scriptie dl-2 bibliotheek meesters harrypotter davincicode berninimysterie himalaya vaticaan thomasevangelie constantinus kumamela henryknap reiki kindersex paus danbrown polio ascorbine celibaat quispel kruisiging icarus bernini joden eniggeboren kruisdood raspoetin besnijdenis koran potter aids essenen flavius josephus allahabad paragnost ziener misjna ontmant vervangingstheologie evolutietheorie gnosis iskariot pottadidomi hiv icarus davinci kalief asceten ascetischme magdalena jihad balsemen okselzweet opera klooster qoran vuurlopen mummificeren zeloot graal lancee pontiflex penisnijd constanti chlamidia tt0382625 broodjeaap kruisdood zeloten borsten castraten tempel heksen clitoris viagra ========================================== | --- AAN DE VOETEN VAN DE MEESTER --- | ========================================== Dit is het 2e-deel: meester2.txt: Deel 2: DE DUIVELSPASSEN De enige echte Harry Potter, vs. de Koning van het Spijkerkwartier WAARSCHUWING voor redactie's: ------------ Het is mogelijk dat dit boek in sommige landen wegens plaatselijke zeden-wetgeving NIET geschikt wordt geacht voor hun inwoners. Verantwoording -------------- Hoewel dit 2e deel nog veel exclusievere en wonderlijke politieverhalen bevat, verklaart de schrijver nadrukkelijk dat er absoluut NIETS is verzonnen: dit alles is echt zo gebeurd. Bedenk: sommige rechercheurs weten ALLES af van boktorren, bromvliegen en muggen - weer anderen weten ALLES, maar dan ook echt alles af van geld. Weer andere rechercheurs weten echt ALLES af van honden, echt alles. Weer anderen weten echt ALLES af van wapens, of messen, of lijken. Ieder z'n vak. Nou, en ik dus van spoken... dus van het hiernamaals want de politie komt overal en daar dus ook. En daar word je voor opgeleid. Maarja, waarheidsvinding dient men altijd en dus ook van memoires nu zelf te doen b.v. door oude kranten vanaf Internet op te halen. Woord vooraf ------------ Veel van mijn vroegere collega's hebben me meermalen, zelfs dringend verzocht om oude kennis en ervaringen uit de 60-er jaren aan het publiek ter beschikking te stellen. Veel is weliswaar geschreven, maar dan? Want dit hier, daar is nimmer een uitgever toe bereid geweest. Of zoals een agent van de uniformdienst opmerkte: "We hebben weer zo'n para- normaal in dienst: kunnen we weer lache joh" en wezen op mij. Dankzij Internet kan iedereen heden een boek uitgeven zonder dat daar iemand een stokje voor kan steken: sommige huidige politieagenten wilden zelfs apparatuur en abonnement gratis ter beschikking stellen, ahum, u ziet dus zo straks wel waarom... Inleiding --------- Naar aanleiding van de vele verschenen boeken van Dan Brown en JK.Rowling en nog vele, vele andere schrijvers met succesverhalen in romanstijl, het liefst vermengd met een scheutje misdaad en zeer spannende achtervolgingen zal bij het publiek vast wel de indruk ontstaan dat de kerken ons iets verbergen, iets achterhouden wat wij niet mogen weten? Heeft het Vaticaan een rasvermenging met aliens verboden? Kan priestersex met communitantjes iets met Harry Potter te maken hebben? Op deze bizarre samenhang gaat dit 2e-deel verder, maar meer in detail. En dan is nog het in 1963 uitgegeven Thomas-evangelie dat uit onverdachte bron de poten onder de Kerk vandaan heeft gezaagd want: de eerste 300 jaar bestond er immers geen Kerk-organisatie, en uiteraard dus ook nog geen geloofsbelijdenis en dito kerk-exegese, Harry Potter evenmin... Bij de presentatie in 1963 en ingeleid door professor G.Quispel was ik daar de Hoofdspreker. Ik sprak de dingen "als is" en op verzoek ook: "als zijn". En dat veroorzaakte precies net zo'n fikse rel als ooit Yoesof in zijn eigen tuindersdorp 'Nassireth: 'koolbeddendorp' zodanig dat dat niet zonder gevolgen zou zijn. Echt dolgedraaid van blinde woede. Aan mij is voor eeuwig de toegang tot de Senaatszaal ontzegd (Domplein Utr.) en er zijn niet veel Nederlanders die dat is overkomen... u leest dit straks. Politieparanormalen ------------------- Nu ik er een boek over aan het schrijven ben wijs ik de lezer er wel op dat de volgende verhalen LIJKEN op absolute verzinsels - dat zijn ze niet. Toen ikzelf bij de Utrechtse politie zat waren er 3 paranormalen: een meisje van 15 dat ik 'de huilebalk' noemde en een getrouwde 30er mevrouw in uniform die het vak van mij leerde. Ook bij het Nederlandse leger en de Utrechtse justitie kwamen toendertijd paranormale verslagleggingen binnen middels automatisch schrift - soms zelfs tot mijn eigen nadeel, soms zelfs tot regelrechte tegenwerking. Ook bij de Emmense politie waren toendertijd twee paranormalen actief. Voorts kwamen bij mij ook 2 Israeli's van de Mossad en wilden ook paranormalen in dienst hebben als landsverdediging - de CIA en FBI hadden ze al volop in dienst maar de Mossad wist niet hoe dat moest: ik leverde hun materiaal. Dit alles vond plaats IN EEN ENKEL JAAR TIJDS: 1963. Voorts wijs ik erop dat op dit moment 2006 op Discovery-TV al verscheidene afleveringen zijn geweest van de succesnummers van paranormalen in dienst van de CIA en FBI-politie, steeds op donderdag onder de naam: Psychic Whitness. Ook is er op andere netten een televisieserie "Medium" waarbij een spiritiste bezoekjes aflegt in het hiernamaals om gruwelijke moordzaken tot een oplossing te brengen. Op deze manier van werken had ik zelf een gloeiende hekel aan. Dat blijkt: De actrice Patricia Arquette stortte 2 maanden volledig in maar het leverde haar wel een felbegeerde Emmy op - de hoogste onderscheiding voor subliem waarheidsgetrouw acteren van een paranormaal. Haar eigen woorden: "Vroeger zou het me wel handig hebben geleken om paranormale gaven te hebben maar nu ik dit weet is dat wel het allerlaatste dat ik zou willen." Ze is weliswaar goed bevriend met het medium maar de gruwelijkheid kon zij niet mee overweg - het meisjesmedium in ons HB trouwens evenmin. Geen wonder dat de Bijbel deze manier van werken verbiedt voor gewoon volk: bevragen van overledenen is gevaarlijk en alleen voor meesters weggelegd. Ikzelf werkte heel anders voor de politie: met automatisch schrift en raadde iedereen aan om het daarbij te laten om een paranormaal maximaal te kunnen beschermen - niet in het minst omdat paranormalen meestal kinderen (meisjes) zijn van tussen de 5-18 jaar en volkomen sexloos. Voor een jongenspuber is sexloos om biologische redenen vrijwel niet vol te houden; tevens werd ik niet ondergesteund wat normaal gesproken wel plaats- vindt in de Roomsch-katholieke seminarie's. De Utrechtse politie. -------------------- Over de interne politiedienst-rampen en hevige conflicten die dit vak met zich meebrengt is nooit over gepubliceerd en dat doe ik dus hier wel. De bescherming waar ik om vroeg kreeg ik aanvankelijk wel - totdat twee echte Nazi-moordenaars met politiediploma erachter kwamen dat ik alles over ze wist alsook dat hun daden nog uit een vuurtje was gered. Zij vervalsten alles zodat onze geliefde korpschef oneervol ontslag kreeg en op hun beurt bombardeerden zij een heuse pooier uit het Spijkerkwartier tot de nieuwe korpschef in september 1963. Dat alle drie paranormalen het politiebureau uitvlogen was overigens meer de schuld van hielenlikkerij van de echte agenten: bevreesd voor hun baan. Die Nazi's werden weliswaar door alle 3 paranormalen aangewezen als boeven maar niemand die ons geloven wilde - en dus ging het moordden gewoon verder. Pas ZEVENTIEN MOORDEN IN HET UTRECHTSE POLITIEBUREAU LATER kreeg ik eerherstel doch werkte daarom al 2 jaar in een noodverlichtingenfabriek (nu failliet) Deze ware toedrachtbeschrijving is nodig om de volgende verhalen te kunnen bevatten over de Utrechtse politie. Dit is echt. Waar gebeurd en daar sta ik zelf voor in. Inhoudsbeschrijving deel 2: de duivelspassen -------------------------------------------------- Maar eigenlijk is dit deel, in de kern al, beschreven door Paul van Sardinie: '...want onze strijd is niet tegen ons bloed en ons vlees, maar tegen de regeringen, tegen de autoriteiten, tegen duistere bevelvoerders dezer wereld, tegen de goddeloze geestassimilaties der buitenaardse kwadranten; brief aan de Efeziers 6 vers 12. (vertaling: naar de huidige stand der wetenschap van antiek handelsgrieks, een soort voorloper van esperanto) Bij de politie (3) -------------- In 1963 kwam ik bij de stoplichtencentrale van de Utrechtse politie en rolde vandaar in de opsporing. Maar dat was meer bij toeval: we waren nog gewoon leerlingmonteurs en zaten in een "vormingscentrum" van een stel geflipte psychologen en die moesten ons "vormen". Dat moest zo van psychiater Freud. Pas in 1988 werd de radiomonteur Siegmund Freud door psychologen ontmaskerd als de allergrootste oplichter van de medische psychiatrie maar dat gebeurde pas in 1988. Efin die 2 psychologen gingen met vakantie alletwee naar Frankrijk en er kwamen andere 2 psychologen die ook weer een andere klas meebrachten: spiernaakte meisjes. We waren stomverbaasd. Zoveel, en zo bloot? Nooit gezien nee. Sommigen van mijn collega's hadden opeens 3 benen. En ze liepen zo raar. Afijn ik en mijn maatje zaten bij de politie - en we deden aangifte. De hele handel werd opgepakt. Bleek dat die meisjes werden "opgeleid" om verkocht te worden per 2000 gulden voor het Zandpad in Utrecht. Er waren toendertijd maar 10 bootjes in de Vecht en vanwege de grote vraag was uitbreiding met vrouwvolk benodigd. Die leverde de kinderbescherming daar af als "geprepareerde speeldoosjes" aan dat omgekocht "meisjeslyceum". Inmiddels drijven er wel 80 bootjes in de Vecht dus alle opsporing blijkt totaal voor niets te zijn geweest. Maar prompt werd ik door de burgemeester tot volontair gebombardeerd. In die meisjesschool, een gemeentelijke HBS zelfs. Alle personeel zat nou achter de tralies dus we moesten wel snel handelen: we konden gewoonweg niet anders. Dus ik (17) erin als oppasser. De meisjes werden door de burgemeester bevolen om aangifte te doen. Hij was immers de toeziende voogd en ik zijn uitvoerend personeel. Maar overdag moest ik gewoon werken op het Hoofdbureau en dus kwamen die meisjes in mijn toch wel wat krappe kamer 4, volgestouwd met stoplichten. Daar stonden ze, wel 20 stuks om me heen. Ik was nu hun toeziend voogd en 6 meiden waren wel 5 jaar ouder dan ik... 3 maanden lang hadden ze geen enkel kledingstuk aangehad en ze hadden het nou de hele dag heet. Ze puften dus ze lieten vanalles flink openstaan. "Ik vind zaad slikken wel lekker" aldus vertelde een 19-jarige mij totaal onverwacht, "maar waarom kunnen de leraren 's morgens hun piemel niet even van de resten van hun vrouw afwassen? Ik vind dat vrouwengeil toch wel het meest smerigste wat er bestaat. Mmm, een jongen, dat is het betere werk." "Werk???" Zes meiden gingen om mijn nek hangen. Juist op dat moment kwam er een rechercheur binnen en die keek wel heel raar op. "Ja dit is een politiebureau heh? Kan toch gebeuren zoiets?" Hij lachtte, maar ging het voorval wel direkt melden. Nee van draadbomen knopen kwam toen even niets meer. Ik zo snel mogelijk die meisjes aan jongens koppelen - dat moest zo van de burgemeester de Ranitz om verdere slavinnenhandel te saboteren. "Zorg dat deze verloren klas zo snel mogelijk aan de man, eh onder de pannen komt en neem er zelf ook maar eentje van. Dit is de enigste manier om die pornobende de pas af te snijden." Maar wat veel! 325 meisjes zaten op die HBS en er sliepen er 88 intern. Dat is geen klasje meer, dat is jaren overwerk. Een meisje (17) was bruin. Ze snikte omdat niemand op haar liggen wilde. Ik een bruine jongen opgezocht maar, zoals u weet: daar zijn wel 50 soorten van en slaan mekaar de kop in als ze de kans krijgen. Dat moet je dus wel eerst heel goed uittesten. Dus zoals we dat op de boerderij met varkens doen: even vanalles onder z'n oksels en ook naast zijn zak opvegen en dan de zeug laten ruiken. Doekje in een plastic zak doen en een sticker erop: Jan, 18 jaar. Het kronkelen begint -------------------- Alles ging goed totdat... het meisje de stuipen kreeg. Van sex. Echte. Ja dat wist ik, dus dat werkt zo maar die HBS-meisjes waren wel goed opgeleid in zaad doorslikken en hoerenlopen, maar dit? Wat raar! Nooit gezien zoiets. Het bruine meisje uit de Molukken was overdonderd. Ze kreeg nu een wit uitsteeksel dat niemand in haar klas ooit had gezien. Alle meisjes kwamen om het inmiddels geheel spiernaakte bruine meisje staan want ze had in opperste extase alle kleren met grof geweld eraf gerukt. Een ander meisje: "Heb ik dat ook?" en sloeg de handen voor haar mond. Haar ogen puilden uit. Ze gilden. Ze sloegen de handen voor de mond. Staan kon ze niet. Als een octopus kronkelde en maaide ze in het rond. "Het bed in jij." Nou de Molukse kronkelde zich een versuffing op haar bed en daar kunnen dekens niet tegen. Alles maaide en schopte ze ervanaf ook al wilde ze zelf wel degelijk haar blote lijf afschermen. Het lukte de kamercorvee-ster zelfs niet de dekens erop te houden. En haar stomverbaasd koppie erbovenop. Stapte weer uit bed en stond in opperste verbazing haar eigen gekronkel te bekijken... nooit gezien zoiets vertelde ze me later... over haar eigen lichaam. Dan weer enkele seconden was ze rustig. Weer begon haar lichaam rond te maaien - "Oh hij doet het weer!" hijgde de Molukse en wees op zichzelf. Alle vreemdsoortigheid aan wulpse bewegingen en gekraai vulden het Utrechts Gemeentelijk Meisjeslyceum. Ze maakten er zelfs enkele foto's van. En ze eisten een verklaring. Andere meisjes gingen er prompt met die zakdoek vandoor. En gilden het uit. En een stomverbaasde directrice. Niemand had nog ooit ZO-iets gezien. Stond ook al in geeneen sexboek en daar hadden ze er wel een 70 van in dat meisjeslyceum... een hele kast vol aan sexboeken had dat binnengedrongen pornosyndicaat achtergelaten en ik was verbijsterd. Wat veel!! "Ja dat was voor onze opleiding" legde een inmiddels weer klerendragend meisje mij uit "maar ik bracht maar 1700 gulden op en zij wel 2400" en wees op Frederique, een schitterende witblondine met lange benen en een 'sprekend' gezichtje waar je vanalles op kon aflezen. Op 100 meter in de Wittevrouwenstraat daar was de Universiteitsbibliotheek en ze plunderden alle pathologie- en voortplantingsboeken die ze vinden konden. Met een hele optocht aan boze meisjes de Wittevrouwenstraat in en ik als de enigste jongen met aan elke vinger een mooi meisje in flitsende kleding. Studenten floten ons na: "Wat doe jij nou?" - "Ja de oppas heh?". Een meisje van 22 (ik was 17) proestte het uit. Maar niets. Echt helemaal niets over dit onbekende uitsteeksel. "We zijn hoerenjong. Zouden we een, eh, evolutie zijn?" Met grote ogen keek ze me aan. Toen hield zelfs ik het niet meer. Ik gilde het uit van de buikpijn. "Nee natuurlijk niet want Charlie Darwin was dominee en in die leer zijn vrouwen een soort mislukte broedstoven." -"Broedstoven? Wat zijn dat nou weer?" vroeg de 3e-klas HBS leerling, -"Nooit van gehoord. Wat weet jij veel". Ik ontboden in de directricekamer. 4 meiden controleerden mijn uitleg. "Oh nou op de boerderij testen we zo of een gekleurd varken wel door de zeug zal worden geaccepteerd en dat moet je dus zo uittesten. Dat gaat wel eens mis, en dan geef je ze Oud-Bruin". -"Oud bruin? Wat is dat?" "Dubbelgegist bier, en daar wordt de zeug zo dronken als een kanon van waarna ze na het delirium een nieuwe zuigdochter accepteren", doceerde ik op die gemeentelijke HBS eh, meisjeslyceum. "Maar er is wel verschil met dieren. Een zeug of koe verstijven juist bij het gebruik van sexgeralateerde geurstoffen maar als er nog geen ovulatie was worden het springneigingen en waarom vrouwen met armen en benen gaan maaien lijkt er wel wat op maar zo heftig doen dieren meestal niet. Dit ligt dus niet aan het Molukse ras maar is gewoon vrouwelijk" wist ik. Zulk onderwijs hadden ze nog nooit gehoord. -"Waar is dit goed voor?" "Nou bij vee noemen we dat de sta-reflex want zo wordt de stier gewaarschuwd dat er werk aan de winkel is. Maar van vrouwen weten we veel minder af." -"Is dat nieuw?" "Nieuw? Welnee dat leer je als iedere boerenzoon al eeuwen. Hoezo?" -"Hier bel ik de psychiater voor". Resoluut pakte ze de telefoon. De snelle psychiater -------------------- Die zat net aan de warme hap maar kwam toch direkt het "geval" bekijken. "Waar is die zakdoek?" Wist ze niet. Vond ik in een ander bed terug. Het meisje rook dus aan de zakdoek en na enkele minuten begon ze prompt weer met kleren in het rond te smijten en kronkelde zich een versuffing. Zoiets had zelfs die psychiater nog nooit gezien. Hij was verbijsterd. "Ik ben nu 54 jaar maar dit geval heb ik in mijn hele leven nog niet gezien en de inductor was slechts een zakdoek? Dit zal geeneen van mijn collega's willen geloven." "Nou zo doen we dat op de boerderij. Maar daar is toch niks mis mee?" -"Nee dit is nieuw." "Maar ben je dan nooit in een paardenstal geweest met dekhengsten want anders bakken ze er niks van? Zo doen ze dat daar de hele dag zo." -"Nee dat is een andere wereld." "Heh? Maar sex is toch dierlijk?" Het was even stil. Hij slikte iets weg geloof ik. -"Ja eigenlijk heb je wel gelijk. Ik denk dat we nog veel moeten ontdekken. We nemen dit meisje mee naar het laboratorium." Het viel mij op dat hij het woordje 'leren' niet gebruikte. Een ingeving: wij moeten leren van de wetenschap maar andersom moeten zij ons 'ontdekken'? Aha maar nou snap ik 'em! Zulke rare idioten had ik eerder op de boerderij meegemaakt die 'ons soort' bekeken of we van een andere planeet kwamen en bloed moesten afstaan. En ze schraapten in me nek onder de haargroei dat vreselijk zeer deed. "Zullen we ze meteen meenemen?" sprak die rare sik toendertijd. En ik maakte me een raam, sprong de keuken uit en verstopte me tot de avond in het bos. "Goed gedaan" sprak later de duivel mijn pappie "dat scheelde niet veel". Ik mammie getroost maar hield wel de deur in de gaten voor nog zo eentje. Dus dat meenemen, nou daar stak ik maar meteen een stokkie voor. "Ho stop. Hoor 'es, dit is gemeentelijk HBS met onder toezicht van de burge- meester gestelde minderjarigen die tegen porno beschermd moeten worden. Dat is mijn taak en opgedragen door de burgemeester. Mijn werk bestaat uit haar koppelen aan een bruine jongen en dat is geen laboratorium en dus: u zoekt maar een stel witte verpleegsters of zo. Per slotte weet u nu hoe of dit nou precies werkt en dat mensen net dieren zijn: dat wist u en neem uw eigen personeel maar niet datte daar en daar komt nog bij dat dit een christelijke Molukse is en dus al een ander ras. Kortom, experimenten wil ik u graag bij helpen maar dan wel witte." Wat later kreeg ik een pluim van de politie. Ik werd vast een goeie agent. Vreemd. Een psychiater met bijna 40 jaar ervaring wist niks van geurstof? Ik dat bij het eten de duivel (papa) verteld. Die keek raar op. "Moet jij dat oplossen?" Ja dat burgers vreemde opvattingen over sex hadden wist 'ie - daar had hij in het leger al een paar bezopen voorvallen met paarden en schoonmaaksters in die soldatenkazernes van meegemaakt. En sindsdien moesten alle mannen de zaal af bij vrouwvolk. Maar de meisjes waren niet meer te houden. Ook ik moest mijn zakdoek inleveren en vlogen direkt nakend onder de lakens. Op hun rug natuurlijk. "Hebben alleen jongens dit effekt of is er meer?" De smekende ogen van dat meisje (15) kon ik geen weerstand aan bieden. "Oja sommige meubelolie doet dat, en ook enkele kruiden in voedsel doen dat ook wel. Ook fluitekruid in de bermgroei doet dat dus vandaar dat verliefde jongemannen wel eens van dat stinkende spul tussen de bloemetjes stoppen en alzo op vrijersvoeten gaan". Lesbisch -------- En dat werd dus prompt uitgeprobeerd. De slaapzaal stonk naar een bunzing. Daar maakte directrice Voogd een eind aan. "Hoor eens, ik heb hier 325 scholiertjes en dit is geen dierentuin." Daar was ik het mee eens. "Kun je daar nog meer mee dan alleen meisjes laten kronkelen?" "Ojazeker je kunt er lesbisch mee detecteren want dan reageer je op datzelfde spul, maar dan van vrouwen opgenomen van dezelfde plekjes". Dat werd prompt bij een lesbisch meisje onder de neus gesmeerd en het was zo. "Dus dat lesbisch bij haar was niet geestelijk maar echt lichamelijk???" Kennelijk wel dus. Misschien was het dan wel te genezen met een oesterogeen spuitje of zo. En zelfs dat bleek nog te kloppen (de pil bestond nog niet). De Molukse jongen waarvan ik zijn ballenzweet had meegebracht kwam langs. Hij kwam, zag dat Molukse meisje en waren binnen 3 seconden al verloofd ook.