je apengedrag op zoiets menselijks als "verliefdheid" wilt loslaten en dat is geen apevlooien. * Verder kennen vrouwen ook nog het zg. Dikke-Deur effekt, dwz. dat als je op de kamer van de direkteur wordt geroepen het wel lijkt of je "keel dichtslaat" waarna je na precies 3 dagen snipverkouden wordt. Sommige mannen kennen dit effekt zelden - meest alleen de zachtere. De meeste mannen kennen dit kaakklem-effekt met typisch nachtelijk tandenge- knars niet en kunnen er ook niet over praten, laat dus staan met een vrouw over een fobie praten: je kunt dan net zo goed Maleis praten of tegen de deurknop. Het houdt gewoon op. * Ik denk dat veel COPD-ziektes met dit "kaakklem" te maken kan hebben omdat kaakspieren de kracht van 1 ton kunnen zetten: voldoende om een extremiteit door te bijten. Er lopen in de hals heel wat dunne adertjes met vreemde vloeistoffen erin en die staan dan afgeklemd door een rigor. * In deze publicatie van Hoffmann-LaRoche wordt zelfs glashard gesteld dat de ziekte van Parkinson ontstaat na een valse beschuldiging in de familiale sfeer - en dat bleek 40 jaar later exact op prins Claus van toepassing.(!) De fabriek gaat in op de anamnese van een rigor: laat de sonnambule op tafel liggen en til het hoofd met een hand op en pak een kussen. Doe net alsof je het kussen eronder schuift MAAR DOE DAT NIET en haal je hand weg. Bij een gezonde patient valt het hoofd als een blok omlaag, bij een Parkinson gaat het hoofd in rukjes naar beneden (duidelijk rigor). Ik mag daarom vrezen dat veel gevallen dus ook, maar dat hoeft zich lang niet altijd in typisch Parkinson te gaan uiten (ik ben geen voorspeller of zo!); en bovendien bestaan er nog wel meer aan hoofdziektes, hoofdpijn, lichtflitsen of flauwtes die vaak voortekenen zijn van iets zeer ernstigs en worden vaak onderschat. Ik dat aan een fysiotherapeute met 20 jaar ervaring nagevraagd. "Oja, ik heb hier wel rigors meegemaakt die zo erg waren dat zelfs tot middenop de rug de spieren zo hard als beton waren maar waarom ze dat dan doen weet ik niet zoals jij dat dan zegt. Ik behandel alleen en ik praat veel". -"Daarover?" "Zelden. Maar over woordenwisselingen met de andere kunne praat ik nooit want dat willen ze niet horen". "Omdat ze zich ervoor schamen?" Het was even stil. "Kan me niet schelen ook. Ik ben professioneel en dus mag ik geen gesprekken over een explosie doen - daar is de psychiater voor." Explosie??? Plotseling begrepen we elkaar. En meteen gingen we razendsnel uit elkaar. Om elkaars carriere te beschermen natuurlijk. *** Mijn verhaal. ------------ Ik ben zelf verliefd geweest op een meisje, vanaf haar 19e tot haar 31e. Op haar 20e werd ze verkracht - toen ik haar op haar 21e weer eens ontmoette vertelde ze me dat ze iedere werkdag "in therapie ging bij de psychiater". Omdat ik bij de politie zat kreeg ik op een gegeven moment een wel heel raar bericht van de criminele inlichtingendienst: een CID-er vertelde me onder 4 ogen dat die therapie bestond uit "paardje rijden" bovenop die psychiater en dat ze er een eind aan wilden maken. Ik gaf ze toestemming. Maar dat is ze niet gelukt - om medische redenen. (!) Ze stonden voor aap vertelden ze me. Nee hun verbazing was niet gespeeld- ze stonden echt aan de grond genageld. Dus ik maar vaak kussen en zo - nee aan sex deed ik niet want ik werkte bij de politie en aan schandalen hadden we daar geen behoefte aan. Toen kreeg ik te horen dat ze op de zondag alweer in "therapie" ging: nu bij de dorpsarts, twee straten verderop. Ik dat haar vader de schoenlapper verteld en die maakte er een eind aan. De verkering raakte uit. Niet vanwege het bedrog want als je verliefd bent slik je alles en vergeef je alles - zelfs bedrog. Wat was ze lief! Haar vader: "Ja hoor es, ik weet nu ook dat je dominees niet bij je vrouw alleen moet laten en 't was nog een Nazi ook trouwens maarre, haar moeder eist wel dat je belijdenis doet en ook naar zware dominees toegaat". -"Dus ik moet voorin de