(!) "Het voelde aan of ik hem al jaren kende" vertelde zij tegen mij "en dat gingen we na maar nee, deze ontmoeting was toch echt de 1e keer en is meteen raak. Ja deze is het voor mij. Dit is de ware." En hij bracht bloemen mee. Nog een heel blij meisje. Kwam net terug uit het ziekenhuis want ze had een spuitje gekregen en betaste mij prompt met de Arc de Cercle. Met grote ogen keek ze omhoog: mij aan. "Ik houd nooit meer van meisjes". -"Jij houdt nooit meer van meisjes?? Dus je bent nou heel erg gezond?" "O noemen jullie dat zo. Ja dat wel. Dat was eens en nooit meer. Maar nou jij" -"Watte?" "Daarboven natuurlijk gekkie". Zij reiken en toen: "Sluuuuuuurppp!! Slik, Wat lekker! Heerlijk een jongen. Mag ik?" - "Sluuuuuuurppp!! Slik". Zij het Chinees telraam nageteld. Twee. Meer zaten er toch echt niet in. We kregen een inval van de politie. Ze hadden een paar foto's van de ontwik- kelcentrale in beslag genomen. Ik naar het HB wie die rare rechercheurs dan wel waren en... die wisten van niets! Bleken nep-agenten te zijn met vervalste passen en verchroomde Spaanse pistolen (op 1 meter nauwkeurig). "Maar die foto's nemen we wel in beslag" - "Nee komt niks van in want dat zijn medische foto's en gaan naar de psychiater die dit geval onderzoekt. HIER met die foto's" en nam ze zelf in beslag. Gelukkig, mijn reputatie gered van hun idiote aangifte's tegen hun eigen personeel om alzo dubbele promotie te verwerven. Lijkepikkers waren het. De psychiater zocht me met artscollega's op. "Die daar". hoorde ik zeggen. "Je verhaal klopt" zei hij "maar we mogen dit niet publiceren van Harvard." "Waarom is dat?" Ze gaven geen antwoord maar gingen meteen weg. Ik later naar hem toe. "Mag ik die brief dan eens zien waarin ze schreven dat er niets over bekend mocht worden?". Die kwam na enig zoeken tevoorschijn. Zo vals als een kraai. Toen hij die zg. "Harvardbrief" bij de politie afleverde konden die nog een 100 stuks aan valse "overheidsbeslissingen" aan hem tonen en waarvan de bron nog steeds niet was opgehelderd. "Is Mafia" hadden ze hem gezegd. Dit zijn dan mijn schoolervaringen. Echte politieverhalen... ja dat wel. --- Om 5 uur vrij uit het bureau, dus eerst maar naar het Internaat want wie graag problemen zoekt: dan moet je met vrouwen aan de gang. Dan weet je zeker dat je tot over je oren in de problemen komt. De directrice bleek op pad en ik kwam er prompt alleen voor te staan. De portier dacht namelijk dat een meisje ziek was en stuurde me ernaartoe. Ik naar de slaapzaal 15+ en naast haar bed. Ze sloeg direkt de deken terug en ik zag haar clitoris wel 6 centimeter parmantig de lucht insteken, recht omhoog. "Hoe vind je de mijne?" -"Nou mooi hoor, dat ziet er heel gezond uit". "Dat dacht ik, wil je me verder helpen?" Ik kon aan haar smekende ogen geen weerstand bieden om het op een lopen te zetten. Had ik dat nou maar welgedaan maar mijn benen weigerden dienst. Ze greep mijn pols en wreef ermee over haar buik. Ze greep mijn andere pols en wreef met de andere hand over haar wang. Ze kronkelde van genot. Tot de portier binnenkwam en het meisje begon uit te schelden. Hij ging rapport opmaken en ik moest de school uit. Deed ik niet. Dus de boze portier ging de politie opbellen. Leuk, vooral als je: POLITIE achterop je rug hebt staan... Dus ik duwde eerst maar eens op haar buik. Steenhard. Steenhard? Ik zette mijn vuist erin en duwde. Pats! Een straal bloed spoot het bed in met iets wits erin. Ik graaide er meteen naar, stopte dat in het voorgeschreven plastic zakje en schreef haar naam erop, met mijn dienstnummer 22221034643226134051811. Dat leverde ik in bij de pate-thelogie van het ziekenhuis of zoiets. Maar wie was nou de sexmaniak, de jongen of het meisje? Tsja, als je het begin gezien had: het meisje; als je 1 minuut later binnenkwam (die portier) dan is de jongen schuldig aan aanranding. Dat klopt allemaal als een bus. Ik bedankte een klasgenootje dat alles gezien had: ze had de volledige rest van mijn hele leven in haar handen gehad, letterlijk. Dank zij haar hoefde ik niet de rest van mijn leven in de bijstand te zitten. De brigadier stormde mijn HB-kamer 4 binnen: "Heb -JIJ- dat zakje ingeleverd?!" -"Zakje, uh, oja dat meisje dat doorbrak." "Doorbrak? Doorbrak? Nee die abortus!! Jij hebt abortus gepleegd!" -"Ik heb de wat?" De korpschef liep helemaal rood aan. -"Nou, ze is niet getrouwd, dit is nog troep van die psychologen dus ik zou dat pak papier maar bij de kinderrechter inleveren als ik u was". Woedend draaide hij zich om. Ik had een probleem met de dienst. En een kwaaie baas. Ik daarom snel uitgerukt naar de patetologie, eh patheologie of zoiets. "Hebben jullie dat rapport gemaakt met die abortus erin?" -"Jazeker dat was een echte abortus bij een meisje". Hij gniffelde. "Oja met clamidiabesmetting? Dat is helemaal geen abortus maar een gewone vleesboom! Ik zou dat medisch rapport maar snel herroepen als ik jouw was want anders kost het jouw baan want je hebt niet op besmetting getest. Bij besmetting is abortus nog altijd een verplicht medisch handelen". (ik vertelde hem er maar niet bij dat ik al 15 minuten ontslagen was...) Hij spurte naar de koelkast en ging de mini-baby verder onderzoeken. "Ja hij reageert! Jongens we hebben een verkeerd rapport opgemaakt!" De collega's van hem stormden op het schoteltje af dat blauw inkleurde. "Hoe heb ik dat nou kunnen vergeten?!! We controleren hier altijd meteen op en nu niet, hoe heb ik zo stom kunnen zijn?" Hij greep naar zijn voorhoofd. Stom, stommer, stomst. Ik weer terug naar mijn kamer 4 en ging maar gewoon verder werken. De kleine, woedende recherchebrigadier Westerdorff (al door mij ontmaskerd als SS-Obersturmfuhrer Westerdorff) stormde mijn kamer binnen. "Heb jij abortus bij een meisje verricht?" -"Inderdaad, maar dat was chlamidia en dan is dat medisch verplicht". D R U I U I U I U I T !!! Ik bedacht dat ik helemaal geen politieagent was - daar moet je 23 voor zijn en daarom in dienst was van de gemeente Utrecht die me voor een elektrici- teitsbedrijf liet studeren dus ik zei: D R U I U I U I U I T !!! Hij droop af. Ziedend was hij. De volgende dag al lag een nieuw medisch rapport op tafel, zowel bij de kinderrechter alsook de brigadier: het vorige was HERROEPEN! Uiteindelijk vertelden andere meisjes wat er was gebeurd en werd de officiele aangifte bij de politie geseponeerd. Wat een rotbaan had ik. Ik naar de brigadier. "U wilt nou natuurlijk weten of al die abortussen van al die meisjes in dat Gemeentelijk Internaat echt zijn, en of ik daar de hand in heb? - ja dat is zo". Hij keek me alleen maar glazig aan. "Wel, ik zal het uitleggen, het zit zo. Die criminelen hebben eerst die meisjes besmet met eierstruif uit een daartoe eerst besmette kippenboer in Putten. Die boer heb ik opgezocht. Het gaat om de geslachtsziekte chlamidia dat eierstokken verwoest en dat niet alleen de kip maar ook in die van mensen verwoesting aanricht. Dat is voor pornocriminelen de eerste stap 1. Daarna komt een jongeman opdraven om ze allemaal te gaan "bevruchten" doch zonder condoomgebruik; en dat deed 'ie om de andere dag maar het lukte hem slechts met twee meisjes per keer achter elkaar. Hij probeerde ze wel snel "af te werken" maar toen zakte die door z'n poten heen. En eigenlijk zijn dat verplichte verkrachtingen onder bevel van de leraar. Wat er dan gebeurt is dat er wel een klein vruchtje zich innestelt in hun baarmoeder maar: misvormd. Wel, normaal gesproken wordt dat door het lichaam uitgedreven tijdens een bloeding maar de bloeding komt niet vanwege innesteling. Dan versteend het misvormde vruchtje en de juffrouw is blijvend onvruchtbaar vanwege een zg. 'vleesboom'. Dat is dus stap 2. Vervolgens wordt na precies 1 maand een schoolarts gebeld om de besmetting te bestrijden - maar in werkelijkheid hebben ze daar welbewust precies 30 dagen mee gewacht zodat ze dus wisten dat de inwendige verwoesting van de meisjes zo wel compleet genoeg was om nu onderhand te gaan be-eindigen. Uiteraard vertellen ze er maar niet bij dat de meisjes eigenlijk allemaal in verwachting zijn - maar de baby komt nooit, nimmer. En dat was voor hun dus stap 3. Daarna kun je zo'n geprepareerde juffrouw verkopen voor de gangbare prijs van 2000 gulden (prijspeil 1963) wat anderhalf maal hoger ligt dan een ontvoerd scholiertje dat domweg voor een rood stoplicht stond te wachten en waarvan de marktwaarde hooguit 1000 gulden doet. En dat is dus stap 4, Dus de verkoop als onvruchtbare hoer waarbij de klant geen condoom hoeft te gebruiken en daar betaalt de klant iets extra voor. Onvruchtbare meisjes hebben dus dubbele verkoopwaarde, Helaas ze halen de 40 niet vanwege de hartklepafwijkingen en hormoonverstoringen waardoor ze dik worden. Daarom worden ze doodgeschoten en gedumpt. Overigens, dat doodschieten gebeurt meestal gewoon in de keuken en moeten de andere meisjes erbij staan toekijken: dat maakt ze ietwat werkwilliger zogezeid. Wel, u mag dan erg christelijk zijn maar met christelijkheid hebben zulke praktijken van die pornomaffia niets van doen - en dan is christelijkheid eerder vrij spel en deze vorm van maffia moest ik dus van de burgemeester gaan blokkeren. Die burgemeester kan 2 dingen doen: of alles afknallen, of een paranormaal inzetten. Daarom moest ik van hem aan het werk. Nou en dit werk kan maar op een manier: bloedingen opwekken en ze van nieuwe maagdenvliezen voorzien, maar dan wel de echte en dus geen varkensblazen." Hij zei niets meer. "Maar dit is nog niet alles. Als u denkt dat alleen verkochte sexslavinnen zo geprepareerd worden heeft u het mis. Deze praktijken worden in IEDER sexhuis op elke, zichzelf aandienende werkstudente toegepast zonder dat ze dat weten. Elke werkende studente krijgt geen baby, ook geen condoom. Vandaar dat die ivf-behandelingen zo'n grote vlucht hebben genomen, alsook dat de babysterfte in Nederland zo gierend uit de klauw loopt". -"Je zoekt het maar uit. Zulke smerigheid kan ik niet bevatten" Ik weer terug naar pate?ologie. Hem mijn probleem verteld met hoererij. Ja dit verhaal kenden ze al. Niet dat het zo massaal was. "Maar we vrezen voor onze baan en in die positie heb jij ons gebracht". "Helemaal niet, JULLIE hebben die stomme fout gemaakt!" "Jij bent toch paranormaal? Breng ons alle foute rapporten terug. Snel! Een opsporingsopdracht van... de dokter? Ik moest wel, per slotte was ik ook co-assistent van de politiearts. Ik een echte politieagent opgezocht en het probleem van de vermenigvuldiging van een fout medisch rapport uitgelegd. We kregen toestemming van de korps- chef om het gehele bureau door te spitten naar de fout. De meeste medewerkers weigerden echter ze af te staan - pas zodra ze het nieuwe rapport in handen hadden kregen we de foute map mee. En sommigen weigerden zelfs het nieuwe rapport af te geven dus dat moest met geweld; soms ook moesten we een deur intrappen of een lade openbreken. Er waren twee foute rapporten ingeleverd en met 8 foute kwam ik terug en deponeerde ik die neer voor de stomverbaasde korpschef. "Ja ze hebbe jonkies gekrege, daar zijn het baby's voor". De burgemeester hoorde van de brigadier mijn uitleg. En hij wist alles van mafia af. Er was dus maar een manier: de paranormaal "even lenen". "Jij gaat voortaan in dat lyceum slapen in een aparte kamer boven en zorgt dat alle meisjes aan de man komen en dus netjes getrouwd" Nou dat vond mijn papa de duivel helemaal geen goed idee en verbood dat. "Geeft niet" zei ik de burgemeester, "Doe ik wel in m'n vrije tijd en onder- tussen zoekt u een betere directrice, een betere portier en een betere psycholoog op maar die laatste in deeltijd en ondertussen begeleid ik ze allemaal naar de man, en ik breng rapporten uit" "Geregeld zo" Dus ik meisjes kussen - dat moest door flink wat speeksel van me te slikken om ze aldus vanbinnen van al die ziektes te ontdoen, hun inmiddels slappe borstjes weer rechtop te zetten, bloedingen te veroorzaken en ook hun maag- denvliesjes te herstellen. Ook hun brandmerken, al-dan-niet-kunstmatige moedervlekken moesten eraf en ook de beide minuscule inktstipjes midden op hun ruggegraat (betekent: wordt nooit zwanger) moesten eraf en deed ik. Bij allemaal. Maar ja, een Gemeentelijk Internaat is net een soort doorgangshuis dus je vergeet er wel eens eentje. Een meisje vertelde bij toeval over een heel lelijk meisje. Nooit gezien. Ze was zo lelijk dat ze altijd boven op zolder bleef en nooit beneden kwam. Vriendinnen had ze niet - slechts zij bezorgde haar altijd het eten omdat ze medelijden met haar had maar dan moest ze altijd de andere kant uitkijken omdat ze anders de hele nacht niet kon slapen. Het meisje wist niets af van de sexrel door de inmiddels opgesloten directie en twee psychologen - ze kwam nooit beneden en nooit in de buitenlucht. Ze had alle spiegels kapotgeslagen. Als ze er eentje zag ging sloeg ze die altijd meteen aan diggelen. Ik repareerde het meisje, dat prompt de portierskamer uitvloog terug naar de door haarzelf gecreeerde gevangeniscel en bekeek zichzelf in een spiegel. "Hoor eens, dat meisje is nu 15 en die wil ik eigenlijk beneden op slaapzaal hebben want anders wordt het nooit wat met hechtvermogens aan een jongen" "HECHTVERMOGENS?" Zo'n woord had de directrice Voogd (63) nog nooit gehoord. "Ja wat ben ik hier dan aan het doen?" Ik doe geen sex, ik leer die meisjes alleen om van een nette jongen te houden en als ze zich geven, dan pas zoek ik zo een nette jongen voor ze op. Maar dat kan alleen goed gaan als ze zich ook "hechten" kunnen aan een jongen en dat kan alleen door sociale omgang. Als ze zich in een kamertje blijft opsluiten wordt het nooit wat". Ze staarde me aan. Nooit over nagedacht nee. Kennen psychologen dit woord? Hechtvermogens??? Nee ze gingen het opzoeken, bleek in een apenboek te staan. Apen? Nou eh, psychologie is de combinatie van apengedrag en godlochening leerde ik bij. Weer wat geleerd. Tsja, meisjes is toch ietsje heel anders dan stoplichten. 's Woensdagsmiddags hadden we altijd vaktheorie in een garage aan de Nicolaas Beetsstraat in Utrecht (nu gerechtsgebouw). Plots ging mijn mobilofoon af. "UT-222, waar zit je over?" - "In de garage van het GEB dat is recht tegenover het ziekenhuis over" (is nu studentenhuis). - "Ben je gereed voor een baby?" - "Ja laat maar komen dus langs de portier, dan rechtdoor over" - "Ja ze komen eraan, UT-222 uit". Ik wachten en ondertussen gewoon doorgaan met de les. Met loeiende 3-tonige hoorn kwam de baby aangereden, met de kraamvrouw erin. Plots vloog de deur van het leslokaal open. Een verpleegster met een baby op haar arm stormde het lokaal binnen: "Wie is Floor, Wie is Floor?" en legde ondertussen de pasgeboren baby in de handen van een stomverbaasde monteur. "Een baby? In me armen??? Mmmm- maar, maar ik ben Floor helemaal niet!" "Wie is Floor?" "Ikke, kom maar hier" "Ze rukte de baby uit de armen van de verbijsterde monteur en legde die borelingske in mijn armen. "Vader ik wil wel dat die baby weer kerngezond is" en wees met mijn vinger. Het duurde wat langer doch na een 5 seconden begon de baby te huilen. Het gehele klaslokaal was verbijsterd. Een huilende baby??? "Maar ik wist niet dat jouw vriendin zwanger was?" zei mijn buurman. "Nee dit zijn zieke baby's met geslachtsziekte uit het ziekenhuis" "Gadverredamme. Smeerlap. Wat doet die hier?" "O die maak ik altijd beter, gemiddeld 2x per week. Ik breng 'em nu even weg" Aan de dokter gevraagd om 2x kuurtjes voor doxicycline, man + vrouwtje en het dolgelukkige zaakje reed weer langzaam de poort uit. Hiervoor eisten mijn medeleerlingen een verklaring. "Tsja, daarvoor ben je bij de politie opgeleid tot paranormaal, alleen zit er een klein nadeel aan: je moet helemaal sexloos zijn zelfs niet rukken". "Zelfs niet rukken??? Maar dat hou ik nog geen uur vol!" zei een slimmerik. We lage plat. Ze wilden een betere verklaring. "Nou, eigenlijk zit ik het werk van de pastoor te doen want gezondmakingen is toch duidelijk het terrein van de geestelijkheid en ik zit meer in de technische hoek. Bovendien ben ik protestant en dominees vinden genezen het werk van de duivel. Ik ben nou al zo vaak voor duivel en Be-elzebul uitge- scholden dat ze van plan zijn om me dood te maken of zo. "Het werk van de pastoor?" vroeg de vakleraar, maar die hebben toch hun eigen scholen dat ze 'seminarie' noemen?" "Jazeker, en de Belgen noemen zo'n school een klootjesdrogerij." Een van de leerlingen rolde de bank uit. Op zijn buik lag hij op de grond te spartelen. Ik keek over mijn schouder naar zijn buikpijn. "Maar om even op die seminaries terug te komen" ging de vakleraar serieus verder, "hoe kan het dan dat zij niet kunnen wat jij wel kan?" "Daar zijn twee redenen voor. De eerste is dat ze 66 miljoen heksen hebben vermoord en daarom is hun dit vermogen afgepakt en waren er vier oorlogen voor nodig om dit te herstellen; maar nu kunnen ze het nog niet omdat er kennelijk teveel duivels daar rondlopen maarja de meeste dominees zijn ook van de duivel en kunnen dit werk dus ook niet." Ze waren wel allemaal diep onder de indruk, dat wel. Duivels? Dit is klokgetallen van een hoogspanningstransformator. De hysteresislus en zelfmagnetisatie eisten al onze aandacht op. En nee, geestelijkheid was ik niet, ik was zo technisch als wat en heel wat mede-leerlingen op het elektrotechnisch vlak volkomen superieur. Ze respecteerden me allemaal, en nog meer omdat ik bij de politie zat. Huilende baby's en duivels was toch een heel ander vakgebied. Politie? De week erna. Weer in de Nicolaas Beetstraat. Maar we stonden op straat want de vakleraar kwam niet opdagen. Wij allemaal de straat op kletsen. Maar we werden voor de publieksingang weggejaagd, we moesten verderop staan. Daar ben je nu eenmaal jongelui voor, nog weg te jagen. Nou was daar ook de ingang van een polykliniek met baby's en mooie vrouwen. Er kwam een meisje uit dat me wenkte en dat kende ik van gezicht. Ik wenkte terug, echter met twee armen. Het was dus net alsof ik mijn armen strekte dus de andere jongens hadden niks in de gaten. Het meisje kwam op mij afgelopen en ik wist: het is goed mis. Dus ik in de goot van de straat gaan staan zodat ik 10cm kleiner zou zijn. Ondertussen kletsten we gewoon door. Ik vertelde dat een monteur een beschadiging aan een telecomkabel over een flink stuk moest plakken. "Hoe groot? "Nou, zoiets ongeveer" en stak mijn armen naar voren, ongeveer 40 cm uit elkaar. Juist op dat moment wierp dat aanlopende meisje uit het lyceum zich pardoes in mijn armen en klemde zich vast. "Slurrrrrrpppp! Slik, weg" klonk het over straat. Weer: "Slurrrrrppp! Slik!" Het werd stil op straat. Alleen een vogel. "Knijp mij eens in mijn arm" vroeg een mede-leerlingcollega aan een andere. Die deed het gevraagde. "Waarom?" "Wat gek. Ik dacht dat ik droom of zo en ik ben klaarwakker!" Ze keken me aan. "Is dat jouw vriendin?" "Welnee dat is mijn vriendin helemaal niet" - "Slurrrrrppppp! Slikkkk!" Een grotere jongen wilde er een eind aan maken. "Nou het zit zo. Dit is een meisje uit dat lyceum waar ik van de burgemeester op die scholiertjes moet passen en ik moet ze leren om van jongens te gaan houden en ik wordt er nog voor betaald oo... slurrrrrpppp! Slik!" "Tjonge zo'n baantje zoek ik nog: meiden kussen en er voor betaald worden" Ondertussen begreep ik wel dat er iets wel heel grondig mis was. Dit was niet normaal, zo midden op straat. "Vader, wat is er met deze gebeurd?" "O die is net ontmaagd in het ziekenhuis met 3 vingers deed ie 'krak'". "Wat erg! Een schoonmaker zeker? "Nee de dokter...x" - een dokter? Een beul??? "Slurrrrp! Slik, weg. "Meiske? Je zit zwaar in de problemen he?" Ze knikte. "Ik zag het net" "O". "Je hebt me nodig nu. Hang jezelf maar helemaal aan me op dus je armen helemaal de lucht in en ga maar over me heen hangen". Ze piepte hartverscheurend. Als een scheermes piepte ze door mijn ziel. Ze klemde haar beide benen om mijn ene rechterbeen. Muurvast. Klem. Ik legde mijn handen op haar hoofd. En de jongens? Ze waren verbijsterd. Zo'n meid wilden ze ook wel. "Sssslurrp!! Slik. Weg. Maar dat het meisje door de bodem van haar ziel ging merkten ze niet op. Daar waren het pubers voor. Alleen getrouwde mensen herkennen (nou ja, soms) zulk raar gedrag van een kind. Twee dagen later. Ik werd naar voren geroepen naar kamer 1. Kreeg een proces-verbaal onder mijn neus. "Hier even tekenen dan kan dit ook de deur uit" en reikten me een pen aan. "Ho eerst lezen" "Nee geen tijd, hier teken nou" "Doe ik niet. Eerst lezen" De twee agenten beraadslaagden. "Hij tekent niet meteen he?" "Mm ach zodadelijk pakken we 'em toch wel op". Er stond in dat ik op straat door een prostituee was aangerand, dat ze liep op hoge hakjes en een enorme wolk van parfum met zich meedroeg. Verder stond erin dat ze zwaar opgemaakt was en zich zedeloos gedroeg door middenop de straat een man wijdbeens te bespringen. Bespringen? Door Manon, een directiesecretaresse ??? Ik ben erin geluisd!!! drong tot me door. Ik zal ze. Ik greep het papier en scheurde het dwars doormidden. Twee agenten grepen me vast. Een sloeg ik een blauw oog, de ander trapte ik in zijn kruis. Beiden lieten los. Ik weggegaan. Ze lieten me gaan. Onoverwinnelijk een paranormaal. Asterix bestond toen nog niet. Evenlater kwam een agent kamer 4 binnen. "Ik moet je arresteren" "Probeer maar, dan breek ik het hele politiebureau tot de laatste steen af en blijft alleen een meertje over." Dat kon ik, dat begrepen ze. "Maar toch begrijp ik iets niet. Je bent aangerand op straat" "Welnee, er is in 't ziekenhuis een meisje ontmaagd door de dokter en die raakte zo overstuur dat ze kermend van de ontmaagding naar buiten vluchtte en daar toevallig haar schoolbegeleider - ikke dus - zag staan. Ze gaf mij een teken zoals meisjes dat doen door rond haar middel te zwaaien en ik zwaaide terug maar, dat zagen de jongens niet want die zijn nog niet gewend om met meisjes om te gaan. Dit zijn meest nog pubers. Zijn mond viel open. "Een ontmaagding??? In een ziekenhuis?" Ik mijn koppelpapier op tafel gelegd. "Kijk, dit is Manon, 18 jaar, Middenstandsdiploma, Schoeversopleiding voor directiesecretaresse, stenografie volgens systeem Grootte, machineschrijven met 10-vingersysteem en ze heeft een maagdenvlies en geen straflijst Justitie. En jullie noemen DAT een hoer??? Nou, dat MV voor maagdenvlies kan ik nou wel doorhalen ja". "Geef hier" "Nee dat is mijn koppelijst en die krijg je niet." "Ik neem die in beslag" "Krijg je niet want ik moet ermee werken" Een rechercheur: "Maar je krijgt een copie terug" "Een copie terug? O dan is 't goed" Een uur later had ik de copie. En zij sleurden een aankomende basisarts uit het ziekenhuis vandaan voor de verbaasde patienten in de poly. VROUW RANDT MAN AAN Utrecht. Middenop de Nicolaas Beetstraat heeft een vrouw zich vergrepen aan een daar staande politiemedewerker die met anderen in gesprek was. De vrouw was duidelijk opgemaakt en in een parfumwolk gehuld. Na het opmaken van een proces-verbaal werd de vrouw weer op straat gezet. (Utrechts Nieuwsblad, aug. 1963) Maar de redaktie van UN geloofden er geen woord van. Ze publiceerden het wel. Een uniformagent kwam naar me toe. "Ben jij door een vrouw aangerand? Tjonge daar droom ik elke nacht al van. Dit zal ik eens aan mijn vrouw vertellen maar dan over 3 dagen want alleen op zondag heeft ze namelijk geen hoofdpijn". Ik protesteerde. "Ze had geen zware make-up op, alleen mascara en rode lippen zoals elke vrouw dat heeft, ze had geen parfum op want dat kunnen scholieren niet betalen en hoge hakken had ze ook al niet want die mogen ze niet dragen. Dat ze zich vreemd gedroeg dat klopt wel maar als ze jouw voorhuid eraf snije dan loop jezelf vast ook wel gillend het ziekenhuis uit lijkt me zo" "Mijn voorhuid eraf snije? WATTE???" "Ja ze werd ontmaagd door de dokter" "Heh? En hier in de krant staat dat... "O dat is een vervalst proces-verbaal" "HEE DAT MAG JE NIET ZEGGEN" "Maar het is wel zo en ik heb dat niet getekend. "Niet getekend???!! Oeioeioei" Hij rende weg. Ik weer naar de kinderrechter. En daar werd ik geconfronteerd met een reep plakband over een doormidden gescheurd proces-verbaal, met een valse handtekening eronder. "Nee dat heb ik niet getekend" "Maar 't is jouw handtekening" "Nee dat is mijn handtekening helemaal niet". Ze gaapten me aan. "Hoor 'es effe, er liggen hier inmiddels wel tientallen proces-verbalen met mijn handtekening eronder en die lijken niet op dit knutselwerk. Deze handtekening is zo vals als een kraai." Zij vergelijken. Het klopte, de handtekening was vals... Ze keken me aan. Wat is dit? "Ze willen me eruitwerken, ik moet weg of zo" Inmiddels kwamen ook de juiste proces-verbalen binnen, een van het meisje, een van de gearresteerde basisarts, een van de directrice en nog een van de hoofdagent plus een arrestatiebevel tegen mij dat was doorgehaald. Kortom alles geregeld. RECTIFICATIE UTRECHT Wij berichten eergisteren dat een politiemedewerker middenop straat door een vrouw was aangerand. Inmiddels bleek dat de politiemedewerker een bijbaan te hebben als schoolbegeleider in prive-tijd, terwijl de vrouw die hem zou hebben aangerand even tevoren in het ziekenhuis was aangerand waarna ze overstuur de straat was opgevlucht en bij een haar bekende politieman ging uithuilen. Van een man-aanranding is dus geen sprake geweest maar wel van een niet opgemerkte hulpverlening. Een misverstand dus. (Utrechts Nieuwsblad aug. 1963) ARTS VOOR STRAFRECHTER UTRECHT Een basisarts moest zich gisteren voor de strafrechter verantwoorden voor het voorschrijven van vreemde, gezondheidsschadelijke middelen en het vernielen van het maagdenvlies van een 18-jarig meisje. De arts gaat in beroep omdat hij vindt dat hij voor het medisch tuchtcollege behoort te zijn gesteld en niet voor een reguliere strafrechter. Maar de officier haalde fors uit met een strafeis van 3 maanden gevangenisstraf. (Utrechts Nieuwsblad sept.1963) Twee woedende rechercheurs stormden mijn kamer 4 binnen. "Wil je dat proces-verbaal van dat aanrandende meisje direkt intrekken" "Ik heb geen proces-verbaal getekend dus er valt ook niks in te trekken". "Oeioei, hij heeft 't niet zelf getekend". De ander: "Wie dan wel?" "Weet ik niet; en mijn handtekening was zo vals als een kraai" "Waar is dat proces-verbaal nu?" "Oh bij de kinderrechter en die was er erg blij mee, ga het daar maar hale" "Oeioei, twee agenten vliegen de laan uit" Ze waren woest. "Ja maar, daar kan ik toch niks aan doen? Ik HEB helemaal geen aangifte gedaan en dus ook niks ondertekend. Het enige wat ik heb gedaan is een juist ont- maagd meisje opgevangen en getroost. Dat was nou echt alles, maar dan ook echt alles wat ik gedaan heb. Oja, en ik heb ook nog een vals proces-verbaal verscheurd. Dat heb ik ook nog gedaan en toen gingen die stommelingen dat aan elkaar plakken inplaats van een nieuwe te tikken en even te kijken hoe of mijn echte handtekening er dan wel uit zou zien. Kortom, allemaal zo stom als een ezel dus ze wilden zelf het bureau eruit vliegen. Hoeveel kreeg ie ervoor betaald? "Ervoor betaald?? Hoezo? Even vragen". Na 5 minuten kwam hij terug. "Niets" "Niets?? Voor niks? Nou nog stommer als een varken want die wil eten. Dus niemand gaat hem betalen maar wie dan wel? Iemand gaat hem betalen." Dat wisten ze niet. Ze staarden me aan. Evenlater zag ik een Nazi-rechercheur van de CID, SD-Hauptsturmfuhrer Diets hem 200 gulden overhandigen doch ze wisten alledrie nog niet dat twee van hen eruitvlogen. Oneervol. Sterpuntverschuiving -------------------- Op het Hoofdbureau van politie Utrecht kamer 4 werd ik door een uniformagent op een zaak gezet waarbij in een huis op BEIDE geleiders spanning opstond, dus tegelijk stond op zowel de nul, alsook de faze onder stroom en die lichtte fel op in de agent zijn neonzoeker. Toch was alles in het huis dik in orde, nouja de opgepakte boef niet dan. Ik dat nagemeten achter de ingetrapte voordeur en het klopte... Er is iets mis!, schoot het door me heen. Dit mag niet want dan kan een faze wel 380 volt t.o.v. aarde gaan voeren en dat is uiteraard levensgevaarlijk bij aanraking of aardfouten. Dus bij de buurman aangebeld met POLITIE achterop mijn rug. "Ook dat nog, die boevenhandel stelen mijn stroom" aldus de boze buurman. Maar het was raak: alle nullen stonden onder stroom! Ik naar het hoofdkantoor van het GEB waar ik was uitgezonden. "Hoor eens, in die straat staat op alle nullen 150 volt op dus daar hangt de nul op de wijktrafo los van de aardleiding. Ik had wel graag direkt een monteur mee om in die trafokamer een kijkje te nemen" De chef keek vreemd op. Hij haalde een kabelkaart erbij. -"Vreemd, in die ruimte wordt gewerkt want daar is al een monteur bezig". "O, maar dan ga ik er maar snel naar toe want daar is wat mis". Ik op de ijzeren deur geklopt en dat de monteur verteld. En die keek wel zo raar op. -"JIJ BENT KNETTER, DAT KAN HELEMAAL NIET!" blafte hij. "Die bovenrail is de nul: nou kijk maar". De neon lichtte op. -"Kletskoek. Weg met dat ding" en pakte een testlamp. Deed niks. -"Zie je wel?" "Je meet tegen de nul en je moet tegen aarde meten." De hulpmonteur deed het gevraagde. En de lamp brandde! Tegen nul en aarde... Zijn mond zakte open. "Er is duidelijk iets mis, dat zie je nou toch?" Hij zei niets. Hij zag iets! Dit kon niet. Hij dacht alleen. En hij testte nog een keer. De lamp brandde nu toch echt op op de bovenrail tegen de ringaarde. Een nul waar 150 volt opstond, tegen de ringaarde? Dit ging nou toch echt veel te ver boven zijn pet. Denken, denken, denken. Dit kon niet. "Maar kijk dan even of die litze-nul dan wel aan aarde ligt, dat kun je zo zien met de zaklamp door de tussendeur." Hij kijken. Hij hapte naar adem. -"DE NUL HANGT LOS!!" brulde hij. "WAT ZULLE WE NOU BELEVE!" Hij liep rood aan. Een levensgevaarlijke aardfout die hij al meteen had moeten opmerken. Omdat ik 17 was mocht ik de trafokamer niet in maar moest in het (toendertijd overigens nog gevaarlijke) laagspanningsgedeelte blijven, ook al omdat daar alle gereedschap in tassen moet achterblijven. Hij met isolatiehandschoenen de nul bevestigd en prompt begon de trafo te brommen. De vonken spoten van de nul af. Dit kon niet. Er was zeker iets goed mis. "Weet je wel zeker dat dat een nul is?" Hij kijken en liep weer rood aan. Een totaal overbodige vraag natuurlijk. "Hoeveel stroom loopt er door die aarde? Laten we dat eerst maar eens opmeten" Ik reikte hem de tang aan. Die bedroeg 150 Ampere. Zoveel? We keken elkaar aan. "Dat kan maar een ding betekenen. Namelijk dat een installateur een eind verderop nou een faze met een nul heeft verwisseld dankzij deze losse nul. Er zit voor ons niks anders op dan hem toch maar zo snel mogelijk vast te gaan schroeven want anders handelen we in strijd met de voorschriften; nou en dan maar buiten gaan kijken waar of de zaak uitfikt. Ik zou geen andere oplossing weten zonder op onze kop te krijgen, en er dan verder maar het zwijgen over doen over een vergeten losse nul, immers het is nu bedrijfsbelang om het voorschrift uit te voeren en de verontachtzaming verklaren we als een los schroefje of zoiets dat tijdens onderhoud per ongeluk bleek te zijn hersteld. Ik zou geen andere oplossing weten." De monteur keek me aan. Zijn gezicht was opeens angstaanjagend wit. -"Dus die litze heeft nooit losgelegen maar het moertje zat los? Doen we" Hij de zaak vastgeschroefd. Weer een stroom van 150 Ampere, plus een vervaar- lijke bromtoon uit de trafo. We moesten wel, we KONDEN niet anders. Klaar. Een giltoon van de assistent monteur buiten. "JONGENS ER KOMT STOOM UIT DE GROND!!!" Wij kijken. Dit kon niet. "Maar zo kunnen we niet weglopen want onze aardgeleider gaat in rook op" Wat nu. Ik dacht snel na en zij ook. "Vlug, pak een stuk dik draad en verbind die buiten met de bliksemafleider want anders gaat nou onze eigen aardleiding nog doorsmelten." De hoofdmonteur kon en mocht niet weg - in 10kV kamers mag dat niet maar mag alleen met aangereikte spullen werken en dan terugreiken. Dus wij allebei snel een stuk koperdraad elk aan een zijde afgepeld en hij dat eraangeschroefd. Dat hielp. De stoom uit de grond werd al minder maar de wijktransformator begon nu echt vervaarlijk te brullen van de 1-fasige kortsluiting "ergens in the nowhere". Het lawaai was nu echt oorverdovend en wij moesten schreeuwen tegen elkaar voor als we nog iets zeggen wilden. Nou, voor grappen was geen tijd. Ook niet omdat alles wat rat, muis, mol, kikker, slang, egel of pieren was: het op een lopen zette! We zagen een complete dierentuin voorbij komen, sommige met een jonkie in de bek. Geen tijd. Denken! Denken! Maar de stoomwolk kwam weer opzetten uit de grond en er liep al nu 300 Ampere door de nul tegen aarde. Ongelooflijk wat hoog! We waren verbijsterd. Wat nu? "Kan die trafo dat wel hebben?" "Oja, zeker wel, maar niet langer dan... een kwartier." Hij zweette. Het ding brulde oorverdovend en angstaanjagend hard. Hij keek op zijn horloge. En ik keek rond. "Kijk daar, daar buiten is nog een bliksemafleider aan dat gebouw. Nog maar een draad erbij leggen en dan maar afwachten op de grote klap" De hulpmonteur rennen naar het busje en een flinke rol gepakt. Hij de bliksemafleider van de buurman schoonkrabben en ik de rol uitleggen. Halverwege de spurt naar de trafo tikte ik alvast de stalen deurpost aan. Een heel klein vonkje. En meteen hield het brommen ineens op, gevolgd door een keiharde knal na een 4 seconden. Die was raak. We keken rond. De optocht voor onze voeten hield aan. Er kwam zelfs een wezel voorbij die aan zijn pootjes likte en voor rennende ratten geen belangstelling voor had. Niemand van ons had ooit zo een optocht gezien. We waren verbijsterd. Vanalles en wat veel! Drie slangen kronkelden als fietswielen en sisten van verontwaardiging, gevolgd door een leger van pieren met hoge ruggen. "Kijk daar, een rookwolk boven de stad". We raakten enthousiast. Eindelijk de kortsluiting eraf. "Jongens snel naar binnen want anders zien de mensen ons nog en beschuldigen ze ons dat we de boel opgeblazen hebben en dat is niet zo". Dus allemaal snel weer naar binnen maar iemand had ons gehoord. We hoorden brandweer- en politiesirenes dus dat was een hele beste. Binnen de puinhoop netjes opgeruimd en allemaal weg. O, ik heb 's nachts heerlijk geslapen, dank u. En nog nagenietend van de dierenoptocht uit de Ark van Noach of zo. Maar niemand wilde ons geloven. Nooit geweten dat er complete dierentuinen onder je voeten wonen... De volgende dag opgeroepen voor de kinderrechter, vanaf het bureau. Er was aangifte gedaan dat monteurs een hele stadswijk op 380 volt hadden gezet en of ik daar als technisch vernuft wat meer van afwist. "Jazeker, ik was daar zelf bij en we hebben inderdaad een gecontroleerde explosie veroorzaakt want we KONDEN niet anders" en stak mijn armen omhoog. Ze keken me vreemd aan. "We konden niet anders??? VERTEL OP!" brulde ze. Nee dat ik een loshangende litze had ontdekt kon ik niemand over vertellen want dat was uiteraard kritiek bedrijfsgeheim - maar wel dat onze aardleiding bijna op doorsmelten stond en dat er stoom de grond uitkwam moest uiteraard haar verbaal in, zeker weten. We hadden dus met z'n drieen een kortsluiting ontdekt die te zwaar was om vanzelf te klappen en dus hadden we een paar bliksemafleiders "even geleend". Dat was dus alles. En dan maar de grote klap afwachten. "Hoezo, is er wat gebeurd dan? Nou daar wil ik niks van weten". Ze keken me aan over zoveel deskundigheid. "Ja in een fabriek is hun hele meterbord ontploft" -"Nou dat is dan HUN zaak, niet het onze van het GEB." "En er is aangifte gedaan want ze hebben jullie heel enthousiast zien springen en dansen voor die eh "trans-for-ma-tor" eh zeg ik dat goed zo? Eh ja". "Klopt als een bus, ik sprong zelf ook". "JE SPRONG ZELF OOK?" "Ja natuurlijk. Een of andere malloot heeft een faze aan de aarde gelegd en alles wat achter een meterbord gebeurd, wel daar is de stroomleverancier toch niet verantwoordelijk voor? En dat we in de lucht sprongen van blijdschap is toch logisch: iedere monteur die een kortsluiting op het spoor is, is toch blij als hij de zaak tot een oplossing weet te brengen en dat doe je door de zaak gecontroleerd te laten uitspringen dus onder werktijd, liefst aan het einde van de werkdag zodat de bedrijfsschade zo gering mogelijk is. Foutjes laten springen is normaal voor een monteur maar hoor eens - dat doen we niet midden in de nacht als de kinderen nog slapen maar dat doen we dus op de middag om de schade te beperken. Hoezo, als springmeesters een schoorsteen laten springen dan doe je dat ook in de middag en niet bij nacht en ontij? We KONDEN gewoonweg niet anders." De Kema kwam erbij en we legden uit wat er gebeurd was (zonder losse nul). De strafklacht werd geseponeerd. 't Was een extern electriciensfoutje of zo. En dat was zo want in de lichtkast bleek de 'S' en de 'T' te zijn los- geschroefd, alleen de 'R' werd gebruikt. Dat achter de meter '0' en 'R' was verwisseld had de electricien niet gevonden omdat rood/groen in omgekeerde volgorde ook voor licht kon (moest) worden gebruikt (nu verboden, is wat mee gebeurd natuurlijk). Maar toen het ontplofte meterbord weer keurig op zijn plaats hing bleek dat alle motoren opeens de verkeerde kant opliepen - dus dan maar direkt 'S' en 'T' direkt achter de meter verwisseld. Ik wist namelijk uit boerderijexperimenten hoe of dat nou opeens kon - de Kema nog niet en stond paf. Later sprak ik de fabrieksdirecteur. "Hoe dat kan weet ik niet maar je moet mij eens uitleggen hoe of het komt dat mijn stroomrekening slechts de helft van vroeger was? Is dat een vorm van genoegdoening voor die klap die jullie stil gehouden hebben?" -"Stil gehouden? Nee hoor de fout zat toch echt bij jullie en dat is bewezen want jullie motoren liepen niet op 3-fazen krachtstroom maar op 2-fazen plus een nul. En dat gaat wel, en dat merk je zo niet direkt maar de motoren worden er wel warm van en brommen van die ongelijke voeding en dat betaal je wel. Die herrie moet je hebben kunnen horen dat er bij jullie iets niet klopte." Nee er was geen lawaai gehoord, trouwens een metaalfabriek is al herrie. "Maar over een fout bij ons - ja die was er wel degelijk want de nul hing los maar dat kan geen kwaad - alleen extra schokgevaar voor de electricien want dat verwacht hij niet dat een nul onder spanning van 150 volt staat. Maar een fout? Nee want tijdens onderhoud wordt wel vaker de nul onderbroken en tijdelijk aan een bliksemafleider geknoopt voor potentiaalvrije meting van onze eigen aardleiding. Alleen dan met dit verschil dat we tijdens onderhoud een electriciensfout op afstand ontdekten en dat die u geld heeft gekost, nou dat is niet onze zaak." -"Dus het was geen fout van jullie?" "Nee, nee en nog eens nee maar wel van die electricien achter de meter. Alleen dat de zaak niet direkt en meteen uitfikte: dat lag dus wel aan een los moertje bij ons en die hebben we tijdens normaal onderhoud maar weer vastgezet, met dit als gevolg daaro" Mijn bovenchef - een afgestudeerd hts'er en ing. keek vreemd op. -"Motoren op 2 fazen plus een nul??? En daar hebben ze niks van gemerkt???" "Dat zei ik ja. Maar u heeft gestudeerd dus u moet toch weten dat dat werkt want dat wordt op bouwplaatsen voor de bouwkraan wel vaker zo opgelost, dus door even ergens een faze'tje uit een huis te lenen? Zo maak je van 1-faze een brommend lawaaiige, dus een nep-driefazen van". Hij schudde zijn hoofd. -"Nee dit is nieuw en gaan we publiceren in het elektriciteitsblad." "Nieuw? Watte? En al die bouwkranen middenop de straat die even een faze'tje uit een buurman lenen om daar weer een draaistroom van maken dan? Nou, die elektricien daaro wist het want we hebben een losgeschroefde 'S' en ook een losgeschroefde 'T' in de lichtkast gevonden: dus die elektricien wist dus al dat lampen niet op 380 willen werken want dan klappen ze". -"He? En ze doen ons een proces aan. IS DAT BEWEZEN WAT JE NU ZEGT?" "Dat zou ik wel denken ja, de brandweer, de Kema, alles keek in die lichtkast en ze hebben allemaal die losgeschroefde geel/blauwe fazen gezien alsook de wilde doorverbindingen vanaf de nul als de nieuwe fazedraad. Hij dacht na. "Ik vraag me zelfs af dat een leerling nog snapt dat je dan het stroombedrijf moet bellen als lampen opeens op 380 afknallen? Dan weet je toch dat er iets is foutgegaan en dan ga je toch opbellen of zoiets?". Hij luisterde niet. -"Wat vonden ze nog meer?" "O een dubbele blankeaardedraad van 2x 10 quadraat aan die 'R'-faze die aan de kastaarde vastzat en die namen ze in beslag. Ze waren er erg blij mee". -"EEN GEAARDE R-FAZE??? In dat bord?" "Nee in hun krachtkast." Hij lachtte en zou weglopen. Een stap. "Oja, en ze namen ook buispatronen van 300 Ampere mee." Als de gesmeerde bliksem draaide hij 180 graden in het rond en viel niet om. Dat hij niet onderuit ging heb ik nooit kunnen verklaren - zo snel ging dat. Daarna zeker 20 keer nagedaan maar viel iedere keer zelf op de grond... -"DRIE-HONDERD ampere? Maar die passen daarin niet". Hij hapte naar adem. "Ojawel. Met een slijpsteen gaat dat prima hoor". Ja dat wist 'ie, en dat de boete heel hoog is voor stoppensabotage ook. -"Wat kost zo'n schade nou eigenlijk?" "Reken op een ton. Maar met atvocaatkosten erbij tot de Hoge Raad op drie". Me broek zakte af dus ik begon die op te hijsen. Hij zag dat en liep lachend weg. Eh, 17 was ik toen en dun. De kinderechter wilde dat ik als deskundige optrad maar moest dat weigeren. "Helaas voor u mevrouw, maar ik ben in loondienst van het GEB en ben slechts door hun uitgeleend aan politie en justitie, dus ik ben niet onafhankelijk. En ja, een 17-jarige mag dan opsporingsbevoegdheid hebben maar in bedrijfs- loondienst mag je niet op bolle ogen vertrouwen; ook al wist ik precies wat er nu ging gebeuren want we hebben samen naar die knal toegeleefd." Ze trok een wel heel lelijk vies gezicht. Geen deskundige maar blijkt opeens een... SABOTEUR? "TOEGELEEFD? JE DEED MEE AAN DIE SABOTAGE???" "Nee geen sabotage, wel een gecontroleerde ontploffing die we perse binnen maximaal een kwartier tot een knal moesten brengen maar waaro die knal dan zou zijn - eh neeeee, dat wisten we niet en dat doe je dus zo. Wel ergens BOEM! ja, dat wisten we heel zeker en daar leef je naar toe. We KONDEN gewoonweg niet anders want technisch voorschrift is voorschrift op dodelijke ongelukken en dan moet je een fout afknallen." "AF..KNAL..LEN?" Met een rood hoofd schreef ze alles op. Woest was ze. Hoe het afliep weet ik niet. Een foutje "gecontroleerd" laten afknallen was ook voor de eindrechter gloednieuw en een vreemde gewaarwording. De Kema, de brandweer, de Puem, Pegus alles moest een zegje doen. Dit was echte elektropraktijk. Ze eiste boeken. die kreeg ze. N1010 en nog een paar V.... van voorlopig. Ik legde ze uit dat onder elk voorschrift een dode lag - en dat die N1010 daarom wel gekscherend het: "Egyptische dodenboek" wordt genoemd. Tegenwoordig bestaat er een heus N1014 maar die hadden we toen niet. "Maar pa, er kwam toch echt een complete dierentuin voorbij. Mollen, kikkers, slangen die kronkelden als snellopende fietswielen en sisten als een ventiel, en een wezel met verbrande pootjes en zelfs pieren die harder konden lopen dan een mens en egels met jonkies in de bek en ratten met 20 kleintjes die zo groot waren als 2 dobbelsteentjes. Het was net een Ark van Noach maar dan in 't echt. Dat kwam er allemaal voorbij en we hebben het met 3 man gezien." Mijn broertje (14) werd rood van zoveel leugens. Pa grinnikte. Als onderofficier en boer wist hij dat van kanongebulder. "Ja er zit tot wel 4 meter diep complete dierentuinen in de grond maar niet in weiland. Dat was in de stad zeker, naast een voederplaats?" Voederen? Plots ging me een licht op. "Oja, de mensen gooien halve broden het park in en trafostations staan meestal in het park. En een monteur kreeg een half brood in zijn nek dat groen was en zo hard als een beitel. En dat werd me toch een knalruzie vanwege de schaafwond in zijn nek". Mijn verhaal klopte dus, tot verbijstering van mijn broertje. Brulstroom... ---------- Prompt moest ik het hele verhaal uitleggen in mijn vakklas elektrotechniek. Ik tekenen op het schoolbord, met de hoofdingenieur, 2 atvocaten en een steno- grafiste volgens systeem Grootte allemaal achterin in schoolbankjes. Ik (17+) doceren: "Kijk, hier de 3 fazen-plus-nul op 25 kwadraat. Dan afgeslepen zekeringen van 300 Ampere en dan de meetstroomtrafo's 50/5 naar de hele dikke hoofdschakelaar. Deze hier was een nog een 4-fazige, en dus een verboden schijfschakelaar want op de legale versie worden beide nullen apart aangegeven. Maar vanaf dat ding werd de nul en 'R' verwisseld; en dus werd hiervanaf de nul een nepfaze en daar kunnen motoren prima op draaien en ook op aanlopen". Het werd opeens angstaanjagend stil in de klas. AANLOPEN... op een nul? Een gek? Of een deskundige... onze medeleerling??? Ik mijn colbertjasje uit. POLITIE stond met grote letters achterop mijn rug te lezen. Ze keken achterom naar de hoofdingenieur die alles opschreef. Geen reactie. Hun tenen krulden om. Aanlopen op een nul??? Twee atvocaten achterin smoesden en wezen op mij. Politie? DATTE is 17. Dat ik bij justitie zat als parketwacht wisten ze niet en dan mocht dat. De bepoederde stenografiste systeem Grootte protesteerde. Dit is geen zaken- taal: dit soort vocabulaire stond in geeneen woordenboek pruilde ze. Ze kwam dichtbij zitten en ik langzamer. Maar ze stonk naar muskus zodat twee leerlingmonteurs in ademnood het bankje uitvluchtten. "En de 'R'-faze werd van dit punt af een nepnul maar, er bleek nog steeds een spanning op te staan die hij corrigeerde door die faze te gaan aarden. Dit is dus een Duitse electricien geweest want daar is dat voorschrift en die deed dus zoals hem dat in Duitsland is geleerd bij een nulspanning want sterpuntverschuiving is daar niet toegestaan". De hoofdingenieur keek vreemd op. Weer draaiden alle koppen achterom en zagen zijn verbijsterde gezicht. 