kerk verklaren dat ene meneer god zijn broek heeft laten zakken en de verloofde van Jozef de timmerman heeft bezwangerd? En toen zijn erna nog eens 5 halfbroertjes en 2 halfzusters geboren en daarna is ze weer maagd geworden door een stukje varkensblaas en toen is ze de hemel ingegaan? NOOIT!" Hij lachtte. "Hm, je mag van mij wel met haar omgaan want jij hebt een goede invloed op haar, maar in dit dorp mag je dus niet meer komen. Ik haar knuffelen. Op een bankje, voor de NS-gebouwen in Utrecht. Maar haar speeksel smaakte naar metaal. Wat het was? Ik wist het niet. Volgens de criminele inlichtingendienst slikte ze lithium want dat was haar voorgeschreven door diezelfde "therapie"-psychiater. Lithium? Oh batterijtjes! Ik zo'n ding opengebroken en de inhoud geproefd. Inderdaad. Het was lithium. Einde verkering. Wat een afgang. Een jonge burgeragent van de arrestatie-eenheid kwam naar me toe. "Ik heb mijn zaad erin laten lopen maar wist je dat ze geslachtsziekte heeft?" Nee dat wist ik niet. Nog niet althans. Ik haar opgezocht. "Gebruik jij dan wel condooms?" Ze keek me heel glazig aan. Dat wist ze niet, daar was ze namelijk nooit bij. "Nooit bij??? Daaaaaro?" Ze deed gewoon altijd haar ogen dicht "en dan was ze in de hemel" verklaarde ze en ze keek me wel zo lief aan. Ik smolt - en vergaf het haar. Anderhalf jaar later ging ze werken in de fabriek waar ik toen al een jaar werkte. Bij de politie eruitgetrapt door twee echte Nazi's en een pooier uit het Arnhemse spijkerkwartier die het bij de Gemeentepolitie Utrecht tot korpschef (met lauwerkrans op de pet) had geschopt... Nee een politieopleiding heb je daarvoor niet nodig, alleen een managercursus van Leidse onderwijsinstellingen of zo - weet ik veeeeel. Overigens was hij in twee dingen goed: goeie agenten eruittrappen en zijn secretaresse met steno systeem Grootte te bevruchten. Ik betrapte het koppel in de bezemkast. Mijn nieuwe baan: draadbomen maken in een fabriek. In 1965 kreeg ik eerherstel van de minister. Of ik terugkwam? Hij keek verlekkerd naar mij want:... ik wist alle Staatsgeheimen, veel meer dan menig inspecteur ooit zou zien. Dat was nu eenmaal mijn werk toendertijd - het ontmaskeren van de "Bovenwereld" door een kleintje en dan kom je hele rare escapades tegen. En daar was ik aan gewend, dat wist 'ie nog van de zaak "ogem" en waarvan ik de hoofddader in de Oekraine liet terugsturen. Ik probeerde het wel en werd op dag-1 direkt gearresteerd omdat ik een verdwaalde kogel uit een bushokje op het Vredenburg eruit had gepulkt. "Hoezo? Dat is toch mijn werk?" - "JOUW werk? nee het mijne". "Maar waarom haalde je hem er dan niet uit?" - "Nee wij delen alleen boetes uit want kogels geeft alleen gedonder". Einde van mijn 2e politiecarriere, plus een boze minister. Iedereen werd in 1965 een rang teruggezet, dus min 70,-/maand. Ik was prompt alweer hevig verliefd - maar ik schrok van de rare oogbol- bewegingen in haar koppie. Heel schattig, dat wel. Ze draaiden wel een centimeter in het rond en met een noodgang. Dat ze nooit omviel kon ik niet verklaren. Ik dat nagevraagd. Nee ze hadden niet alle gevolgen van haar besmettingen eronder kunnen krijgen en ze had nu de ziekte van Parkinson. Op je 23e? Ja dus. Ze kreeg nu dopa en nog veel meer - coca volgens mij. Ook haar bovenarmen zwollen op en ze kreeg zwarte haargroei op haar benen en onder haar oksels. En haar onderbuik zwol op. Als oud-agent kreeg ik observatiepapieren van een nieuwe boekhoudkracht die in de fabriek kwam werken. Ik moest hem observeren want hij was homo en had iets vreselijks gedaan met de achterkant van een meisje zodat die voortaan in een rolstoel moest rondrijden. Foutje, kan gebeuren. Toch? Dat projecten doen was ik gewend - niet als onbetaald maar ja, eens agent altijd agent - dat blijf je natuurlijk nog wel je hele leven en daar kom je nooit meer vanaf. Dus ik elke week een brief posten. Maar u raadt nooit wat er toen gebeurde... Mijn lieve vriendin gaat er met die homo (vice-voorzitter van de COC) mee vandoor en rijdt prompt weer paardje. Dat laatste wist ik (uiteraard) niet want ik wilde beslist nooit, nee nooit meer nog een stap in dat gifpolitiebureau zetten. Het werd 1968. De politie kwam in de fabriek. Met een rechterlijk bevel. Ze keken me aan maar zeiden niets. Of dat meisje eruit - of die facturist eruit. Dat werd dus die dikke. Nee ze vertelde me nooit alles. Ook niet dat ze in de Kerkstraat door de politie was tegengehouden want ze mocht niet meer naar haar homo. Mijn ex-vriendin helemaal overstuur van die 3-meter dikke homo en ik haar (alweer) troosten. Weer getracht de verkering op te starten. Maar nu betrapte ik haar op haar "bezoekjes" aan een 2-tal gigolobars, de een in de Croesedwarsstraat (door mij in 1976 laten oprollen) de andere aan de Leidsekade (zit er nog). Ik boos. Ik wist het nou echt niet meer met haar en haar besmettingen. Van de politie moest ik haar lichaamssappen stelen en wat was ze zindelijk. Ik stal van haar een zakdoekje, keurig in plastic en eentje terug gestopt. Parkinson he? "En nog wel wat meer" - "Watte dan" - "Zeg ik niet". Iedere keer als ze weer "verkering" had was ik radeloos. Dat werd ik zat. Inmiddels was ze 27 jaar en zijzelf geloofde er nu ook niet meer in om "een vent" aan de haak te slaan want ik was toch echt 2e keus. Deze keer werden we tijdens een simpele liefdeskus - nee sex was het niet gestoord door de Rijkspolitie die ons met zaklampen kwam bijlichtten. Woest was ik en zette ze op hun nummer. Dat namen die wachtmeesters weer niet en kwamen met rare verhalen bij haar moeder thuis dus alweer de verkering uit. Twee jaar later ze weer gevraagd. Ze was nu 29 en beeldschoon. Op het drukke busstation van Utrecht met taxi's ervoor in het spitsuur. Ik haar ingeladen in mijn auto en onderweg haar ondervraagd over haar escapades. Ze klapte dicht. Ze deed aangifte van ontvoering met wapenbezit en ik kwam in de gevangenis. Eerst pas in 1977 stond mijn volledige Rectificatie in het Staatsblad vermeld, als uitspraak van de Hoge Raad. Want hoe kun je iemand ontvoeren als je ze netjes hebt thuisgebracht? Ze speelden die ontvoering na en er werden prompt enige gerechtsdienaren opgepakt door taxi's en de politie van Utrecht. Dat haalde de krant: zo'n levensechte reconstructie is pas nieuws. Een vreemde geschiedenis zegt u? Nee de ziekte van Parkinson. En nog wel wat meer natuurlijk. Tsja. Van een "behandeld" meisje door de psychiater in "psychotherapie" en waarvan aangiften alleen een dokter mag opnemen: de politie mag helemaal geen aangiften van een patient opnemen behalve als je het ontslagbewijs van een ziekenhuis kunt tonen. En ik met de kennis van alle Staatsgeheimen in de gevangenis: tussen Ter- Beschikkinggestelden van de Staat, kan het nog gekker? Waargebeurd. Ik kwam alleen los als ik in psychotherapie ging zeiden ze. En er werd een hoer voor mij "geregeld". En lelijk dat ze was... "We breken je eerst helemaal tot de grond toe af en dat duurt zes jaar. Daarna gaan we je weer helemaal opbouwen met een nieuwe vader en moeder". Zei de inrichtingspsychiater. De week erna was hij dood aan syfilis. Dat was mijn redding. Nee, deze file is geen medisch verhaal. Het is een verhaal over de hel zelf, hoe of criminelen: medische en/of juridische circuits binnendringen en die bestoken met "rapporten over zware verdachten": een verliefde agent. "We hebben hem eindelijk in onze macht" zeiden twee directeur-geneesheren. Ja de feiten in alle processen-verbaal klopten. Geen spelt tussen te krijgen. Halve waarheden ja. En ook in alle latere justitiele "blunders" zoals de Schiedamse parkmoord en Enschede was sprake van opgeblazen halve waarheden. Churchil daarover in het mensonterende Englandspiel: "Soms, mijn beste, soms, heel soms is waarheid wel zo ontzaglijk kostbaar dat je je eigen mensen de dood moet injagen om waarheid te kunnen beschermen. En dat was toen nodig, helaas ja. We KONDEN niet anders." end