'Goed zo, die krijgt straks de wind van voren' hoorde ik ze al denken. Maar nee. Een jongen werd dat zat. "Sterpuntverschuiving? Hebbe we nog nie gehad." Oke. De telefoon ging. De hoofdingenieur van de Pol werd aan de telefoon geroepen door de politie, met de vraag waar of ik mee bezig was want ik was bij "hun" als leugenaar ontmaskerd. "Nee" bulderde van de Pol terug, "wat hij hier nou staat te vertellen is puur technisch en daar is geen woord van gelogen". Ziedend kwam hij terug. Ik ondertussen een cirkel op het bord getekend met een asymmetrische ster- wikkeling erop en met kleurkrijt de nulspanning t.o.v. aarde ingetekend. Ze snapten het. Van de Pol de hoofdingenieur kwam terug en eiste uitleg. "O gewone sterpuntverschuiving van 4 volt zoals je dat op het platteland kunt meten dus dat is ordinaire UTS-kennis; ging niet over de zaak. "Jongens, we vervolgen de zaak meterbord. Oke? Dan nu de motoren. De meeste motoren overstijgen de 2 kW niet en staan daarom in ster omdat dun draad minder snel in de gleuven te duwen valt dus tijdsbesparing; de grotere motoren moeten hetzij driehoek/ hetzij dubbele snelheid als aanloop hebben. Kijk een sterschakeling; er komen 2 echte fazen op en een nul als nepfaze. Je hebt dus 1 hoofdspanning van 380, en dan hier en hier TWEE fazen van elk 220 volt en dus kan een motor hierop aanlopen, echter wel met iets meer stroomverbruik maar ik moet je er wel heel dringend bij waarschuwen: draait in z'n achteruit DUS PAS WEL OP met die verkeerde draairichting!" en stak me vinger in de lucht. "Dit soort van 2-fasige draaistroomnetten wordt namelijk illegaal aangelegd, gewoon op straat als bouwkranen draaistroom behoeven en er in een woonwijk uiteraard nergens normale 3-fazen krachtstroom is te vinden. Wel, dan pak je dus gewoon een lichtkabel, en je trekt nog een 2e lichtkabel uit het huis van de buurman en van die twee maak je tesamen weer eventjes 380 draaistroom van. Ik teken dit even, zo 2 contrastekkers en de nul van de buurman blijft los. Nou en dan heb je hier dus echte-draaistroom uit 2 woonhuizen maar je mag de kruiwagen maar half vol met stenen laden want anders stopt 'ie ermee, en verder is de op/neer stand van de schakelaar precies omgekeerd." Het gezicht van de hoofdingenieur stond op onweer. Deze fraude was nieuw. Jongens keken achterom. Prima zo die krijgt 'em straks van katoen. "Is dit allemaal begrepen? Dat komt nu de schuldvraag aan de beurt. Omdat ik bij de politie werk moest ik het juridisch staatje maken wie of er nou aansprakelijk is voor de een, of de meerdere fouten. Zoals veel ingenieurs weten is een vliegtuigongeval waarbij soms wel 100 tot 300 doden bij omkomen - in de kern ervan een opeenstapeling van 5 fouten die slechts allemaal bij elkaar opgeteld tot een ramp leiden. Dat is hier dus precies zo gebeurd - echter zonder dat er doden vielen maar dat had gemakkelijk gekund. Dat laatste beseft iedereen in dit lokaal. Wat we nu gaan doen is politiewerk, dus het tijdpad van alle fouten maken en dat doen we dan altijd zo" Ik het bord weer schoonvegen. "EEN. Het begon met een los moertje ja? Toen stond op alle nullen 150 Volt op en twee van de drie fazen stond 380 Volt op t.o.v. aarde. Wel gevaarlijk maar, er gebeurt niks. Toen verwisselde "ergens-in-the-nowhere" een electricien een fase en een nul aan een verboden soort van schakelaar. Normaal ontdekt hij dat door een spanningzoeker, nu niet, en dus nu bleef de tweede, maar dus dit hier is zijn 1e fout: onontdekt. Dus op het tijdpad: FOUT-1: de schakelaar zonder nullenopgave. Toen klapten alle lampen op 380 en werd de lichtkast op een vreemde manier aangesloten, dus met afgekoppelde twee fazen. Dat mag, maar ongebruikelijk. Maar toch noem ik dat ook fout want er had in die man een lampje moeten gaan branden van zoiets als: hier is iets mis! Dit is fout no.2. Toen werd de monteur gewaarschuwd dat alle motoren opeens de verkeerde kant opliepen en daar wist hij de oplossing voor namelijk 2 draadjes verwisselen. Dus ging de man de krachtstroomkast te lijf - en daar zit -OOK- een nul in. Dat deed hij met een spanningzoeker en dus begon hij om de felbrandende draden te verwisselen met elkaar - in dit geval 'S' en 'T'. Hij meette immers geen 3x220 maar: 2x echte 380 in zijn zoeker dus erg fel. Het had hem echter moeten opvallen dat een fase te weinig spanning voerde. Dat is fout no.3 want een voltverschil van 150 Volt moet je zien. Bovendien keert een draairichting niet zomaar vanzelf om dus hij had moeten beseffen dat er ergens iets verwisseld was. Daarbij kwam hij erachter dat de motoren flink bromden en dat duidt op een flinke sterpuntverschuiving of misschien wel ergens een losse nul. Deze twee verschijnselen - maar dan bij elkaar genomen hadden hem MOETEN doen beseffen dat er nu zeer waarschijnlijk toch wel iets ernstigs aan de hand moest zijn. Maar nee. Het negeren van twee signalen zonder bijbehorend optelsommetje gebeurt typical onder stress-omstandigheden van een stilstaande fabriek. Niet kunnen denken onder stress is geen verwijtbare fout, dat is normaal en kan iedere monteur, piloot of chauffeur overkomen. Maar... de fout die hij nu maakte is, dat hij niet luisterde naar nabijstaand hulppersoneel. En dat is dan wel een grote fout, nummertje 4 al. Hij ging nu doen wat hem in Duitsland was geleerd waar sterpuntverschuiving is verboden - en ging de in zijn ogen "loshangende-nul" maar zelf aarden, zonder te meten dat dat dan wel eens een spanningvoerende faze kon zijn. Een verboden handeling na 4 alarmeringen is zeker de fout nummer 5, immers als er nu al 4 alarmbellen zijn afgegaan dan is een verboden handeling mis, en dat dit een faze was wist hij niet. Als hij nou in een dergelijke vreemde situatie een goedkoop voltmetertje had gepakt en tegen aarde de spanningen had nagelopen had hij alsnog in laatste instantie de fout kunnen vinden want 380 Volt is nogal anders dan 220. En dat is dan zeker een gemaakte fout, nummertje 6 al. Toen klapte EEN hoofdzekering van 70 Ampere en kwam hij tot de kennelijke conclusie dat deze te licht waren. Hij wist niet dat dat "aardlek" was." Het klaslokaaltje lachte. Aardlek van 70 Ampere?!! Ha. Geschift. Weer draaiden alle koppen naar achterom: een ziedende hoofdingenieur. "Hij besloot deze door een zwaarder type te vervangen terwijl - als hij had opgelet had kunnen zien dat de voeding als draaddoorsnede niet geschikt is voor stoppen van 300 Ampere. Dit is een heel brutale fout, nummer 7. Omdat die buiszekeringen niet pasten ging hij de beveiligingspunten afslijpen zodat de zwaardere zekering er net in paste. Dat is brutale fout nummer 8. Toen de zware zekering er dan eindelijk met de grootste moeite erin zat gefrommeld heeft hij niet gecontroleerd hoeveel stroom er door zijn kastaarde kon wegvloeien de grond in - alsook dat deze draad behoorlijk heet werd. Dat hier een zware stroom vloeide dat wist hij, want anders ga je een simpel aarddraadje niet dubbelop als 2x10 kwadraat uitvoeren. Jullie weten wat 10 kwadraat is en dat dubbelop, dus een fout, nummer 9 al want hij WIST dat hier een zware lekstroom doorheenging. Die dubbeldraad heb ik al bekeken en er zit tinverkleuring op, eh erin. Tenslotte - om zijn "werk" tussen aanhalingstekens dan - helemaal verder te voltooien verving hij de overige twee zekeringen ook door 300 Ampere die nog niet geklapt waren en waarbij eveneens de beveiligingspen werd afgeslepen. Dat is dan fout nummer 10 omdat hij immers wist dat lichtstroom geen groter verschil dan 40 Ampere t.o.v. andere fazen kan gaan voeren, hooguit een 25 Ampere maar geen 70 tot 150. Dat is dan zeker een bruutfout: nummertje 10. Ik wijs de klas er uitdrukkelijk op wat 300 Ampere over 25 mm2 is: jullie weten dat zo een elektriciteitsbrand absoluut onblusbaar is want die valt door geeneen brandweerman te blussen en dat kost ze allemaal hun leven. Het beschadigen van aansluitingen is ABSOLUUT DODELIJK en dat weten jullie. U ziet uit dit staatje van opeenvolgende gebeurtenissen dat een fout nooit alleen komt maar altijd een opeenstapeling van fouten, die uiteindelijk tot een ramp leiden - of beter gezegd tot rampen MOETEN leiden maar dat laatste woord 'MOETEN' komt dan wel met hoofdletters. Dit soort van foutenopstapeling is kennis van vliegtuigongevallen waarbij aan de hand van een tijdrecorder kan worden achterhaald welke fouten er achtereenvolgens in een reeks van gebeurtenissen zijn gemaakt, oplopend vanaf fout 5 en daar dan vanaf enzoverder, ofwel als een van die eerste 5 fouten niet was gemaakt, wel dan was er ook geen vliegtuigongeluk gebeurd want dat gebeurt pas na fout no.6. In dit geval zijn er 11 fouten gemaakt waarvan er eentje door ons bij toeval is gevonden tijdens onderhoud. We komen middels deze reeks dan wel tot de conclusie dat deze electricien met 10 fouten levensgevaarlijk is." Dit dan is dus ons politierapport over dat bord. "Maar ik ben nog niet klaar met jullie. Als je achterom kijkt zie je een 2-tal dure atvocaten zitten die ook nog een antwoord believen en die zullen ze krijgen ook want er is ons een proces aangedaan". Weer keken de jongens achterom. Een proces??? "De politie beoordeelt zonder gewonden namelijk nooit de civiele zaak. De volgende, meer juridische atvocatenhamvraag is dus of het losse moertje als begin van alle fouten is aan te merken. Zoals u weet is het GEB een proces aangedaan en dus MOET deze vraag perse afgehandeld worden maar dat doen we daarom dan bewust hiero, als technische vakbespreking." Ik pakte een kleurkrijt. "Wel, als we nou 'es de nul gewoon aan aarde verbinden, dan ziet u dat VIER fouten alsnog zouden zijn gemaakt, BEHALVE bij de 5e fout want dan was het hele meterbord in de lucht gevlogen en nu niet. We zien uit deze les dat het cijfer van 5 fouten dus nog steeds geldig is - en, dat ook altijd zo blijft. Het juridische antwoord is: NEE, het losse moertje was niet de oorzaak van het ontplofte meterbord: het was evengoed wel gebeurd MAAAR: en dit zeg ik er dan wel nadrukkelijk bij, er had al gemakkelijk een dode bij kunnen vallen en dat wist onze GEB-hoofdmonteur. We moesten de zaak wel afknallen, we KONDEN niet anders dan zo want er stonden mensenlevens op het spel en dan moet je voorschriften opvolgen. Voorschriften ontstaan op het graf van doden, onthoud dat altijd en we waren dus echt van plan om daarvoor die hele trafo maar op te offeren. We konden niet anders want als er mensenlevens op het spel staan dan gaan die voor boven elk bedrijfsbelang". Ze stonden paf. 17 was ik toen. Waar of ik dat geleerd had? "Nou, op de boerderij natuurlijk want daar heb je drie fazen. Maar pas wel op, alleen lichte belastingen, de motor loopt in z'n achteruit en het is nog wel wat het is: dit is geen krachtstroom maar brulstroom." BRULSTROOM??? Ze lagen plat. Eentje rolde de bank uit. De hoofdingenieur kwam naar me toe. "Jij moet leraar worden, jij kan het". "Onbevoegd zeker? Nou ik kan hier al acht jaar mee vooruit." Een paar motoren gingen de ijkzaal in en kwamen op de 3-fazen metertafel. Het was zo. Zelfs op een schoenzool liepen ze nog aan. De hoofdingenieur van de Pol publiceerde het artikel onder zijn eigen naam en kreeg er 350 gulden voor. Ik protesteerde. "Maar ik verdien maar 135 gulden/maand en moet 11 uur/dag werken". Kreeg toch nog 25 gulden maar moest mijn kaken dichthouden. Later sprak ik de 19-jarige stenografiste-volgens-systeem-Grootte. "Ik moest zo vreselijk lachen toen jij zei dat alles begon met een los moertje." -"Ja dat was zo. Een of andere oen, of saboteur". "Saboteur?" Ze schrok. En ik schrikken van haar reactie. Zei plots niets meer. -"O maar daarvan zitten er op kantoor nog wel meer van. Maar waarom had jij zo'n enorme parfumwolk op zodat onze monteurs in katzwijm vielen? Ja ze had veel opgedaan. Ik bukken. "Wat doe je... JIJ NOU???" -"Gewoon, naar zaad ruiken want stenografistes volgens systeem Grootte zijn allemaal uitgestorven - er is niemand die het nog wil zijn om voortdurend door een baas bevrucht te worden en ja, dan heb je veel parfum nodig". De tranen spatten uit haar ogen. -"Hoe vaak wordt jij door de directeur bevrucht?" "Zeker 5 keer/dag". Ze huilde. -"Weg jij, hiervandaan. Ze zoeken in Bunnik op een bank nog een typiste dus direkt weg hier. Maar eerst naar het ziekenhuis". Ook dat is opsporingswerk. Eh plicht. Mijn papa boos. -------------- Dat was ie elke dag dus dat was normaal. Maar nu een straaljagerverhaal. Aan tafel vertelde hij een ongelooflijk verhaal hoe of een straaljager rode rook uitbraakte en sindsdien waren 5 van de koeien ziek. Ik moest dat navragen van hem. Ik aangifte gedaan. Daar kwam een rechercheur in mijn kamer 4 vertellen dat het verhaal wel degelijk klopte maar dat het militair geheim was en ze konden er daarom geen vinger achter krijgen. "Militair geheim?" - "Ja dat zei ik" - "Maar ik ben paranormaal en die weten alle militaire geheimen en als iemand paranormaal is ben ik dat wel." Leuk, deze keer voor mijn papa de duivel aan het werk. Ik gniffelde. Tsjonge, een opdracht van de duivel zelf! Het idee... 'Vader wat was dat voor dat rode, dat rode uit die uitlaat?' -'Miltvuur' - 'Wat is dat voor vuur?' - 'Eh nee geen vuur maar een bacterie en dit is een nieuwe stam die minder besmettelijk is.' 'Iets nieuws dus?' - 'Ja zo kun je wel stellen maar alle koeien gaan er dood aan en je papa en je moeder en je broertje gaan ook dood' Ik schrok hevig. Als verstijfd aan mijn stoel genageld. "Je kijkt opeens alsof je een spook hebt gezien?" informeerde mijn collega belangstellend. -"Heb ik ook. Ik zit nou de duivel zijn kont te bekijken". Die is gek. Echt knetter. (omdat ik dit verhaal niet goed kan onderbouwen met burgerlijke kennis, haal ik er nu even moderne legerkennis van Internet uit 2007 erbij want anders zou de lezer licht denken dat ik nou gestoord begin te raken. Chemtrails ---------- door Rick Devente. In Nederland is het meten van de kwaliteit van de lucht toebedeeld aan VROM en TNO. Toen in 2004 aan VROM voorlichter Wim v/d Weegen werd gevraagd naar chemtrails in het kader van terroristische dreigingen antwoordde hij: "Chemtrails? Nooit van gehoord". Ook op de websites van VROM en TNO bestaat het onderwerp niet. In 2002 vrijgegeven geheime documenten onthullen dat het Britse leger in opdracht van het Britse ministerie van Defency grote gebieden van Engeland omtoverde tot: 'een gigantisch groot laboratorium van hier tot gunter'. Om namelijk het effekt van een biologische oorlogvoering goed te kunnen bestuderen werden tussen 1940 tot 1979 grote gebieden besproeid zonder medeweten van de bevolking. Het ging hier in totaal om meer dan 100 geheime operaties waarvan ik er 1 zal beschrijven: Operatie Fluorescent Particle Trials ------------------------------------ Dit document beschrijft hoe tussen 1955 en 1963 legervliegtuigen van noordoost Engeland naar het puntje van Cornwall langs de zuidelijke en oostelijke kust vlogen terwijl ze grote hoeveelheden zink-cadmiumsulfide op de bevolking dumpten. De chemicalien dreven kilometers landinwaarts, een fluoriserend spoor achterlatend. In een andere test werd een menggenerator achter een legervoertuig aangehangen die urenlang zink-cadmiumsulfide uitspuwde langs een weg bij het plaatsje Frome in Somerset, vlak naast een stel biologische tuinbouwbedrijven. Die hadden prompt lichtgevende groente. Terwijl de Britse regering volhoudt dat het sproeien van cadmium geen gevaar voor de volksgezondheid oplevert weten we inmiddels beter. Cadmium lijkt welswaar sterk op zinksulfide (een essisentiele voedingsstof) maar is complexer van samenstelling en giftig. Het meest bekend is cadmium door het gebruik in oplaadbare batterijen maar door de verbrandingsuitstoot komt het inmiddels voor in paddestoelen, cacao alsook de lever die daar grote problemen mee heeft. Als daar teveel cadmium ophoopt komt het in de nieren die uiteindelijk hun filterwerk zullen moeten staken. Dat het metaal psychologische aandoeningen oplevert staat ook vast. Overigens werd cadmium in de 2e wereldoorlog al gezien als chemisch wapen. Uitbraak van Serratia Marcescens -------------------------------- Soortgelijke geheime sproeioperaties zijn ook in Amerika aan het licht gekomen vanwege openbare hoorzittingen door de Senaat in 1977. Er werden volgens de rapporten grote hoeveelheden bacterien versproeid tussen 1940 tot 1970 over onwetende burgers in San-Fransisco, New-York, Washington DC en langs de Pennsylvania Tumpike. Zo kregen dokters van het Stanford Hospital in San Fransisco op 11 oktober 1950 plotseling te maken met meer dan 10 patienten die zich plots melden met ademhalingsproblemen hoewel ze verder kerngezond waren. Onderzoek wees uit dat ze besmet waren met de bacterie Serratia Marcescens maar de dokters snapten niets van de "uitbraak". Uiteindelijk stierf een man aan de symptomen in het ziekenhuis, uiteraard zonder dat dokters ervan op de hoogte waren van de geheime sproeioperaties. Hierna sluit het haakje). ***einde modern Internet (vervolg deel2) Miltvuur -------- In ieder geval klopt het verhaal want ikzelf werkte in 1963 bij de gemeente- politie van Utrecht en werd door mijn papa gealarmeerd over een rode wolk die straaljagers boven weilanden dumpten "voor wetenschappelijk onderzoek" maar dat was miltvuur. Althans een "gemodificeerde" stam. Daartoe waren de koeien van Universiteit de Uithof ingeent met een afweer maar die was niet beschikbaar voor mijn moeder, mijn zuster en broertje. Mijn vader vond dat zijn kinderen (en vee) niet behoorden tot onbetaald proefkonijn en ik deed aangifte. Het verhaal bleek te kloppen bevestigden rechercheurs maar konden er verder niets mee omdat het militair geheim was. Maar daar nam ik geen genoegen mee. Dit kwam ietsje te dichtbij. Een aanslag. Een echte. Zeker weten. Rechercheurs gaven me gelijk. "Hier ga ik dus zelf op af" en balde hun mijn vuist. Toen ik dit ging uitzoeken (17 was ik toen, met volledige opsporingsbevoegd- heid als medewerker) kwam ik bij een houten schuurtje op het TNO-terrein in Zeist uit. Ziedend was ik. "Ja maar, wat zit er in die ton?" vroegen ze me daar. -"Dat moeten jullie weten en ik stel die vraag juist aan jullie?" Nee dat wisten ze niet. -"Waar zijn die dokters die dat miltvuur hebben verspreid?" "MILTVUUR???!!!" -"Ja miltvuur maar een nieuwe stam en wij zoeken die dokter voor een praatje". Fluister: "Antrax hoor je dat?" - "Ja stront aan de knikker". "Die zijn met z'n tweeen en al een 3 dagen ziek of zo". -"Waar wonen die?" Dat wilden ze eerst niet zeggen tot ik met een huiszoekingsbevel dreigde. -"...en het gaat hier nog wel om miltvuur en daar zitten we zeker bovenop". Toen naar zijn huis. Dood. Aan miltvuur. Nummer 2 ook al. De gebelde GGD liet ik op politiebevel bloedmonsters tappen uit de doden. Binnen het uur: positief. Daarop hebben we in een actie in EEN nacht hun gehele uitrusting vernield en wisten alle sporen: dat noemden wijzelf namelijk "staatsbelang". Op luchthaven Soesterberg werd die helicopter volledig in elkaar geslagen. Zelfs de huizen van die "onderzoekers" drongen we binnen en namen al hun stukken mee en verbranden alles. Alles weg, echt heel grondig dus zelfs hun universiteitsdiploma's, rijbewijs en geboortebewijs alles werd verbrand. Dood waren ze nou toch al dus alle onderzoek moest spoorloos "verdwijnen". Ook het TNO gebouw drongen we 's nachts binnen en haalden alles eruit waar de bacterie of paperassen over ging. Nee in de krant kwam dit "politieverhaal" niet. Uiteraard. Was staatsbelang. En TNO heel blij dat hun terrein gezuiverd was van een stelletje staats- gevaarlijke gekken met vervalste diploma's. "Het onderzoek naar die miltvuurstam is naar Engeland verplaatst" kreeg ik van een rechercheur te horen in mijn kamer 4. -"Oh dat geeft niet, dat is overzee en Engeland is geen EEG. Dit is dus allemaal wel in ons belang en dus ze gaan daar hun gang maar." "Kan het overwaaien?" Ik dat aan mijn broertje (15) per telefoon vanuit het HB nagevraagd. "Als het kadaver 25 jaar de grond ingaat en eruit breekt het weer uit". -"Zo erg? Dan moeten we de grens bewaken". Kortom, we wisten ervan in 1963, dus wat daar in Engeland gebeurde. Toch kwam er een zending vlees die miltvuur bevatte en we met de grootste moeite konden (en vooral: moesten!) tegenhouden. Ikzelf vond dat de gehele ijzercontainer compleet en al de verbrandingsoven inmoest en dat gebeurde. Kreeg een pluim van de toenmalige landbouwminister: zo moest dat inderdaad, overigens tot verbijstering van echte rechercheurs. Brieven van een landbouwminister kreeg je maar zelden in het HB binnen en dankbetuigingen van een minister zijn wel heel erg schaars. "Hij doet het goed he?" - "Ja we staan weer op de kaart". Volgend probleem. Twee journalisten kregen lucht van de zaak. En publicatie erover MOEST ik tot elke prijs voorkomen. "Ha, ontkennen lukt jullie nou toch niet meer". Daar stond 'de ouwe' korpschef. Hier wist hij zo gauw geen antwoord op. Ik greep in. "Ja dat verhaal wat door TNO-personeel is gelekt klopt wel, maar het ging om een ongevaarlijke virusstam waarop ze een vaccin wilden testen maar dat laatste bleek niet te werken want ze gingen zelf dood. Maar bedenk wel DAT als dit mislukte laboratoriumexperiment in de krant komt dan staat de hele export direkt stil en worden jullie DOOR ONS als de daders van nep-nieuws berichten aangewezen, reken maar en dan gaat jullie krant er failliet aan want de kennis over miltvuur is zowel een militair strijdwapen alsook ons Staatsbelang en daarom is het meteen tot Staatsgeheim verklaard." -"Oh is het Staatsgeheim? Dan komt er niks over in." Gingen weg. 'De ouwe' blij. Was onder de indruk. Wat een levensgevaarlijk strijdgas! Sinds de latere uitbraken rond de eeuwwisseling bleek dat uitbraken van Mond- en Klauwzeer evenals de vogelpest voornamelijk wordt VERSPREID door reizende ambtenaren die - al dan niet voor "controle" op de boerderij kwamen. Toen dit uitkwam was weliswaar de besmettingshaard opgelost maar hoe hou je al die lui van je erf vandaan? Sommigen brachten er wel 20 tegelijk mee. Mobilofoon/porteble ------------------- Al maanden liep ik met een mobilofoon rond te sjouwen op een accu. Nu kwam een rechercheur de kamer binnen en vroeg om gezondheidsrapportage. Eeeeeehhh?? Hoe moet dat? "Ga vrijdag maar naar de politiearts op zijn kamer. Tijdens de ontwikkeling van de nieuwe politiemobilofoon 78/86MHz van het merk Storno uit den Haag had ik op het Hoofdbureau van politie voor hun een draag- beugel van een Philips batterijrecorder gekocht en die doorontwikkeld zodat die tevens dienst deed als antenne. Het voordeel was dat je de nieuwe mobilofoons uit de slede kon trekken middels een sleutel: en op ingebouwde accu binnenin burgerwoningen kon surveilleren. De test in mijn kamer 4 op het Hoofdbureau, met zender Alkmaar verliep probleemloos - zonder enig draadje of verdere antennevorm eraan. En toen moest de draagbeugel: als antenne nog wel medisch gekeurd worden. Eerst ikzelf. 136 hartslagen /minuut (voor een 17-jarige normaal) De zendsleutel ingedrukt - drie minuten ingedrukt houden - hartslag 142 !! De politiearts zat stomverbaasd in zijn stoel. Dit kon niet. In de herhaling. Zelfde. Vlug ik een uniformagente van de gang geplukt en gevraagd of ze zwanger was? "Nee, maar waarom wil je dat weten?!" "Nou, voor een proef met de nieuwe mobilofoon, op mij reageerde het ding" Zij mee. "Zit er bliksem in, kan het geen kwaad?" "Nee, het is een nieuwe transistormobilofoon maar dan prototype 3 Watt en dat is even onschuldig als een fietslampje." Zij het handvat beetgepakt en sleutel 3 minuten ingedrukt. Van 86 naar 91 hartslagen. En 3 keer van 91 naar 87 terug na loslating ervan. Daarop vroeg de politiearts alle informatie op, ook van de BVD en CIA dus ik had aan heel wat bobo's uit te leggen wat of we op het spoor waren. Verder mocht ik niks: mijn dienstrang was "hond" en mijn vacht was geel. Ik mocht alleen het blafwerk doen en pootjes geven. De arts zocht het uit en het was adrealine. Twee maanden later was de arts dood - naar ik later hoorde had hij in het Hoofdbureau een taartje gesmikkeld met daarin een klein kogeltje met ricine erin en was dood gevonden achter z'n bureau: dat vond men daar normaal. Twee jaar later hoorde ik dat de overheid alle rapporten hadden vernietigd in het belang van de staatsveiligheid. Kerkverlating ------------- Misschien herinnert de lezer zich nog het meisje van 12 jaar dat de Vader kon horen spreken - en een ander meisje alles aan de dominee ging verraaien. Pffff wat een ellende allemaal, dat duivelse ca-te-che-sa-tie. Ik volg hier het proces-verbaal: Het zou nog erger worden. Het 12 jarig meisje was "bezeten van de duivel" en die moest eruit. Op bevel van de dominee van de Oranjekerk aan de Amsterdamsestraatweg 441a t.o. Julianapark ging dat eerst met ernstig gebed. Dat hielp niet. Toen met rituelen, een kaarsvlam boven haar hoofd, klappen krijgen, een herhaalde kinderdoop, klappen krijgen, opzeggen geloofsbelijdenis, weer klappen krijgen zodat ze tegen de grond smakte, gemeentezang toezingen, bij thuiskomst helemaal lens geslagen. Niets hielp. Toen de pastoor erbij geroepen, een ex-student van de dominee en die had zoiets wel vaker bij de hand gehad. Dit werkt met brandstaven in een gloeiende gasvlam. Het meisje gilde het uit maar gaf geen krimp. De eigenaar van dat 12-jarig meisje werd dat zat. "Die duivel eruit of ik ga de kerk uit" Daarop wist een boer de oplossing. "Die nieuwe schrikdraadapparaten geven een loeisterke vonk en daar gaat zeker de duivel voor op de loop", zo verzekerde hij. Dat was zo. Als je zo een aantal minuten gemarteld bent door zo'n apparaat dan laat je de duivel inderdaad wel varen. Bij stom toeval trof ik het meisje in een ziekenhuis aan. "Wat doe jij hier?" Ze liet me haar brandwonden zien want ze had brand gesticht en was daarom door de dokter opgenomen in het ziekenhuis. "Jij brand gesticht?!!" Ik was verbaasd. "JIJ, JIJ de brand erin gezet?!! Ze huilde hartverscheurend. "Neeee, neeeeee!" -"Hoe dan wel?" Niets meer. Geen geluid. Ik had opsporingsbevoegdheid en moest "dus" aan 't werk gaan. Dit is werk. Opsporings"bevoegdheid" is niet zoals het publiek denkt een gunst, nee het is een plicht en plichtsverzuim is strafbaar, zelfs onder prive-tijd. "Vader, ik wil wel'es weten, is dat allemaal wel waar?" en wees naar haar. "Helemaal niet. Mijn dochter is zwaar gemarteld eerst door water, toen door vuur, toen door een brandmerk en toen door een krachtig schrikdraadapparaat en heeft al die tijd zware klappen gekregen en mist nu 2 kiezen en 1 tand." "En wat doet ze hier in 't ziekenhuis?" "Oh ze gaan haar bloed eruit halen zodat hopelijk de duivel ook mee komt" Ik werd laaiend van dat goddelijke antwoord. Woest. Ik sprong bijna uit mijn vel zo kwaad was ik. Maar, ik was in justitiedienst en kon haar dus niet zo meenemen. Ik begon eerst om alle bloed, alsook alle bloedtransfusiemiddelen in het oneindige niets te laten verdwijnen. Later hoorde ik dat in alle operatie- kamers grote paniek was uitgebroken maar ik moest wat doen. Ik KON niet anders dan een heel ziekenhuis saboteren. Toen naar de kinderrechter en daar aangifte gedaan van kindermishandeling. De gehele bende werd opgepakt maar, die bleken heel goeie atvocaten te hebben waarbij glashard liegen het normaalste geloofsrecht is, alles is immers in dienst van de Heere Heere? Het lukte de rechter niet om de duivelse sekte te laten opsluiten. Dan maar het hele kerkgebouw in elkaar laten storten, ik: KON niet anders. En dat hielp wel. Politie, ziekenwagens en brandweer: alles snelde ernaartoe dus ik weg. Drie dagen later een kijkje genomen. Tsja. Zo was ik opgeleid door onze geliefde brigadier: de brand erin jongens, de brand erin want als ze ze loslate kun je 3 dagen later weer gaan vangen. Dus zo moest je dat aanpakken. Kennelijk wisten sommigen dat van gesmoes. Een ouderling kwam naar me toe. "Heb jij dat gedaan?" -"Jazeker heb ik dat gedaan want ik wil niet meer naar die duivelskerk" "Maar het is geld van de gelovigen en dat heb jij gestolen. Geef terug". Ik bedacht dat de tijd nog niet gekomen was om deze maatschappij te gronde te richten zodat Jezus kan terugkomen, en dus: -"Op een voorwaarde" "En dat is?" -"Ik wil niet naar de kerk". "Jij hoeft voortaan niet naar de kerk, maar die anderen willen erin". "Is dat echt zo?" Hij knikte en hield zijn hand op, voor goud of zo? Kennelijk wist hij dat ik gouden tientjes kon maken. Met tegenzin repareerde ik de boel: alle balken rezen omhoog en namen hun vorige positie in, toen de planken en de dakpannen vlogen door de lucht naar hun vorige ligplaats. De ouderling was verbijsterd. Hij stond erbij en keek ernaar. Allemachtig. Maar hij had liever een staaf goud gehad om er een plakje vanaf te snije. "Ben jij van de duivel?" -"Nee ik ben van justitie, kijk maar naar me trui" Hij achterop kijken. "Maar justitie vernielt toch geen kerken?" -"O jawel hoor, als een sekte kinderen mishandelen slopen we de boel om te voorkomen dat ze daarmee doorgaan. Maar omdat de zaak in beroep voor het hof in Amsterdam gaat, heb ik hem maar weer even rechtop gezet". Kindermishandeling??? "Ja met schrikdraad onder stroom en gebrandmerkt". Daar wist hij niets van. Met grote passen beende hij weg en wijzend naar mij vertelde hij een collega wat er gebeurd was. Die zag de kerk (20 mtr hoog) weer fier rechtop staan, evenals zijn haardos. EEN HAARDOS ???? MAAR HIJ IS AL 40 JAAR KAAL !!!! Het verhaal verscheen in de krant dat onbekenden de kerk weer hadden opgebouwd en grondig was gereinigd. In Utrechts Nieuwsblad was het eind 1963 maar een klein stukkie, maar de Trouwkrant schreef een groot stuk. Nee, sindsdien mocht ik op zondag uitslapen (gedurende een half jaar). En die ouderling? Wel die schoor alles eraf maar het harige spul bleef maar telkens terugkomen dus ging de gasvlam erop. Later zag ik zijn verbrande kop met dikke korsten erop (en 't haar bleef erdoorheen groeien...) Een maand later las ik in de krant dat alle kerkgangers voor een nieuwe kerk gespaard hadden: de Oranjekerk t.o. het Julianaplantsoen. Ik verbaasd: "He maar dat is toch een nieuwe kerk? Gaan ze die nou al afbreken en wat kost dat wel niet? Mijn papa zei niets, me zuster rukte met geweld de krant uit mijn handen. Ik vergat het voorval. Wel viel me op dat mijn - inmiddels ex- vriendinnetje niets met me te maken wilde hebben maar waarom? Dat begreep ik niet. O de Oranjekerk! Alle kerkgangers in de hele provincie moesten betalen. Dat vertelde me de Bunnikse Boazbankdirekteur van Wijgerden. Ik moest toch naar de Nato-dumpzaak in Zuylen aan de Amsterdamsestraatweg en kwam dan langs die sloopkerk en wist dus dat het nu sloopterrein was. Ik gestopt en aan een grote bouwvakker gevraagd. "Waarvoor gaan ze nou een gloednieuwe kerk helemaal afbreken?" "Ha!, hoe het zit weet ik ook niet maar een of andere gek heeft er een geest ingezet zodat de dominee heel andere dingen zegt dan hijzelf de bedoeling had. Die kerkgangers werden dat spuugzat. Maar wij zijn er goed mee alleen snap ik niet waarom we er zoveel mogelijk bij moeten vloeken en zuipen" -"Vloeken en zuipen? En vindt de dominee dat goed?" "Jazeker, sterker nog, hoe meer vloeken hoe mooier hij dat vindt ha ha ha. Nou de pastoor leit in een deuk van het lachen van die gekke protestanten." Ik was verbijsterd. Tot het oog van die grote bouwvakker op een collega viel. "Wel g....v..... die ornamenten moest je ook de bak in f.... en beende weg. En ik maakte ook maar dat ik wegkwam van die goddeloze woesteling. Ik dat thuis verteld. "Ze gaan nou een kerk bouwen waarbij de bouwvakkers verplicht zijn er zoveel mogelijk bij te vloeken en te zuipen, dus die Oranjekerk. Nou, als 'ie klaar is ga ik er niet in, da's mooi een duivelskerk". Mijn moeders hoofd werd vuurrood. Ze begon prompt de geloofsbelijdenis op te zeggen: "Ik geloof in god de vader die hemel en aarde gemaakt heeft en in zijn eniggeboren zoon die..." "Da' klop nie, Jezus had nog 4 broertjes en twee zusters". "Jij bent een duivel" "Nee, jullie hebben de bijbel verkracht want Jezus is de zoon van Jozef. Kijk dan zelf in Mattheus want daar staat toch zijn geslachtsrekening" Pa kijken. Hij las het hele hoofdstuk met alle namen. Toen was het stil. Ja 't stond er echt, geen speld tussen te krijgen. "Wordt jij maar fijn heiden" beet mijn broertje (15) me toe. Maar we waren wel collectief ontheven om ooit naar die Oranjekerk te gaan. Er gebeurden daar zulke rare dingen dat zelfs de dominee werd opgepakt. De kinderrechter onderwierp me aan een verhoor. Op haar tafel lag een proces -verbaal over protestanten die hun kinderen onder stroomschokken zetten. -"Jij bent toch ook van dat zware geloof? WAT GEBEURT DAAR?" "Nee ikzelf ben niet van dat zware geloof want het is een sekte." "Een sekte?" -"Voor mij is ieder geloof dat niet de bijbel verklaart een sekte". -"Maar in iedere kerk lezen ze toch uit de bijbel?" Ze keek vreemd op. "Nee daar niet. Ze hebben een boek dat geen bijbel is, daarop staat voorop Heidelberg en ze noemen het wel bijbel maar er staan geen hoofdstukken in, alleen maar Zondag 1, Zondag 2, Zondag 3, enzovoorts en daar preken ze uit. Nou en zo herken je een sekte, dus precies zo als duitse dominees het boek Mein Kampf aan trouwende paartjes als hun huwelijksbijbel uitreikte gebeurt dat hier ook zo met de Heidelberger; en ze martelen kinderen zoals u weet want dat doen ze in alle sektes om gods woord beter te laten doordringen." Er volgde een officieel justitieonderzoek maar dat werd van hogerhand gestopt. Stront is besmettelijk ---------------------- Wat hierna volgt is misschien wel het vreemste wat ik ooit bij de politie heb meegemaakt. Ik heb het hun nooit verteld: ik zou gegarandeerd in 't gekkenhuis zijn opgesloten. Met enige schroom vertel ik het nu pas: 43 jaar later maar er iets van snappen? Toen al helemaal niet. Pas 30 jaar later, toen ik nogmaals een exemplaar Evangelie der Waarheid las met achterin het toegevoegde: Evangelie Donder de Volmaakte Geest, begon het me enigzins te dagen van wat dit verhaal nou kon zijn geweest. Hier volgt wat me overkwam. Het is echt waar gebeurd: lees de krant maar na. Met mijn hand op mijn hart, ik zweer het u. Hier volgt het meest ongelooflijkste politieverhaal aller tijden. Waar gebeurd. En 't stond echt in de krant. Middenin de nacht werd ik wakker, met een roepende Stem in mijn hoofd. "Je moet direkt op pad voor hulpverlening" -"He, maar het is koud buiten en het regent, dat duurt wel even". "Nee geen tijd!!! Ik kleed jouw wel aan, ga nu, snel SNEL!" Ik stapte met mijn slaapdronken kop het warme bed uit. "Ik wil aangekleed zijn daar waar U me hebben wilt" en wees naar mezelf. Vroeoeoeoeoeoeoem!!! Ik vloog letterlijk het raam uit. De hele wereld vloog aan me voorbij: als een streep licht uit een punt. Daar stond ik, naast een enorme modderpoel met puin erin en een vreselijke stank van varkensmest, met schuim en grote blazen erop. Wat een smeerzooi! En het stonk verschrikkelijk naar rotte eieren, kadavers en varkensgier. Heel zachtjes, onderin die smurrie hoorde ik een kindstemmetje: "Mammie! Pappie! Mammie! Pappie! Mammm-mie! Pap-pieie! Ieieieie... stilte". Er was ereen aan het verzuipen begreep ik. Ik moest wat doen maar voor geen goud die kolerezooi in. Maar hoe? Mijn grote god... een kind is aan het verzuipen en ik ben van de politie. Ik keek rond naar een ladder of touw. Niets. Ja alleen papierproppen. Niks. Ik stond erbij en keek ernaar, naar die luchtbellen. Wat een stank. Ontzettend. Vreselijk echt. Wacht eens even een droom misschien? Even in mijn arm knijpen. Auzeer. Maar wat nu? O, met mijn vinger misschien. "Ik wil dat dat kind naar boven komt" hoorde ik mezelf zeggen. Na enige tijd kwam er beweging in de mest. Er kwam een meisje uit zwemmen. Als een zwarte draak kwam ze op me af. Nou, ik schrok me wezenloos! Tom Poes verzin een list. Sneeeeelll! "Ik wil wel dat die weer schoon is?", wijzend met me vinger. Aldus geschiedde. Het leek krek een hond die zijn lange haren schoonschudde van de gier. Maar... dit was een heel mooi meisje met lang witblond haar en een wit jurkje aan. Alleen haar gezichtje was wat vreemd: ze leek precies op mij. Echt als twee druppels precies gelijk. "Vader, wat is DAT?" "Dat ben jezelf" Stilte. "Ikzelf? Nee da' kannie, ik sta op de walkant met heel andere kleren aan en bovendien ben ik een jongen" "Wel, ik zal het uitleggen. Weet je nog dat je die Oranjekerk eerst hebt vernield en later weer hebt opgebouwd? Toen hoorde je dat die kerk moest worden afgebroken omdat er een geest inzat? Wel, dit is die geest en bijna verzopen in de stront want de resten van die Oranjekerk hebben ze dus daarin de varkensgier gegooid." Stilte. "Ja dat snap ik allemaal wel, maar dit is een meissie en wat moet ik daarmee?" "Die kwam uit jouw mond en moet weer terug, jouw lichaam in". "Heh?" "Dat wordt dan druk in mijn lichaam. gaat U er dan uit?" "Welnee joh. Dit is mijn vrouwelijke zijde en mijn mannelijke zijde blijft gewoon hierin. Zij is op jouw bevel jouw mond uitgegaan maar ze willen haar niet en dus komt ze weer in je wonen, vang je Mij even op?" Het meisje keek me aan maar lachtte niet. Ze stond alleen maar. Ik spreidde mijn armen. Dat had resultaat. Ze kwam met grote passen op me af, draaide zich om, viel achterwaarts in mijn lichaam en... verdween! Ik keek naar mezelf: ik had een groot wit laken om, een touw om mijn middel en een beste stralenkrans om mijn kop. Precies een god uit vroeger tijden. En boven mijn hoofd brandden felle zoeklichten, van de Reiniging of zo. Het hele terrein was fel wit verlicht, als de sneeuw gelijk zo wit. "Maar waar is dat meissie nou?" "Dat ben ik" klonk het weer in mijn hoofd. "Leg dat eens uit?" "Ik ben niet gedeeld en ik ben gedeeld door het woord, en nu ben ik weer EEN. Maar dit had je eerder al gelezen in het Evangelie der Waarheid?" Ja dat was zo. Boven mij schenen schijnwerpers boven mijn hoofd, feller dan op een ijsbaan. Ik dacht aan een voetbalmast met stadionlampen erin. Er klonken stemmen en politiesirenes. Wegwezen! "Ik wil nou terug naar huis" Ffffffffloep! Daar stond ik weer op de zolder, maar mijn broertje had de deur op slot gedraaid! "He, ho, ik wil erin" "Nee ga maar buiten slapen" "Ik wordt koud dus ik trap de deur in" en begon te bonken en te slaan. Dat hielp, trammelant met mijn duivelse pa wilde hij niet. "Wat deed je daar buiten want je stinkt naar stront?" "Nou, ik mag toch wel even een plas doen en ik wil slapen" "Je stinkt. Viezerik! Ga maar buiten slapen" "Vader, ik wil geen stank op mijn lichaam" dacht ik. Dat hielp, het was binnen 3 tellen over. "Ruik nou nog es?" "Mmm, nee nou niks meer. En daarnet rook ik toch echt een varkenslucht?" "Ja dat klopt. Heb 'k ook geroken maar dat komt van Verrijn die doen dat altijd s' nachts en dringt af en toe dwars door de zolderbalken door." Eindelijk kon ik mijn bed weer in. Maar wat was het? Was het een droom? Ik mijn broertje gevraagd. "Mistte je me dan middenin de nacht?" -"Ja want ik werd opeens koud en je was weg met de deur open". Dus toch. "Waarom nam je mijn laken en mijn koptouw mee? Die zijn van mij!" Het was dus toch geen droom. Maar ik ging door 't raam en niet de deur. Of was het toch de deur? En waarom had ik ZIJN laken om met een koptouw? Dat hij altijd sliep met een koptouw om een losgebroken koei mee te vangen wist ik, maar wat deed dat ding dan om mijn middel? EEN SPOOK OP DE VUILSTORT UTRECHT. De politie is er nog steeds niet uit wat het spook was dat op de vuilstort van de Voorveldse polder was gezien. Verschillende mensen belden de politie op voor een heus spook dat daar rondzweefde maar plots als een raket omhoogschoot juist toen de Rijkspolitie een onderzoek wilde plegen. Volgens deskundigen is het moerasgas - dat lijkt de verklaring te zijn voor de sterke zwavellucht uit de vuilstortplaats. (UN augustus 1963) De volgende morgen rukte de coordinator surveillancedienst mijn kamerdeur 4 open en ondervroeg me. Dat kwam wat ongelukkig uit omdat we net een storing in de stoplichtencentrale hadden en daar wilde ik bij zijn. "Je begrijpt dat als er gespookt wordt, dat we dan bij jouw aankloppen want hier willen we meer van weten". De betreffende Rijkspolitieman luisterde ook mee. "Sterker, het is zelfs een politieactie van mij en is nu voor de helft klaar. De rest is voor jullie want een maffiabende gaan arresteren mag ik niet". "Maffia??" Ze kwamen erbij zitten. "Wel het zit zo. Jullie weten dat van de Oranjekerk de organist is vermoord en sindsdien zit er een geest in die kerk die de dominee andere dingen doet zeggen als dat de kerkgangers horen willen en dat werden die kerkgangers zat. Daarom moest perse die gloednieuwe kerk worden afgebroken en er komt even- eens alweer het tweede, ook gloednieuwe orgel erin". Ze keken elkaar aan, stomverbaasd. "Nou, al dat hagelnieuwe vuilnis is gestort in de Voorveldse Polder, dus op die vuilstort en met tonnen aan varkensstront en kippegier erbovenop. Wat blijkt: er zit een geest in dat orgel en die verzoop bijna in de stront. Die heb ik eruit gehaald en schoongemaakt met de belofte de moord uit te zoeken want zoals u weet houden kasteel- en kerkspoken altijd op met dat gespook zodra hun moordenaars bekend zijn". "MOORD? Waaro?" "Op 't kerhof, daar ligt die orgelman begraven met een spijker in z'n strot die ze er met perslucht ingeschoten hebben maar dat zag de lijkschouwer niet. Maar dat is nog niet alles. Momenteel zit de rechter gebogen over een kind dat in diezelfde kerk onder stroom is gezet uit een super-schrikdraadapparaat met een verschrikkelijke stroom erop om de duivel uit dat kind te jagen maar, dat schijnt nou toch mislukt te zijn. Toen hebben ze dat kind in de brand gestoken maar die duivel schijnt er nog steeds in te zitten en nou zit ze onder de brandblaren. Daarna zijn ze met brandmerken van een paard bezig geweest en mislukte ook. Toen wilden ze in het ziekenhuis alle bloed eruit halen zodat die duivel er wel uit moest komen, of 'ie dat nou wilde of niet. Wel, dat bloed aftappen is kennelijk mislukt of zo want de naalden waren op en alle bloed was ook al uit de zakken verdwenen." Plots ging bij de Utrechtse rechercheur een lampje branden. Er was inderdaad in een Overvechts ziekenhuis een incident geweest waarbij een onverlaat alle zakken bloed had leeggeslurpt - (dat wist ik als dader...). "Maar ook dat is nog niet alles want alle kerkgeld voor de nieuwe kerk staat inmiddels al op een geheime Zwitserse nummerrekening en dat is dit, op dit briefje met de PINcode en wachtwoord erop, ik dacht een miljoentje of zo. Dat is voor de dominee als de dader van dit alles. Ze wilden direkt starten met onderzoek. "Ho wacht even, dat is nog niet alles. De familie van die dominee is boer en die zitten ook in het komplot. Die zwaar hervormde varkenshoeders hebben de vuilstort helemaal afgevuld met varkensgier en dat mag niet want vlak ernaast is een put van de drinkwaterwinning en die moet daardoor binnenkort gesloten worden vanwege nitraat- en kopervergiftiging. Alweer wilden ze de deur uitgaan, met spoed zelfs. "Ho stop nog even want dit is ook nog niet alles" "Is er nou nog meer?" Het duizelde de rechercheurs bijna. Ja, want die aannemer om de Oranjekerk te herbouwen is weer een vriendje van die dominee en heeft allemaal zwartwerkers in dienst om de belasting te tillen alsook om later failliet te gaan zodat de leveranciers van metselstenen, hout en dakpannen niet betaald hoeft te worden. Dat doet later dus het kerkvolk wel: maar dan wel voor de tweede keer. En oja voor ik het vergeet, bel ook even de arbeidsinspektie want die zwart werkende bouwvakkers in de ziektewet zijn allemaal straalbezopen en vloeken als ketters". Mijn collega rolde nou helemaal uit zijn stoel van acute lachdarmen. Hij kon niet meer. Dat werd dus een bouwstop. Ik liet tevens in het politieblad de waarschuwing opnemen om kerkbezoek aan de Oranjekerk te mijden omdat de vloeken er nog steeds "aanwezig" waren en er mogelijk onheil in je eigen gezin van kon komen. Daar schrokken veel agenten behoorlijk van. "Maar mijn nicht wil daar trouwen en ik moet 'r naartoe van me vrouw". "Laat ze snel een andere kerk opzoeken, nu kan dat nog want op dit moment is er geen gebouw. Trouwens, je kan wijzen op die moord en bouwfraude en dus zeggen dat je als onkreukbare agent daar niet in mag, althans je wilt daar niet gezien worden dus dat zullen ze wel moeten accepteren". Pfffff wat een baan had ik. Zelfs mijn nachtrust naar de haaien, eh stront. Nee dat er een meissie in mijn lichaam zat kon ik niemand vertellen - en nog minder dat de Vader: kennelijk uit meisje+jongen bestaat...plus Woord. Weer opgeroepen voor de kinderrechter. "We hebben nou de hele bende achter slot en grendel maar een ding begrijpen we nog niet. We geloven dat je iets achterhoudt." "En wat is dat dan wat ik achterhoud?" "Wat heb jij op die vuilstort gedaan?" Ik kon haar onmogelijk vertellen dat er nou een meissie in mijn lichaam zat die geschapen was middels trillingen van mijn stemgeluid. Hoe vertel ik dat? "Ik geef zonder meer toe dat ik het was die daar gespookt heeft naast die vuilstortplaats bij Groenekan, trouwens mijn familie woont daar ook. Die mensen daar hebben wel degelijk wat gezien: dat was ik en beslist geen moeras-gasvlam van 2 meter hoog. Ik was daar echt en ik was aan het werk" "AAN HET WERK?" klonk de parketbrigadier en zijn vrouw als uit een mond. "Ja, ieder orgel heeft een meerstemmige geest en die zat te verzuipen in de stront. Iedere orgelmaker houdt rekening met die geest in zijn pijpen en is daar altijd heel voorzichtig mee met valse noten en zo, want die kunnen zo een pijp grondig bederven want dan wordt 'ie schor. Hoezo? In de bijbel staat toch ook dat je een bijl of hamer nooit mag uitlenen want daar kunnen ongelukken van komen." (Protestanten lezen de bijbel aan tafel - Roomschen in bed wist ik. Dat is, omdat in de bijbel lezen pas vanaf 1896 niet meer de doodstraf op staat) Ja dat wisten ze uit de bijbel. Niet dat dat daarom was. "Nou, ik heb die geest uit dat orgel gehaald en die was zo zwart als een tor. Om die weer schoon te krijgen heb je veel licht nodig om die mest eraf te krijgen en dat is nou die lichtboog die de naaste buren hebben gezien. Maar een aardse vlam was het niet, dit was een on-aards electrisch hemelvuur zoals toen het brandende braambos van Mozes ook zoveel beroering gaf. Ja ook dat wisten ze uit de bijbel. Korte pauze. Ze staarden me aan. Ik gaf licht of zo. Ja ik blonk. "Wist je dat bij die vuilstort geen lampen zijn?" Nee dat wist ik niet. "Toch waren daar wel 10 schijnwerpers en hele felle". "Nee niks. Echt aardedonker" "???? Maar ik weet zeker dat..." "Maar dit kan niet in een gerechtelijk proces-verbaal" "O nee? Dat ben ik niet met u eens. Zeg nou e's zelf, een gloednieuw kerkorgel op de vuilstort, en daaroverheen een flatgebouw vol varkensgier: dan moet u als rechter toch concluderen dat daar rare dingen gebeuren - daar heb je geen spookverhaal voor nodig om te weten dat er iets niet klopt. Ik deed gewoon mijn werk en dat is kerkspoken opsporen en de moord laten uitzoeken, de rest is voor jullie op het aardse materievlak. Laten we dus niet in elkaars vakgebied proberen te kruipen maar elkaar te helpen. Ik leverde jullie alle tips en daarna maakte ik dat ik wegkwam zodat jullie het helemaal van glasharde bewijzen en daarna bekentenissen moeten hebben, dus zonder spookverhalen erbij. Zodra een rechter spoken als bewijs gaat opvoeren dan kan ik ook wel ophouden met mijn werk. En bovendien: dit spookverhaal staat hier los van want alles begon immers met een echte moord op de organist. Maar ik geef toe dat het enige wat ikzelf nog steeds niet snap is: waar of al die schijnwerpers van de Reinigingsdienst nou opeens zijn gebleven." Een lang verhaal. Tsja. Altijd eerlijk blijven met alle gevraagde details. Maar dan wel zodanig eromheendraaien: hoe de Vader eruitziet. Ik KON niet anders - ik was in overheidsdienst uitgeleend aan Justitie - maar in de volgende file-3 staat de tekstuitleg beschreven na 43 jaar. PARANORMAAL BEKENT SPOOK VUILSTORT UTRECHT. Een bij justitie in dienst zijnde paranormaal medewerker heeft bekend inderdaad het spook te zijn geweest dat in de nacht van ... was gezien door omwonenden van de vuilstort die prompt de Rijkspolitie belden. Ook de Rijkspolitie zag het spook (!) waarop die prompt het hazepad verkoos. Op zijn verklaring wat de paranormaal daar aan het doen was bleek dat er iets (een geest...) in dat gesloopte kerkorgel zat dat hij "eruit wilde halen". De rechter gelooft niet zo in vermoorde orgelgeesten maar dat er op die vuilstort rare dingen gebeuren staat voor haar vast. Het toezicht op nachte- lijke vuilstorten is daarom aangescherpt. (Utrechts Nieuwsblad, aug.'63.) Ik werd uitgenodigd door een orgelfabrikant voor tekst en uitleg. "Kijk, hier heb ik net zo'n orgel en stemmen is onmogenlijk. Wat ermee gebeurd is snappen we niet" "Er is een nummertje op gepleegd, bovenop het toetsenbord" "EEN WAT???" "Oh gewoon sex. Even schoonmaken met Lysol of ammonia." Hij stond te wankelen op zijn benen. "Vraag maar aan de omwonenden of die middenin de nacht wat vreemd soort orgelspel hebben gehoord - 't schijnt trouwens een erg opzwepend spel te zijn geworden want ze hebben het via de kerktelefoon op de band opgenomen". Een week later kwam ik weer langs. "De pastoor heeft met wijwater gesprenkeld en gebeden uitgesproken maar de reparatie is alweer mislukt" "Heb je een teiltje? Gooi je die pijpen toch maar even in de lysol" "Is Abro ook goed?" "Nou 't is eigenlijk voor uw voordeel maar voor 't achterdeel werkt het wel, doe maar." Hij schoot in de lach, later hoorde ik dat mijn gratis advies wel werkte maar het peperdure wijwater van meneer pastoor deed niks. Ik haalde me schouder op. Nee ik kostte niks maar ik moest 25 gulden aanpakken voor de reiskosten en de moeite. En gelachen dat ze hadden. Ik vroeg het na aan de Vader. Blijkt dat ze het bizarre orgelspelbandje hadden opgespoord bij een of andere jeugdige en het origineel was peperduur verkocht. Ik naar de recherche. Die plozen dat uit en arresteerden de reljeugd. Ik kreeg van de recherche een copie van het bandje en dat thuis afgespeeld. Wat een raar orgelspel. En wat zingen die "kerkgangers?" vals. Nee 't gekrijs was niet van de lucht maar 't was een sexnummertje. De recherche verkocht het bandje voor 200 gulden aan een bezopen artiest en dat geld ging in de pot voor de politiemuziekfeestjes in de Stadsschouwburg. Ik liep in mijn hoofd nog eens alles na. Eerst naar de vuilstort of daar nog meer inzat. Toen naar die woeste bouwvakker. Die bleek 3 kinderen te hebben die hij juist aan het afranselen was met de zweep. En wat me opviel was dat de kinderen elkaar bij de hand vasthielden en niet wilden loslaten. Plots begreep ik waarom. Ik en mijn broertje werden precies zo afgetuigd door onze eigen papa de duivel toen we nog heel klein waren. Hij 2 en ik 4. Werk. "Vader ik wil op de binnenplaats lyceum zijn" Flitsss. Ik was er al. Ik dacht het aan de meisjes na te vragen maar kreeg de kans niet - ik werd direkt bij de directrice geroepen voor overleg. Het ging (nog steeds) over dat mondorgel en dat zuigen aan mijn lip. "Zijn die criminelen daarover nou nog steeds bezig? "Criminelen? Nee dit zijn agenten". "Nee criminelen en je laat die voddenboeren voortaan buiten, dit is geen werken zo voor een school met elke dag 4 voddenboeren in je klaslokalen in het bezit van valse politiepassen. Eruit met die zooi." Ik nam 4 valse politiepassen en 3 verchroomde Spaanse pistolen in beslag. Het duizelde haar. Tsja, wie niet? Vier nepagenten weggejaagd en een zak met op scherp staande vuurwapens op haar houten bureau. En gevangen door een jochie van 17 dat zich gedroeg als een commissaris. "En nou nog wat, mag ik je telefoon even?" "Wie wil je bellen". "De kinderrechter weet u haar nummer?" "De kinderrechter???!!!" "Ja, 't is raak en dat doe ik hier en ik vraag of u wilt meeluisteren." Zij het nummer bellen. De rechter stond al met haar jas aan. Ik haar verteld van een zuiplap die zijn 3 kleine meisjes slaat, eentje met een blauw oog en de ander met de arm uit de kom. "Ja prima, we zullen ze morgen ophalen" "Nee dan zijn ze dood. Om zeven uur wordt de eerste koudgemaakt." "Is het zo erg? Bewijs dat maar" "Ja de kinderen hielden elkaar aan de handjes vast. Hoor eens ikzelf en mijn broertje werden vroeger ook zo door onze boze pappie in elkaar geslagen en dan bleven we altijd elkaar onze handjes vasthouden. Zulke duivels kunnen daar niet tegen en slaan dan je handjes uit elkaar en aan die hand- beschadigingen kun je zien dat het goed raak is. Ik eis dat ze voor zeven uur het huis uit zijn, direkt en meteen en als jullie het niet doen ga ik het doen maar dan vallen er wel doden bij." De directrice keek vreemd op. Op de twee kleine meisjes met mondorgel had mijn bevel een verwoestende uitwerking. Beiden staken 4 vingers in hun mond en renden weg. Jaren later, in 1984 werd de Oranjekerk, Amsterdamsestraatweg 441a te Utrecht voor de 3e keer helemaal afgevoerd naar de vuilnis en weer opnieuw opgebouwd, nu tot een kapel. Naar de verhalen in de krant te oordelen was er iets mis met de acoustiek of zo... ach laat maar. Alleen de toren uit 1963 staat er nog: die hadden ze losgebikt. Echt waar: welbewust steken de losgeslagen bakstenen er nog steeds zo eruit... dat moest zo van de dominee. En ik weet waarom... ga zelf maar kijken dan ziet u het. En nu snapt u misschien zelf ook waarom? Want zware Hervormden hebben namelijk nooit een kapel - alleen gotische kerken met onverplaatsbare banken erin - gestolen van de Roomschen. Diezelfde avond nog werden drie meisjes afgeleverd. Ze waren prompt het lievelingetje van alle overige meisjes van het complete lyceum. Hun hele kamer was volgestouwd met alle speelgoed wat ze maar konden vinden inclusief muziekinstrumenten die nog in de Stadschouwburg moesten spelen dus die nam ik prompt in beslag. Ik naar de kinderrechter. Die was er niet. "Kan ik de boodschap overbrengen?" "Nou nee, ik moet instructies hebben over die drie meisjes van gisteravond'. "Weet je wel dat erbij is geschoten op een zuiplap?" "Nee, maar dat verbaast me niks en daarom moesten ze er wel eruit; en ik wil nu een brigadier of zo spreken." "Wel haar man is de dikke brigadier van de parketpolitie." ??? Ik naar hem toe. Vanbinnen juichte ik. Die is raak. Goed gedaan. "Ging dat nog makkelijk, dat uit huis halen van die drie meisjes?" Hij keek me heel glazig aan, of ik een grapje maakte. "Er is bij geschoten en ligt in 't ziekenhuis". "Ahja, de drank he. Hij moest drinken van de dominee". "VAN DE DOMINEE??? Hier wil ik alles van weten!" "Ja hoor 'es. Mij ondervragen is het werk van de kinderrechter dus straks, nu even niet. Ik direkt naar de directrice. "Mag ik twee meisjes van je lenen als bandrecorder?" Ze keek vreemd op. "Wat zullen we nou beleve? "Niks. Ze moeten gewoon achter me aan lopen en alles onthouden wat ik tegen die uit huis gehaalde meisje zeg, en dat later herhalen voor u en de kinder- rechter. Verder hoeven ze niks te doen en gewoon een autoritje te maken. Ze komen straks naar u toe voor verslag. "Goed. Wie wil je?" "Eentje van 21 en eentje van 15" "Oke. roep Marie en Charlotte." Wij met z'n drieen naar de drie spelende meisjes toe. "Wij komen nooit meer bij mama he?" vroeg het jongste meisje aan me. "Nou dat is niet de bedoeling. Meisjes horen tot hun 18e bij hun moeder te blijven en dat doen we zoveel mogelijk als dat gaat." Ze keek me aan. "Maar daar mag je vader dan nooit meer bij zijn, dat is einde verhaal". Ja dat begreep ze. "Papa boos" zei ze. "Papa moet dood". Het meisje Charlotte stak 4 vingers in haar kleine mondje. "Nee doodmaken doen we niet maar als jij wilt dat papa uit jouw buurt blijft zul je wel iets voor ons moeten doen. Hier heb je een stuk papier en daar schrijf je alles precies op wat er nou allemaal is gebeurd want een arm uit een kom gaat niet vanzelf. En mocht je de datums niet weten kun je altijd met behulp van sirenes van ziekenwagens of brandweer vaak nog achterhalen wanneer iets is gebeurd. Kortom, we willen alles weten over jullie, maar dan ook echt alles want zoniet moeten we die woesteling weer loslaten en dat overleven jullie niet" Ze schrokken. Hun leven stond op het spel. "Schrijven. Daaro." Twee meisjes gingen aan de slag. Ze wilden leven. De jongste keek bedrempeld. Ze keek hoe hun zusjes regels schreven maar dan kon ze niet. "Mag ik tekenen?" "Ja dat is goed. Even een vel blanco tekenpapier pakken" Zij een tekening gemaakt. Dat ging razendsnel met krullen en een soort pijp. Daaronder druppels. De oudere meisjes keken ernaar. Ik ook. Wat was het? Plots realiseerde ik me dat kinderen altijd in kleur werken, nooit zwart/wit. "Vlug, kleurpotloden! Waar zijn die?" "Bij de directrice" Snel terug. "Hier heb je kleurpotloden. Kijk deze is rose, deze is blauw en deze rood dus kleur hier deze belletjes maar rood in". (Ik dacht dat het bloed was of zo.) Tot mijn verbazing weigerde het meisje van drie. Ze pakte een rose potlood en ging de staaf rose instrepen. Toen pakte ze een rode, ging opnieuw in het klad uitproberen wat het rode effekt was en ging het staafeind instrepen. In een flits begreep ik: een onderste haardracht. OEIOEI!!! "Oh wat mooi! Mag ik die tekening hebben?" Ze keek me niet begrijpend aan. "Maar die wou ik boven mijn bed hangen?" "O, maar dan maak je gewoon nog een tekening precies zo maar deze vind ik zo mooi dat ik hem graag van je wil hebben. Hier, een 2e stuk papier en je maak even een nieuwe. Doen hoor!" Ze keek me na. Weg tekening. Wat jammer nou. Tsja. Hoe leg je "in beslag genomen" uit aan een misbruikt kind van drie? Ik met de tekening naar de directrice. "Kijk 'es aan, een onderste haardracht" "EEN ONDERSTE HAARDRACHT???!!!! Ze rolde bijna uit haar stoel. "Ja, raak". Ze sloeg de hand voor haar mond. Ze pakte een zakdoek. "Ze is alweer een nieuwe tekening aan het maken" Ze rende de zaal op naar de achterkamer. "Ja, nu met mannetje en vrouwtje met een groot gat erin. Ik ga NU alarm slaan" en pakte de telefoon. Ik de volgende dag bij de kinderrechter. "De atvocaat vordert vrijspraak maar met deze tekening verandert alles. Wie heeft dit verzonnen, een onderste haardracht? "Ikke. En die twee meisjes waren er bij op mijn verzoek, eentje is 21". Stilte. "Ik kan die man een week vasthouden. Tenzij we meer weten." "Zet die tekening in de krant en vraag het publiek te reageren" "IN DE KRANT??" De brigadier en zijn vrouw gaapten me aan. "Ja ik kan heel goed met die redaktie want ze geloven mij. Maak er een copie van en ik ga naar Utrechts Nieuwsblad met justitieverzoek om publiekscommen- taar, dus iedereen die weet wat het is mag reageren. Het is en blijft anoniem dus dan mag het en u heeft uw feedback". Ze overlegden even. "We doen het" Ik met die copie naar de krant aan de Drift. De portier kende me al. Naar de redaktiekamer. "Weet u wat dit is?" "Nee, maar wat moet ik met een kleutertekening?" "Volgens ons is het een onderste haardracht". "EEN ONDERSTE HAARDRACHT???!!! Ze klapte bijna dubbel. Ze keek, en keek nog 'es. Ze ging zitten. Lijkbleek. Ze sloeg beide handen voor haar mond. "Is die tekening VRIJ-gegeven???" "Ja, 't is een justitieverzoek aan publiek om commentaar: wat is dit en een ieder mag zijn mening geven aan de kinderrechter aan de Lange Nieuwsstraat. Nou, als je dit publiceert dan wordt de krant gevreten, zeker weten." Zij naar de hoofdredakteur voor toestemming. Ze wees op mij. Ze kreeg toestemming. Maar omdat er nog geen kleur in een krant mogelijk was werd met balpen bijgeschreven welk gedeelte rose gestreept was, wat rood was en blanco was. Zoals te verwachten: het publiek was geschokt. Er werd expliciet NIET bijvermeld dat het meisje 3x categorisch weigerde om de cirkeltjes met kleur in te vullen - dit beschouwden wij als daderinformatie die alleen in het verbaal mocht staan en dat door 3 personen was opgemerkt. kop: ONDERSTE HAARDRACHT? kleutertekening cursief: UTRECHT. Deze tekening is door justitie vrijgegeven met de vraag aan het publiek: wat is dit? De tekening is door een meisje van drie gemaakt nadat zij een dag uit huis was gehaald naar een veilige omgeving. Een ieder die snapt wat of de tekening voorstelt mag zijn mening per brief afgeven aan de kinderrechter, adres Lange Nieuwsstraat xx. De persraad was geschokt en de hoofdredakteur kreeg ontslagaanzegging. Een fikse rel volgde want volgens de rechter beslist zij, en zij alleen wat aan de krant wordt vrijgegeven als wat nieuws is; een persraad mag alleen een politieke tendens signaleren maar heeft over de inhoud van een krant niets over te vertellen. Tot de Hoge Raad toe werd dit uitgevochten. Maar goed. De bezopen bouwvakker kwam voorlopig niet meer los en dus konden we de kinderen terugbezorgen bij hun moeder in echtscheidingsprocedure. Wat was ik nou? Iemand die echtscheidingen "veroorzaakte". Zo noemden ze me thuis. De saprijke meisjes ------------------- Zo zit je nog rustig aan stoplichten te bedraden - en zo stormen rechercheurs jouw kamer binnen. "Jij doet toch die beveiliging van dat onder toezicht geplaatst meisjeslyceum aan die Wittevrouwenkade?" -"Ja hoezo? Zijn er weer pooiers aan het vangen?" "Nee maar wel een sexrel! Eropaf jij en direkt erheen". -Mompel...(zou hij hier meer vanaf weten? - merken we zo wel en pakken 'm op) Ik met grote spoed naar de 2e gemeentelijke HBS. Tot mijn verbazing werd ik door een personenauto achterna gezeten maar - omdat ik "in dienst" was en een haastklus reed ik met mijn bromfiets tegen alle eenrichtingverkeer en over trottoirs heen. Dienstbevel, snapt u en er zat een sticker op. Moest me wel 3 dagen later voor de kinderrechter verantwoorden maar ja, er zat een sticker op het windscherm en het dienstbevel was spoed. En buiten stonden ze me al op te wachten. Woedend waren ze. Meisjes waren opeens zo geil geworden dat hun broekjes letterlijk dropen van al het vocht uit hun kont. Wat is dit? En zo werd ik nog buiten verwelkomd... (!) Ze lieten het me zien. Wel 2 kopjes vol kwam eruit. Ze gilden. Ik moest komen en dat uitleggen... in het keukentje. "Jij hebt verstand van sex want jij bent toch boerenzoon?" wisten ze. "Jij weet alles van beesten en dus: leg uit!" Nou daar sta je dan. Tussen heel boze, halfnaakte minimeisjes van 12+. Sommigen huilden erbij en die tranen waren echt. "Mijn mooie gympakje. Helemaal vet" huilde een 13-jarige. Dat dat van sex was had ze nooit ervaren en dus: dat mocht ik haar niet zeggen. En dat dat nou "geil" was mochten die 16+ weer niet zeggen. Ik overal aan snuffelen, zelfs aan een kontje op de keukentafel. Niets. Ik smeerde het op een washandje en spuugde erop. Toen nog maar wat snot uit mijn neus gepeuterd en erdoor gemengd want zo doet de stier dat altijd. Dat weet iedere boerenzoon. Weer niets te ruiken of te merken. Een kring van wel 8 kleine meisjes in het keukentje die me bezig zagen. -"Huh? Maar waarom hebben jullie allemaal gympakjes aan?" "Ja we waren aan het gymmen en toen opeens dit, bij allemaal". -"En dus: kwam dit effekt dus uit die gymzaal daaro? Eropaf!" "AAAAAH!!! DE GYMZAAL!!" Ze sleurden me mee aan beide armen en de hele optocht rende de zaal in. Een ouder meisje had ook een natte kont. Meerdere zagen we. Het klopte. Hier moest het ergens vandaan zijn gekomen, ja dat begrepen we nu. Ik snuiven. Niks. Maar een meisje klemde me vast. "Ik voel me opeens zo draaierig als ik hierin kom en ik wil opeens een man hebben". -"Je wilt opeens een man hebben?" Ze streelde me zelfs. Een ander meisje 'benaderde' mijn achterkant en ging eraan hangen... Plots ging me een licht op want de gymvloer glom naar olie en stonk. En de boze directrice Ir.mej.Voogd (63) staarde me aan vanwege klevende meisjes die me opelijk in mijn kruis betasten met de Arc-de-Cercle. Van voren, en van achteren onderdoor... Parketolie lichtgetint ---------------------- Nu wist ze het zeker. Een maniak. Heel zeker weten. "Wat is dit voor grap? Heb jij dat geflikt?" Witheet was ze. Echt spierwit van boosheid en stond te trillen op haar benen. Dat zag ik. -"Pak die fles olie is?" en wees naar de vloer. "OLIE?" -"Ja die olie die jullie op dat parket gesmeerd hebben en ruik 'es even?" Was een nieuw soort olie op plantenbasis vertelden ze me, en werkte ook nog als anti-slip. Zat in de vuilnisbak buiten. Zij snuffelen. En ze schrok zich een hoedje. "Ja we hebben de dader. Dit flesje dus. Heb jij dat gekocht?" -"Nee ik koop nooit parketolie want dat hebbe we nie op de boerderij. Dit is toch echt door jullie gekocht, of een onderhoudsmonteur of zo?" "Geloof ik niet want jij stapte direkt op de vuilnisbak af dus dit wist je". Ik was verbijsterd over haar hatelijkheid. -"Ja WETEN wel, daarvoor ben ik boerenzoon en daarvoor staat in iedere zeugenstal de spuitbus klaar voor de sta-reflex maar hoor 'es, dat spul zit nie' voor niks in een spuitbus en dit is een flesje parketolie lichtgetint. Maarre, is het dan wel met een origineel etiket erop? Dan heeft een of ander een grap met het etiket uitgehaald. Ja dat moet dan wel." Muurvast zat dat etiket. En daaronder zaten geen andere etiketsporen. De hele school door renden meisjes heen en weer met kakelvers nieuws. Links, rechts, van voren en van achteren: fluister, fluister fluister. Een sexrel op school. Een echt politieonderzoek. Spannend hoor! Ik rapport uitgebracht op mijn eigen kamer 4 op het Hoofdbureau van politie. "Goed opsporingswerk. Dit zouden we zelf niet eens gevonden hebben. Maar nu moet jij direkt naar Den Haag want daar hebben ze aangifte gedaan". Ik met haast de trein in naar den Haag, maar dat bleek Voorburg te zijn. De portier van die gymzaal - dat tevens als theaterzaal dienst deed wist van niets en dus ik moest van achteren via het restaurant binnen zien te komen. Maar wat ik toen zag schokte me wel. Een dikke vrouw, badend in het zweet had hele rare dingen bij een paar jongens gedaan en was in een kleedkamer opgesloten. Ze schaamde zich te pletter. Vuurrood was ze. De portier zag opeens een knul van 17. "Wat mot jij hier? Wegweze!" Dus ik mijn colbertjasje uitgedaan en toen: POLITIE stond op mijn achterkant te lezen. Plus een smal streepje want ik was slechts scholier, plus een groene J van justitieparket"hond". De portier liet nou wel af maar de dikke mevrouw ging bijna door het lint! Van een hondevest... Oeioei, dit was helemaal de bedoeling niet want ik was pas 17 en "hond". "Rustig nou, ik kwam helemaal niet voor u maar voor die gymzaal want daar is wat mee." Ze huilde en ze schokte. In shock. Dat werd dus een ziekenauto. Ik moest NU zeker gaan ingrijpen en snel ook. "Waar is dat olieflesje wat jullie op dat parket gesmeerd hebben? -"OLIEFLESJE???" "Ja met een of andere Joba, bala-? of zoiets want daar krijg je dit van". Ze kwamen met de fles aanzetten en enkele vrouwen probeerden de geur uit. "AAAAAAHHHH!!! Dat doet wel wat!" Ja het deed zeker wat... AFBLIJVE!!! Van mezelf bedoel ik... als 3x180 ponders tegelijk op je afkomen oei! Ik schrok me wezenloos! Maar of de fabrikant dat nou zo bedoeld had? Aan het werk dan maar. Opsporen is een vak. Maar dat bleek niet zo te zijn. De man in Alphen a/d Rijn stond perplex. Ik met de fles naar de Keuringsdienst van Waren en hun dit verteld. En dus moest de naaimachineoliefabrikant alle verkochte flesjes uit de handel halen en direkt terugnemen. Dat haalde de krant. Tweepersoons badolie -------------------- -"Oooo ik ga failliet, dat zijn er zeker 1500 stuks, plus smartegeld. "Niet weggooien die olie maar er moet een ander etiket op". -"Huh? Maar watte dan?" Zijn hoofd was rood, dik en betraand. "Nou, badolie natuurlijk. En met grote letters erop: 'Puur genot voor 2'". -"Maar ik zit helemaal niet in die branche." Hij huilde bijna. "Wat geeft dat nou. Dit is goud. Je hebt puur goud in je handen maar ik wist niet dat je allergisch voor geld bent? Nou kun je nou op een makkelijke manier veel geld verdienen en waarom wil jij geen geld? Met die parketolie zul jij nooit rijk van worden maar van dit spul wel." Hij deed het ook nog, maar vergat eerst te laten testen op huid. (advertentie) W A A R S C H U W I N G ----------------------- In ons bedrijf heeft een verwisseling van etiketten plaatsgevonden waarvoor alsnog onze welgemeende excuses voor de onverwachte bijwerking. Alle flesjes met als inhoud: 'Parketolie licht' bevatten een verkeerd etiket en hadden als opschrift: '2-persoons badolie voor fun' moeten dragen. Ook de prijsstelling is verkeerd want deze elixer kost geen 8,95 maar 42,50. Wij vragen u onder overlegging van de aankoopbon uw flesje terug te brengen. De Keuringsdienst van Waren stonden in 1963 wel stomverbaasd. Dat werd dus een boete want er was niet op allergie getest. Ik weer terug naar die Alphense fabrikant. "En, hoeveel van die 1600 flesjes zijn er al teruggekomen?" -"Drie en een half. Meer niet." "Oh die waren zeker vrijgezel?" Hij keek me schichtig aan. -"Ja plus een grote order van wel drie grote drogisterijketens want dat spul loopt als een trein. Alleen eh, ik mag niet uitleveren want de allergietest is mislukt". "Mislukt? Plantaardig? Da kennie". Toen naar TNO. "Hebben jullie die 2-persoonsolie getest?" Gniffel. -"Ja, afgekeurd want hij is licht irriterend op de huid". "OP DE HUID??? Maar beste man, dit spul moet niet op de huid maar een half dopje vol in een badkuip met 40 liter warm water erin". -"IN DE BADKUIP???" "Ja staat op het etiket. Dit is geen massageolie maar warme badolie. Jullie hebben de gebruiksaanwijzing niet goed gelezen". Kreeg het goedkeuringsbewijs direkt mee. Toen naar de Keuringsdienst van Waren om de megaboete ongedaan te laten maken. Die keken alweer vreemd op. Ik weer terug naar de Voorburgse politie, de etiketten-"verwisseling" laten zien en kreeg vier vrouwen uit de cel mee. Hadden al 3 dagen opgesloten gezeten wegens aanranding van mannelijke kunne... en gelachen dat ze hadden! Ik met 4 schamende vrouwen op de stoep. Ze bulderden ons na. Twee vrouwen wilden beiden het ene flesje hebben dus dat werd overgieten. Op het trottoir dan maar. Vanachter de ramen hoorde ik ze weer bulderen. Weer terug naar het HB. Halfgaar van die boemeltrein in spitsuur. "Wat zat erin?" -"Ja dat is fabrieksgeheim en dat mag dus het P.V. niet in". "Toch willen we het weten want Joba-bladeren doen het niet en de bast niet en de boom ook niet." -"Nou, hij had de zaadjes geperst en toen gegist". "Gegist??? Waarom?" -"Nou alcohol natuurlijk. Dat kun je wel kopen of stoken van graan maar dan wordt je produkt te duur dus wat deed hij - hij schonk een flesje Oud-Bruin in de ketel, even laten gisten, dan nog wat zelfgebrouwen Maggi erin voor de juiste tintkleur en dat was de perfekte parketolie voor een alleszins schappelijke prijs zonder accijns erop. En het mag ook nog want het spul is absoluut ondrinkbaar want hij had dat nagisten met petroleum gestopt." -"Maar hier staat dat de etiketten verwisseld zijn?" "Klopt, maar die nieuwe etiketten bestaan pas sinds vandaag om enorme schade- vergoedingen te verwisselen voor een grote verkoopklapper bij gelukstoeval. Kan gebeuren toch?" en stak mijn armen in de lucht. -"Hahahahaha wat een goeie." "Nou, deeën ze met die dodelijke Plantamargarine toch ook want daar hebben ze zeeppoeder van gemaakt en dat wast nou nog witter dan wit". "ZEEPPOEDER? AAAAHH en tegen ons zeiden ze... wat een laaienlichters". Dat werd een onderzoek maar het mocht, alleen andersom niet volgens EEG. "Mag ik 't lezen?" Dat mocht. Ik lag dubbel over een afgekeurd proces-verbaal van dat Plantazeeponderzoek. 2 mandagen naar de filistijnen over zeeppoeder die van margarine wordt gemaakt. "Ja dat wel, maar er zijn 2 vrouwen dood en 5 bijna". Ja, eigenlijk wel. De rechtercommissaris hoorde het en eiste het verbaal alsnog op. Nee hier kon ze niks mee, dat had ik haar ook al meteen gezegd. Het Planta/zeeppoederrapport zweefde wel 9 ministeries in en wel 3000 ambte- naren zaten er allemaal een halve dag over gebogen. Weer 1500 mandagen naar de filistijnen. Zo ging dat toen. "Weet jij wel wat dat zeepoederverbaal de staat nou al gekost heeft? Ik heb het 'es uitgerekend bij een weeksalaris van 120 gulden/week. Dat is nu al 36.000 gulden netto dus met sociale lasten erbij een halve ton!!" -"Ja en 2 dooie vrouwen" meende hij, "dan mag dat wel wat kosten". Dáár had ik geen antwoord op. Me zuster verkocht. ------------------ Op een gegeven moment, een mooie nazomerse dag in 1963 kwam ik thuis en stormde mijn broertje (15) voor mijn bromfiets. "Je moet direkt naar de stad want papa heeft onze zus verkocht aan een vullisboer voor 1200 gulden." -"Zus is verkocht aan 'n vullisboer? Da's toch geen oud-ijzer?" Hoe dan? "Die vullisboer werd het bos ingestuurd en keerde daar. Toen heeft papa me zus de groentetuin ingestuurd om wat te halen en toen ze de weg overliep werd ze gegrepen en in een bus achterin geladen". Hij gebaarde heftig. Tsja, dat leek me wel wat! Eindelijk, eindelijk was die duivelin het huis uit. Maar ik bedacht dat dan onze papa: koning zou kraaien en ik de volgende zou zijn die misschien wel doodgeschoten kon worden. Bovendien: ik zat bij de politie dus dat wordt een rel, een hele grote. "Ik ga ze halen!" en keerde mijn brommer. "Vader, ik wil voor dat pand zijn waar ze nu is." Mijn brommer stopte met geluid, maar ik vloog wel weg. In minder dan twee seconden stond ik voor een afbraakpand, een leeggestolen kruidenierswinkeltje of zo, in de Cornelis Dirkszoonstraat (Ondiep bij de Vecht). Door de winkelruit zag ik me zuster, spiernakend en vechtend tegen allerlei kerels die erop wilden. "Da's een hete zeg, die mot nog getemd worden" hoorde ik op straat. "Ja gewoon die dikke afknallen met 'n kogel door 'r kop daar wordt ze wel mak as n lammetje van". "Ga jij je handel afknallen? Daar wil ik bij zijn" "Nou da ken hoor. Jongens we gaan lache!" -"Vader, ik wil dat al die pooiers dood zijn en al die kerels impotent". Drie kerels zakten ineen, andere kerels waaronder twee politieagenten in burger - kennelijk "clientele" of zo - grepen naar hun gulp. Mijn zuster greep me om de nek. "'k wil hier weg!" -"Ja maar niet zonder kleren, waar zijn die?" "Weet ik niet". Ze was vuurrood. Ze klemde zich muurvast aan me achterkant en schaamde zich verschrikkelijk. "Waar zijn haar kleren?" schreeuwde ik, terwijl al wat mannelijk was: de winkel uitrende wegens permanente impotentie. "Kijk 'es in de vuilnisbak" zei een gedienstige hoer, rond de 25. Ik naar buiten en omgelopen, met me blote zuster achterop. Daarachter stond inderdaad een vuilnisbak en die omgekeerd. Na enig flink graaien vonden we haar kleren met koffieprut, condooms, thee- zakjes en nog veel meer vrouwenkleren. Me zuster dook erop en trok meteen haar handen terug: bang dat ze die door de viezigheid nog zou kwijtraken. "Vader ik wil die kleren schoon hebben" dacht ik. Aldus geschiedde. -"Trek ze nou maar aan en was je bij thuiskomst maar, vlug, en mijn brommer staat daar aan de overkant". Ik heb me zuster nog nooit zo snel allerlei kleren zien aantrekken, al rennend naar mijn bromfiets. Aangekomen bij mijn bromfiets werd me de weg versperd door een grote vent. "Rij je daarmee... weg?" wijzend op me zuster. "O die, dat is me zuster en die krijge ze nie" "Is dat je zuster??? Wat mot die nou hier??" Hij leek me stomverbaasd. "Vader, ik wil dat zijn kogels geen kruit meer hebben" dacht ik en wees vanuit mijn broek op hem. Aldus geschiedde. "Ja wie gaat er nou politiefamilie in een hoerenkast stoppen dan weet je zeker dat je door de politie wordt omgelegd. Je zuster verkrachten?, nee zoiets neemt een agent namelijk niet. En nou wegweze. Zo is het genoeg geweest." Ik duwde mijn brommer aan en liet mijn zuster achterop zitten. Hij deed een stapje opzij en dat redde hem het leven (zonder dat hij dat wist) Stomverbaasd keek hij me na. "Omgelegd??? Jij?" Zo reed ik met haar de hele stad door, naar de boerderij. Maar we werden gevolgd door een auto die ik moest afschudden door zijn motor op te blazen. Ik besloot dat in de prins Hendriklaan te doen, vlak voor de fietsenmaker die ik goed kende en dat kon navragen. Thuisgekomen vertelde ik het verkoopverhaal aan mijn moeder. Die werd witheet. "Da's eens maar nooit weer. Niemand gaat hier de deur uit zonder mijn toe- stemming. Tsja, toen moest mijn papa wel op de koffie komen. "Waar laten we nou die 1200 gulden want dat is gestolen geld". -"Nou, stop het maar in de kerkzak" opperde ik. Dat vond iedereen goed. Wat ik niet wist: mijn papa gaf het aan dominee Meijers: de opperduivel. Ik werd boos en besloot het geld naar het eeuwige niets te laten verdwijnen in zijn eigen portemonnaie. Wat zal die vreemd opgekeken hebbe... En ik wist: de gangbare prijs is 2000 gulden dus die andere 800 moest eveneens in het eeuwige walhalla spoorloos verdwijnen. En ook dat geschiedde. Een vreemd verhaal zegt u? Nou 14 dagen later al had ik spijt als haren op me hoofd. Het was echt nodig geweest om mijn zuster voor minstens 3 maanden in die kast te laten verblijven: het was nou de duivel zelf. Ik bedreigde haar. Dat hielp dan wel weer een week en dan begon die duivelin weer met sarren. Maar ja, ik had een vetgemeste hoer van 25 het leven gered. De ruit eruit ------------- Een andere keer, tussen de middag was ik ook op het Internaatschoolplein. We praten over het onderwerp: schamen. Een meisje vond het maar vreemd dat ze zich moest schamen voor haar lichaam: schaamstreek, schaambeen, schaamgat, grote schaamlippen, kleine schaamlippen het werd haar teveel. "Wie heeft jouw gemaakt?" "Wie mij gemaakt heeft? Een hoerenloper geloof ik". Teleurgesteld over mijn vraag draaide ze haar gezichtje af. Ze wilde niet dat ik haar traan zou zien die over haar wangen biggelde. "Maar je bent niet in een machine gemaakt, en ook niet door een beeldhouwer". Het duurde een seconde of drie. "Kwats!! Nee natuurlijk niet" "En je moeder heeft jouw ook niet gemaakt maar was slechts je broedstoof. Dus ik vraag het je nogmaals, WIE HEEFT JOUW GEMAAKT?" Ze keek me aan. Rechtopstaand, en: volmaakt onschuldig. "Blijft over dat je door gods vingers bent gemaakt en dat is geen mens. Waarom moet jij je schamen voor gods vingers? Het is beter je te schamen voor de mensen en hun viezigheid: chlamidia, druipers, geslachtziektes, in je kont naaien, beeldenverering, geldzucht, meisjes ontvoeren en die in een hoerenkast door dikke kerels laten naaien en als ze te dik worden met een pistool een nekschot geven in het bijzijn van andere meisjes zodat ze werkwillig worden. Dit alles moet je je voor schamen. Maar aan jouw lichaam mankeert niets: het zijn gods vingers die jouw gemaakt heeft en dat is perfektie. Er is dus niks mis met jouw en je hoeft je ook nergens voor te schamen ook al zou je in je blootje lopen: dit is gods werk en zoiets moois kunnen mensen niet namaken. Nou, ik ga me niet schamen voor gods vingers en het werk zijner handen want daar is niks mis mee. Kortom, zoals jij daar staat ben jij het werk van Gods vingers en hij zal nooit laten varen het werk zijner handen. Voor de viezigheid van mannen moet je je schamen maar niet voor zoiets moois als jij want daar kunnen zelfs kleren niet tegenop, zo mooi ben jij. Er valt dus niks te schamen, alleen voor het misbruik ervan." Alle meisjes die om me heen stonden grepen elkaar vast, twee aan twee. Allemaal hun ogen werden groot en hun monden bleven openstaan. "Maar de pastoor zei dat..." verder kwam ze niet: een ander meisje kneep in haar hand. Ze fluisterden en wezen naar mij. Sommige meisjes werden opeens spierwit. Twee meisjes gingen op de grond zitten: ze zakten letterlijk door de grond. Fluister: "Maar, maar, we zijn toch... hoerenjong?" Stilte. Fluister: "We zijn onecht zei die. Maar we zijn toch wel echt?" Fluister: "Ja maar hij heeft ballen, en de pastoor niet" Weer zakten 2 meisjes door de grond. Er daalde een ijzige stilte neer. God zal nooit verlaten het werk zijner handen. En dat zijn wij?? Maar, we waren onecht??? Of zijn we wel echt? Plots: een meisje rende de school uit, naar me toe. "De naaimachine is vastgelope en straks krijg ik op me kop, kun je iets aan dat ding doen want hij zit muurvazzz." Ik mee naar boven, de naaizaal. Sommige meisjes hadden alleen ondergoed aan, sommigen waren in panty. Ze leidde me snel naar de machine aan 't raam. Muurvast zat 'ie zeker. Ik haalde er wel een kopje vol stukjes garen eruit. "Waar is de oliespuit?" "Hebbe we nie". "Hebben we niet?? Maar dat ding moet 2x per dag gesmeerd worden." "Vader ik wil een flesje naaimachineolie in me zak" en wees links. Aldus geschiedde. Het meisje kwam terug, stomverbaasd dat ze me zag smeren. "Die spuit heef gister iemand meegenome voor z'n fiets en hebbe we nog nie terug gesien" in plat Uteregs. Ik de spuit teruggezet de vensterbank in. Toen het lege onderklosje volgewikkeld met garen. Toen een nieuwe naald gezocht voor de kromme naald en de draadsteker gezocht om die door de naald te voeren. "Nee, sukke dinge hebbe we nie" sprak het meisje. "Dat motte we sellef doen met je vingers". Ik zo'n ding uit me 'creatuurzakje' - mijn colbertzakje links - opgediept en snel de draad door de naald gehaald. Ook die draadsteker ging de vensterbank op maar ik lette er verder niet op. Ik haar onderbroek naaien want ze zat in haar blote kont op stoel. Toen de onderkant klaar was bleek er nog een gat in. "Ja die mot ik met de hand stoppe". "Met de hand? Welnee joh dat doet de machine veel beter en sneller." Ik gaf me een dot gas, friemelde het gat door de meenemer en drukte de achteruit in op volle snelheid. Loslaten en zo weer vooruit. Dan 90 graden gedraaid en hetzelfde ritueel herhaald maar toen brak de draad. Ik in 't raam gezocht naar de draadsteker. Waar was die nou opeens? Juist zag ik een grote kerel het dingetje wegmoffelen in colbertzak, evenals de oliespuit. "He geef terug!" Dat deed ie niet. "Geef terug dief!" Hij toonde zijn politiepas, met foto. Maar omdat de zon door 't raam scheen zag ik in een flits dat zijn pas vals was. Bovendien, politieagenten komen nooit alleen in meisjesnaaikamers en al zeker niet in burger. Normale politieagenten wagen zich daar niet aan: alleen met meisjes en dat ik daar was was een burgemeestersopdracht omdat zijn personeel in de bajes zat. Woedend gritste ik de pas uit zijn handen. "Die pas is vals! Geef hier die spulletjes". Dat deed 'ie niet maar balde zijn vuisten. Hij wilde vechten of zo. Een welgemikte trap tussen zijn benen deed hem voorover slaan, gevolgd door een kaakslag die hem weer achterover deed gaan. Maar weglopen? Nee. Hij graaide naar zijn pistool dat "klik" deed. Toen werd ik het echt spuugzat. Ik sloeg met mijn vlakke hand achterin zijn nek een stevige karateslag zodat hij zich bukte; prompt haalde ik uit met mijn voet en trapte zo hard in zijn kont dat hij dwars door het raam naar buiten vloog... KNNNNAL!! De knal was oorverdovend, drie meisje gilden als varkens. Ik keek om me heen, bleek er nog een 2e nep-agent in burger te zitten die uit zichzelf wegspurtte. Ik 'em achterna de trap af en kreeg hem buiten te pakken omdat hij struikelde over de ijzeren rail in het struikgewas. "Geef hier die politiepas want die is vals". "O is 'ie vals?" en reikte me die zo aan! Stomverbaasd over de 'welwillende medewerking' ging ik weer naar boven doch de trap werd versperd door de boze directrice. "Je hebt een raam vernield dus je komt er niet meer in". "Nee ik heb meisjes beschermd tegen pooiers" "Nee dat waren politieagenten in burger" "Nee dat waren nep-agenten, het zijn pooiers" "Pooiers???" "Ja pooiers ja. Wat is daar nou zo vreemd aan?" "Maar ze legitimeerden zich toch echt als politieagenten en ze kwamen om jouw te arresteren". "Nou, je mag in politieuniform niet in 't openbaar gearresteerd worden en al helemaal niet door neppers." De directrice belde de timmerman. Nou, toen ben ik maar naar huis gegaan. De volgende dag kwamen rechercheurs al vroeg op mijn kamer 4. "Heb jij politieagenten door 't raam getrapt?" "Nee, twee neppers, kijk maar" Ik haalde vanonder mijn schoenzool een sterke magneet eruit en uit mijn colbertjasje de beide politiepassen. "Kijk zelf maar, zo vals als een kraai" "Met een magneet???" "Ja probeer maar. Die van jouw zit ijzerdraad in." Zij hun passen eronder en die vloog al op 2 cm de magneet in. "Ja en 't watermerk klopt ook al niet." De ander: "Maar ze werkten hierboven aan die autozaak" "Oeioei, we hebben criminelen in onze zaak laten meekijken." Dus ik mijn magneet kwijt. Dat wordt alweer een nieuwe. "'Lijkt wel alsof ze die dinge vrete" viel ik tegen mijn collega uit. Hij glimlachte slechts en dronk koffie. Hij vermaakte zich kostelijk. Namiddags weer naar die rotschool. Wat een baan had ik. En... ik geloofde me ogen niet!!! De hele naaizaal was afgeladen met bobo's: onderzoekers, TNO, springstof- experts en zelfs officieren uit het leger. En toen vond ik het welletjes. "Iedereen d'r uit! Dit is een zaal van een meisjeslyceum! Al die kerels op zaal is tegen de schoolreglementen en in opdracht van de burgemeester moet iedereen de school verlaten!" Eh, 17 was ik toen... "Maar, maar we willen het raam eruit halen". "'t Raam eruit? Nou dat doe je dan maar buiten want daar zitten toch de scharnieren waarmee dat moet? Wat moet jij hierbinnen? Wegwezen jij". Toen ik om kwart over vijven het Hoofdbureau verliet besloot ik er nog maar eens langs te rijden. En alweer geloofde ik mijn ogen niet... bleek er een enorme kraanwagen voor de deur met een bak, waarin twee monteurs niet alleen het kapotte raam maar ook het naastliggende raam eruit haalden! "Waarom neem je dat ook mee? Er mankeert niks aan?" "O daarin laten we het glas springen om te kijken hoeveel kilogram daarvoor nodig is." "Waarom moet je dat weten?" "De rechter wil dat weten want er is een gewonde gevallen" Een gewonde? Op aangifte? Ach ach, wat een rotbaan had ik. Ik naar de kinderrechter. "Ja die heeft aangifte gedaan als politieagent in functie en hij is daarbij gewond geraakt" "Op een valse politiepas? Die nep-agenten zijn wel hondsbrutaal zeg". En ik legde twee valse passen op tafel. "Kijk, dit zijn ze en zo vals als een kraai". De dikke brigadier van de parketpolitie liep rood aan. "Dan nog wat" zei de kinderrechter weer, "in de aangifte staat ook nog dat het meisje geen broek aanhad." "Nou en? Hoe weet hij dat en wat gaat hem dat aan?" "Hoe hij dat wist? Dat staat hier niet dus ze zat bloot". "Nee ze had een dikke jurk aan die niet doorschijnend was. Wel verderop, daar waren meisjes in panty gekleed. Maar hoor 'es, als u liever nep-agenten gelooft die een meissiesschool zijn binnengedrongen en dus niet in mij als justitiemedewerker, wel dan hou ik het voor gezien en zoek voor mij dan maar een ander of zo." Ik stond op van mijn stoel en zou weggaan. De brigadier maakte aanstalten om mij de weg te versperren dus dat wordt vechten vreesde ik. Maar nee, de kinderrechter bedacht zich. "Nee zo bedoel ik het niet maar we moeten de aangifte behandelen" "Kan best zijn maar ik wens niet zo geschoffeerd te worden door criminelen". Het was even stil. "Dus het meisje was niet bloot?" "Nee ze was gewoon in 'n jurk tot over de knie. Ik heb alleen haar boven- benen gezien toen ze haar broekje optrok en dat was alles. Ga dan voortaan in een hoerenkast kijken want daar lopen ze wel spiernakend" beet ik haar toe. "Dan is deze aangifte dus vals. Wie waren er nog meer bij?" "Alleen zes meisjes, verder niemand. En die twee kerels natuurlijk." Ondertussen was de dikke brigadier druk in de weer met een magneet op zijn eigen politiepas en haalde ook andere collega's erbij. Ze haalden er rare lampen bij en bekeken het watermerk. Tjonge, bijna perfekt. Bijna ja. "Er bestaat een ander woord voor 'bijna'" Ze keken me glazig aan. "Dat woord luidt: maffia". Maffia? Nee dat is buitenland, niet hier. Utrechts Nieuwsblad: AGENT TRAPT NEP-AGENT DOOR RAAM UTRECHT. Een politiemedewerker in uniform heeft een zich legitimerende nep-agent dwars door het raam van een meisjesschool eruit getrapt. De man belandde beneden op het struikgewas en raakte lichtgewond. Onderzocht wordt nog wat de nep-agenten bewoog om in een naaizaal van een meisjesschool rond te gaan hangen. Ook heeft de politie het raam door TNO laten onderzoeken hoe of de agent zo hard trappen kon want om het glas te doen breken was een kracht van liefst 400 KG (!) benodigd. (Utrechts Nieuwsblad aug.1963 ik dacht ergens pag.3 op de vouw) Ik kreeg een pluim van de uniformdienst. "Tsjonge, dat zou ik precies zo gedaan hebben." "Jij? Jij zou helemaal niks. Het enige wat jij gedaan zou hebben was een beetje stamelen van: ja meneer de adjudant, nee meneer de adjudant! Hij werd kwaad. "Jullie missen de kennis van valse politiepassen en ik ben daarvoor opgeleid." Dus, jij had niet getrapt maar je laten imponeren door een valse pas die uiterlijk niet van echt was te onderscheidden. Hooguit als je de jouwe ernaast tegen het licht had gehouden zou je kunnen zien dat het watermerk iets een andere kleur had gehad namelijk niet groen/rose maar grijs. Dus, als er neppers zijn kom je maar bij mij, maar ga niet zelf trappen." Hij gaf me gelijk. Dit onderwerp wilde hij veel, heel veel van weten. Twee echte rechercheurs kwamen op mijn kamer 4. En stomverbaasd. VIERHONDERD KILO was er voor nodig, alleen al voor de ruit en daar kwam het gewicht van die dikke nep-agent nog bij. "Dat deed ik ook niet zelf." "Dat deed je niet zelf???" "O simpel. Je geeft eerst een karatemep in de nek zodat er spanning op zijn ruggegraat komt en dan gaat 'ie krom staan. Nou, als je dan een trap in z'n kont geeft gaat die gespannen ruggegraat met een knal weer rechtop staan en wordt zo een vent gelanceerd over wel twintig meter, dus het is zijn eigen rugspier die hem lanceerde en dat deed dus de ruit breken." Dat mocht ik in de gymzaal demonstreren. Ik dat op iemand uitproberen (die dik was ingepakt) maar de jongeman kreeg er na een trap al genoeg van (ik ook). Eh, 17 was ik toen en nog dun. De muur eruit...! ------------- De week erna was ik schoon op. Op mijn kamer ging elke nacht mijn broertje(15) er elke 2 uur uit omdat er een koe moest kalven maar dat lukte maar niet. Elke 2 uur klonk weer geroep en moest hij er alweer uit. Tegenwoordig heb je daar TV-camera's voor maar die had een boer toen niet, nog erger, volgens mijn ouders was televisie van de duivel: een hellevisie. Zo aan het eind van de middag was ik echt op. Ik aan de directrice van de school vragen of ik even een tukkie op een van de bedden van de meisjes mocht doen want ik kon niet meer als ik een bed zag. Dat was goed, maar, ik moest mijn kleren aanhouden en moest ook bovenop de dekens slapen. Ja, mij best. Ik sliep meteen. Zacht in de verte hoorde ik meisjes fluisteren: "Het lijkt wel een kind zo op z'n zij. Slapen mannen altijd op hun zijkant?" Volgens een ander meisje: "Ik heb al mijn broertjes nog nooit op hun rug zien slapen". "Nee, nou je het zegt, dat heb ik ook nog nooit gezien." "Is dat om te rukken?" "Ik zou ook wel op m'n zijkant willen slapen" Plots fluisterde een meisje in mijn oor: "Mag ik erbij liggen om je warm te houden en mag ik van jouw speeksel snoepen (...!) Met moeite bracht ik eruit: "Je ga je gang maar" Zonder gerucht kroop ze ernaast - dat is tegen de schoolregels. Nauwelijks een minuut later werd het meisje uit mijn armen geplukt en de meisjesslaapzaal afgevoerd. Ik was echter te dizzy om te kijken wat er aan de hand was maar hoorde wel mannen- en vrouwenstemmen. Na een half uurtje was ik al aardig opgeknapt en zag een ander meisje met dekens in de weer. Ik wist echter dat er iets was fout gegaan en vroeg eerst aan de vader wat er gebeurd kon zijn, nou dat was niet best. Hoe vertel ik dat? Nou dan maar zo: "Aaah, daar knapt een mens van op maar ik heb zo raar gedroomd. Er was een of andere slapende prins die werd gekust door een beeldschoon prinsesje maar toen kwam er een schorre kikker aan die zich in een slang veranderde en stopte dat mooie prinsesje in het hondehok. En toen die prins dat prinsesje zoeken maar ze was nergens meer te vinden en toen ging 'ie maar weg. Nee dit was helemaal geen mooie droom". Het meisje schrok. "Die droom is waargebeurd want dat is net precies zo gebeurd". Tegen een ander meisje: "Hij heeft hetzelfde gedroomd in sprookjesvorm" "Een sprookje?" Ze vertelde mijn gelogen droom razendsnel door. Het meisje was verbijsterd en vertelde het gelogen verhaal ook meteen door. Nog weer een meisje spurtte naar buiten en vertelde het "sprookje" ook door. Aan wel tien meisjes die allemaal een zakdoek in hun hand hadden. En sommigen waren wel 5 jaar ouder dan ik. "Gaap" Rek-rek-strek. "Vertel?" "Er kroop een meisje bij jouw op bed en die ging jouw kussen. Toen kwam er een kerel aan en samen met de directrice hebben ze haar in de kast opgesloten en pas morgen komen ze haar halen om naar de rechter te brengen. Alle meisjes staan te huilen op de binnenplaats". "Er zit nou een meisje in een... kast??? Maar dat mag helemaal niet, dat is zware kindermishandeling. Waar is die kast?" Ziedend was ik. Ze wees een deur aan, een soort materiaalkast voor schoolschriften en papier. Nee een kast was het niet, eerder een soort grote bezemkast achter een muur. Daar hoorde ik trouwens ook nog de directrice aanstappen en zin in een soort van discussie over kindermishandeling had ik niet - zeker niet als agent met volledige opsporingsbevoegdheid vs. een justitiedirectrice. Oei, de kastdeur intrappen was ook al geen optie: de verkeerde draairichting en bovendien grote kans dat het lieve kind er juist achter zou staan. Bleef over: naast de deur trappen, da's toch meestal zacht gasbeton. Een aanloopje, een knal, een gil van een meisje. Ik zag al een betraand gezichtje bewegen achter het manshoge gat. Een roodkwaaie directrice kwam op de puinhoop af en stroopte haar mouwen op. Dat wordt knokken. Tom Poes verzin een list. Sneeeel!! "KOM ERUIT! DIT IS EEN BEVEL VAN DE ECHTE POLITIE!" Die was echter bedolven onder ordnermappen en planken. Ze kwam eruit en huilde. Ik ving haar op. De directrice verbijtte zich maar viel niet tegen me uit. "Wie heeft dit bedacht om een kind in een donkere kast op te sluiten? Dat is zware kindermishandeling!" beet ik haar toe. "Dat moest van een politieagent". "Een agent? Dat ben ik! Wat moest die andere agent hier, op een slaapzaal van minderjarige meisjes? Alleen ik mag daar komen, hij niet!" "Ja hij stond op de voordeur te bonzen en wilde erin. Hij liep meteen door naar de slaapzaal en arresteerde haar" "Arresteren? In z'n eentje? An me hoela! Hier mogen helemaal geen agenten in hun eentje komen en al helemaal niet voor zoiets. Dit is namelijk geen misdrijf maar hooguit een overtreding van schoolreglementen. Wat wel een zwaar misdrijf is, is de opsluiting van een minderjarig kind in een kast en daar zult u nu de gevangenis voor inmoeten." Ze schrok. "Maar die agent legitimeerde zich" "Ja dat ken ik, met een valse pas zeker". "Weet ik niet" "Zoeken we uit" De meisjes ruimden de boel op. Alleen de geroepen timmerman kon er niets mee beginnen. Hij schudde met z'n hoofd: "Hier zal de metselaar voor moeten komen, en ook de stucadoor." Weer opgeroepen bij de kinderrechter. Ach ach wat een baan had ik. "Jij hebt toegelaten dat er een meisje in je bed sliep en dat is tegen de schoolreglementen" "Nee mevrouw, dat is mijn bed niet maar het hare. Voorts sliep ik want ik heb al drie dagen geen oog dichtgedaan vanwege al dat boerderijlawaai omdat er een koe moet kalven en dat onderhand wel afzagen zal gaan worden. En dat er een meisje bij me ging liggen wist ik niet want ik sliep allang. Bovendien had ik voor iederen mijn kleren aan en dat meisje ook, en verder zat er bovendien ook nog een deken ertussen want die hadden ze over mij heengegooid. Verder klopt de aangifte niet want dat is niet door een agent opgesteld maar door een werkloze papierprikker die de plantsoenendienst eruit heeft getrapt en die maakt zich schuldig aan zware kindermishandeling door een minderjarig kind in een donkere kast te laten opsluiten met de bedoeling om de school- directrice van onbesproken gedrag de laan uit te kunnen sturen - dat laatste heb ik nog maar net kunnen voorkomen. En nou gaat 'ie morgen dat kind halen om dat in een hoerenkast te verkopen". "Hier staat dat hij een agent is" "Nee die pas is vals en hij heeft nooit een politiediploma gehaald, ga dan verdomme zelf op de examenlijst kijken want dat heb je niet gedaan!" De brigadier van 't parket stapte ertussen. "We blijven erbij dat het een adjudant van de recherchegroep Amstel is" "Ik wed om 100 gulden dat dat niet zo is - die is papierprikker en op dit moment ook nog kindermishandelaar." "Wij mogen niet wedden dus je koopt een rechter om" Er knapte iets. "Vader ik wil dat die nepagent dood is; ik wil ook dat al die papieren in deze beddezaak in het totale niets oplossen en spoorloos verdwijnen." En ik wees met mijn vinger naar haar bureaublad. Voor de ogen van de rechter verdween het proces-verbaal, er bleef nog geen zandkorrel van over, niets, nog geen atoom. Weg is weg. Ze keken me beiden stomverbaasd aan. Ze werden opgebeld omdat er op het Hoofdbureau een dooie agent achter zijn bureau was gevonden. Op advies van de rechter gingen ze na of hij wel ooit enig examen had gedaan en dat bleek NIET zo te zijn. Sterker, het was zelfs een gezochte crimineel... 17 jaar was ik toen. En zelf elke dag behandeld als een oneerlijk kind. Maar deed wel het werk van een... beul?? Ik schrok van mezelf. Ik KON niet anders. Ik sidderde voor mezelf. AGENT TRAPT MUUR IN UTRECHT. Op het bekende krantenbericht: agent trapt deur in, volgt nu een minder bekende variatie: agent trapt muur in (!) De actie was nodig omdat een schoolkind in een donkere kast bleek opgesloten op bevel van een nep-agent. De echte agent nam deze vorm van kindermishande- ling echter niet en nam een stevig aanloopje. Volgens onderzoek van TNO moet de trappende agent toch wel een karatetrap van 300 kilogram (!) hebben uitgedeeld. Zelfs nog in de kast waren boekenplanken verbrijzeld en werd het meisje bedolven doch kon op eigen kracht uit de kast kruipen. (Het publiek was ziedend, Utrechts Nieuwsblad, sept.1963) De uniformdienst kwam naar me toe: "We kregen een pluim van een fietser die van ons een bekeuring had gekregen voor rood licht rijden. Hij wilde ons zelfs al meteen graag betalen omdat we een meisje uit een kast gehaald zouden hebben". Zulke opstekers konden ze wel gebruiken. Terwijl hij nog sprak kwam de recherche naar me toe. Hij bekeek de agent en sprak: "We deden onderzoek naar die ingetrapte muur en daar kwam een politie- wagen het schoolplein opgereden die dat meisje kwamen arresteren. Nou, dat vonden we nogal vreemd en we vroegen of ze zich wilden legitimeren. De ene wilde dat niet, de andere wel en we hebben jouw magneet erop losgelaten. Wat blijkt: die pas was vals en die agenten waren allebei nep, zelfs de politiewagen was ook al nep, hun uniformen en de mobilofoon was ook nep. We zijn ons wezenloos geschrokken". "Oh, en die agenten waren allemaal in de rang van adjudant?" Ze keken elkaar aan. "Ja die ander was zelfs een 5-sterren politieinspekteur maar, daar hebben we er maar drie van in heel Nederland." "Nee hoor we hebben bij de politie 200 generaals en 400 kolonels en allemaal afgestudeerd als voddenboer". Lachend gingen ze weg. Dit was een beste karatetrap in het boevengilde. Mijn collega hing in een deuk over de tafel. (noot: op dit moment is de politie op zoek naar minderheden in de samenleving. De gezochte doelgroep voor aankomende sollicitanten is een lesbische negerin in een rolstoel, dus als u aan sollicitatieeisen voldoet...) Weer veerder werken op kamer 4. Er kwamen 2 rechercheurs mijn kamer in. "Wat weet jij van blikseminslag?" -Watte? Toch niet in een boerderij? "Nee in een woonhuis in een speelgoedtrein maar de jongen eet niet meer. Nu heeft de psycholoog onze hulp ingeroepen en zit in de Nagtegaalstraat." Dus ik werd 17+ als boerderijzoontje door een psycholoog geroepen bij een 8-jarig jongetje dat "resistent" was dwz. de wetenschappelijke uitleg over de bliksem weigerde te accepteren. Hij at niet meer. Hij speelde met een treintje op zolder - en de bliksem sloeg door het venster op zijn transformator. De trein totaal uitgefikt. Volgens de psycholoog puur toeval - volgens de jongen had iemand het op zijn trein voorzien en wenste een verklaring. Hij weigerde alle eten en vermagerde zienderogen. Ik om 17:15 het politiehoofdbureau uit naar het opgegeven adres. Een boze moeder in de keuken en heel boze vader achter de krant. En een boze, rood aanlopende jongen op de zolder, met de psycholoog. "Nou, ga nog eens precies achter die trein zitten zoals je zat." Niks bizonders te zien. Hij traande. "Mijn trein. In rook op. Hufter!" "Waar is die gesmolten transformator nou?" Hij keek vreemd op. "Ja dat blauwe kastje ja. Waar is dat ding?" Met moeite kwam het anorexiageval overeind en tolde wegens bloedgebrek. -"Oh hier" "En waar stond dat ding?" -"Daar" "Maar wel met de stekker erin? Ja dat was wel zo. Ik ruiken. Gewoon je neus achterna lopen. "Nou loop me dan maar achterna dan vinden we de oorzaak wel" We kwamen uit in de kelder. "Kijk 'es", wees ik op het open kelderraampje, "daar hebben we de oorzaak." Ze gaapten me aan. "DE KELDER??? Wat heeft die nou met een blikseminslag op de zolder te maken?" Pa werd woest. Hij sprong bijna uit zijn vel. Plots ging bij de psycholoog een lampje branden. "O een aardstraal natuurlijk". "Ehm ja, alleen noemen we die dingen iets anders namelijk de isotoop (radon). En daarover bestaat veel literatuur, alsook dat de bliksem daar dol op is. Nou dat gas kwam onderuit die 10-kilovoltskabel onder dat kelderraam omhoog door die trotoirtegels daar, is via het open kelderraam naar binnengegaan, toen de trap naar boven gezogen door de dalende luchtdruk en de hitte van de woning en passeerde onderweg die vonkende trein met een magnetisch veld, en dus daar kwam een hele wolk van dat giftige (radon)gas omheen te hangen." Hij zocht het uit en de kelder werd dichtgemetseld. De jongen at weer. Sterker, hij vrat alles op, zelfs 's nachts. TIENKILOVOLTSKABEL??? In dat huis? - Nee aan het fundament. Ik kreeg een pluim van de recherche. "Goed werk, dit wisten we niet. Maar van wie heb je dat?" -"Van mijn papa uit het leger. Er schijnt uit die schuttersputjes en loop- graven een aardstraal te komen maar dat blijkt de isotoop U-222 te zijn". Dat heeft verscheidene dienstplichtigen hun leven gekost aan een inslag. "Eeehhhh? Ik dacht dat hij gek werd. Was heel anders dan kogelkunde. Ze gingen naar de Hojelkazerne en vonden oude officiersboeken waar dat nog wel instond maar aardstralen??? Nee dat doceerden ze al jaren niet meer. Dat ze (die aardstralen, eh U-222 zegt u?) nog wel bestonden wisten ze niet. Ze zouden de boeken aanpassen beloofden ze. Ik werd door de politiearts opgeroepen. Of ik met een patient wilde praten die een bliksemafleider had aangeraakt en zo'n zware schok had gekregen dat 'ie nou in de ziektewet liep. "Kun je van een bliksemafleider een zware opdonder krijgen?!!! Ik heb dat meegemaakt en ben weliswaar blij dat ik dat nog kan navertellen maar nou word ik door mijn werkgever naar de psychiater gestuurd." De man hapte naar adem en de inrichtingangst stond in zijn ogen te lezen... Oh ben je er al geweest? Nou, dan zit de rest van je leven in de WAO en daar kom je nooit meer vanaf. Dat is toch prachtig zo: nooit meer je bed uit? Daarvoor hoef je maar EEN keer bij een psychiater te zijn geweest, bij zo'n zieleknijper en dan kun je het de rest van je leven wel schudden. De man schudde zijn hoofd en noemde een gebouw in de Nagtegaalstraat in Utrecht waar het kennelijk foute boel was. Hijzelf durfde er niet meer heen. Veertig jaar later sprak ik de in Odijk onder hoogspanningsdraden wonende heer Hoeksma die datzelfde was overkomen na een enkel psychiaterbezoekje want in betreffend Zeister GGD-rapport van dr.Gerlagh over kankerincidentie in Odijk staat namelijk ook al: "is lijdende aan een psychische structuur". Dat je eraan kunt overlijden was tot 1999 nog niet bekend maar is inmiddels medisch bewezen verklaard. Maar eigenlijk is Hoeksma letterlijk doodgemarteld. Hij stierf in 1999 in een rolstoel aan electriciteitsziekte, iets dat door 3 internisten in het ziekenhuis medisch is bewezen verklaard. EEN zo'n psychiaterbezoekje kan je fataal zijn: trap er dus maar nooit in. Ik er zelf naar toe, 43 jaar geleden. Spanningzoeker - en meteen een zware stroomschok uit de spanningzoeker... PANG!!! Ik sloeg 3 meter weg. Dit was geen krachtstroom meer - dit was 10.000 volt!! Lantaarnpalen, bushokjes en ijzeren zitbanken: alles onder de 10.000volt! Dat was echt lache joh... de winkelstraat afzetten. Woest werd iedereen. Ahja, dat bliksemafleiders onder stroom staan is niks bizonders, dat komt zelfs regelmatig voor als gevolg van beschadigde kabels. Niet de aardpen - nee het hele trottoir waarop u loopt staat onder stroom. Vooral de uitloop uit het gat van een lantaarnpaal is in deze berucht en jaarlijks overlijdden heel wat plassende hondjes aan een onder stroom staande lantaarnpaal. Ik heb het dus - zie de politievraag zelfs meegemaakt dat de halve Nagtegaal- straat moest worden ontruimd omdat de straat onder 10.000 volt stond als gevolg van een bliksemafleiderbeunhaas die zijn aardpen dwars door de 10kV kabel had geboord, twee meter diep onder de grond. Zelfs zijn aardings-erkenningsbewijs bleek ook nog vervalst te zijn. Niks bizonders, maar dit is nog geen reden om een argeloze voorbijganger voor een verplicht bezoekje naar de psychiater te sturen. Maar ik zou wel snel de politie 112 bellen om de straat af te zetten. WATERKRAAN OP 10.000 VOLT UTRECHT. In de omgeving van de Nagtegaalstraat heeft de politie verscheidene huisdeuren moeten intrappen voor onderzoek naar eventuele doden omdat alle waterkranen onder 10.000 volt bleken te zijn gezet door een beunhaas. Er werden geen lijken gevonden. Het fraudeonderzoek naar de beunhaas wordt met man en macht door de recherche voortgezet. (Utrechts Nieuwsblad, 7/1963) Het Utrechts waterleidingbedrijf kreeg in 1963 plotseling met een groot probleem te maken omdat in de Utrechtse Nagtegaalstraat plots alle loden waterleidingen waren doorgesmolten en vervangen moesten worden. Dat werd een gepeperde rekening voor de beunhaas. De rechter oordeelde echter anders: lood mag niet voor drinkwater worden gebruikt omdat er al een heel volk (het Italiaanse) aan loodvergiftiging is tenonder gegaan aan onvruchtbaarheid. De buizen moesten op termijn toch al worden vervangen en een al afgesproken vervanging kan niet als schade worden verhaald. Degene die dit moet betalen is de consument. Daarop werd sinds dat jaar de waterprijs met 5ct/m3 verhoogd. Mijn papa, boer, gaf ons bij windstil weer altijd opdracht om de onderdorpels van de deeldeuren met natte doeken af te dichten tegen een aardstraal. Mijn zuster (21) en ik (17) hebben hem toen hartelijk uitgelachen en volgens mijn zuster was de dominee er zeker van dat het bijgeloof was. Maar enkele maanden later trof ik een doodzieke baby in een huis aan met een aardstraal erin en waarvan de vorige bewoners - en ook alle gezinnen daarvoor allemaal het huis waren uitgevlucht na alweer een dode. Dat adres stond als verdacht in de politieadministratie maar elke huiszoeking had nog nooit iets opgeleverd. Toch moest er gif zijn. Ik werkte toen bij de politie en vroeg onderzoek aan van atomenstraling. (!) Verbijsterde rechercheurs stormden mijn kamer binnen met zo'n gammameter, dat kwam hun prima uit omdat het zo'n verdacht -"sterfhuis"- was waar ze nooit een vinger achter hadden kunnen krijgen. De nieuwe bewoners werkten goed mee. De achtergrondstraling van de radioactiviteit was veel te hoog, dus dat werd een onderzoek door RIVM dat via het ministerie moest worden aangevraagd door het AZU. Lukte eerst niet maar via een medisch noodbericht moesten ze wel. Blijkt dat dat huis op de kleilaag van een vroegere sloot was gebouwd waardoor de isotoop (radon)gas uit de bodem kon opstijgen en - door zijn alphadeeltjes emitterende eigenschap komt dit magnetische gas na inademing in het lichaam te vervallen tot de uiterst giftige isotoop-(polonium) dat een oorzaak is van onbehandelbare leukemie. Daarmee was het "sterfhuis"-mysterie opgelost. Nee, een edelgas uit de elementenleer was het niet. En edelgassen stoten ook geen atoomkernen uit en dit magnetische nep(gas) dus wel. Daarom is dit isotoopgas magnetisch omdat de electronen achterblijven. Hoewel ik in 1963 er niets van begreep, moest ik mijn papa toch gelijk geven dat er zoiets als een "aardstraal" bestaat en over de ganse aarde vloeit in een dunne laag van 6 cm. Het verhaal kwam ook in het politietijdschrift. Sinds 1963 mogen agenten nooit in kelders of op de begane grond slapen. Mijn papa was blij met de atoommeting: eindelijk vrijgesproken van bijgeloof en ging direkt naar dominee Meijers (die ikzelf de opperduivel noemde) want die was dominee, duiveljager, ketteraanklager, kerkrechter en beul van de Nederlandsch Hervormde Kerk in 1963 (alle functies tegelijkertijd). Hoe of het kan dat mensen zo'n radioactieve aardstraal kunnen opsporen? Wel, sinds de Falklandsoorlog weten we het. De allergrootste cynicus aller tijden dat nog mogenlijk is: wijlen prof.dr. Pietje Vroon schreef er een boek over. De machine schrijft: Ze hadden daar plastic mijnen gelegd die door niemand gevonden kunnen worden maar omdat die schaapherders die onvindbare mijnen met tientallen kruiwagens vol naar het politiebureau bleven aanrijden begreep het leger dat die zoge- naamde humbug van wichelroedelopers uit de Sovjet-Unie wel eens heel andere bedoelingen had dan alleen maar naar water zoeken. Daarom - zo schrijft de machine verder - werd er door de universiteit van Seatlle een electronisch onderzoek bevolen naar wichelroedelopers, waarbij echt alles uit de kast werd gehaald om die kwats voor eeuwig op te helderen. "Maar dit onderzoek kon niet meer worden weggelachen" zo moest zelfs de machine toegeven. Hij was erbij en was verbijsterd. Nee, dit waren geen saprijke meisjes meer: dit waren plastic plofmijnen. Uit een oratie die ikzelf in 1963 in de Senaatzaal aan het Utrechtse Domplein gaf over "Antieke elektrotechniek en de brainwavemachine van Mozes" haalde prof.dr. Roel van Wijk de Bulgaarse yoghurtproef. Dat toverrecept: Neem twee glazen en zet die op tafel. Vul beide glazen met Bulgaarse yoghurt. Zet op een glas een weerstandmeter. Giet in het andere glas pure natronloog. De weerstandmeter slaat eerst helemaal uit naar rechts, dan naar links, dan weer naar rechts en het duurt uren voordat de naald weer stil staat. Even roeren en hij doet het weer. En Pietje Vroon? Nou, die viel ter plekke van zijn geloof af en dat was al niet veel. Het maakte op de machine diepe indruk omdat zijn mechanistische wereldbeeld: als een groot mechanisch uurwerk kompleet aan diggelen viel. Alle materie blijkt dus uit... "geest?" te bestaan, communicatie dus. Twee jaar later overleed de machine aan een hartstilstand na cocainegebruik in combinatie met drank, na een onverwerkt trauma over zijn echtscheiding. De machine doceerde psychologie en wijsbegeerte aan de Universiteit van Utrecht en had een zoon. Harry Potter vs. de pornokoning van het Spijkerkwartier ------------------------------------------------------- Een vreemd verhaal zegt u? Nee, het is echt waar gebeurd, ik zweer het u. En alles staat in de krant. Op alle voorpagina's met hele grote vette koppen. Hier mijn verhaal. En alles is echt waar. Nadat ik het Hoofdburau van politie te Utrecht onwelkom was verklaard kwam ik er nog wel 'es, maar dan alleen bij het GEB dus bij de stoplichtenafdeling. Ik weer op kamer 11, bij meneer Thiele mijn vroegere chef. "Goed dat je er bent" sprak hij. "Je wordt op kamer 4 verwacht om je ideeen te spuien voor die nieuwe afstandbediening". "He? Hier wist ik niets van. Had even gebeld" "Heb ik 3 dagen geleden ook en ze zouden je sturen. Zelfs gisteren heb ik nog gebeld maar je kwam niet". "Nou ik weet echt van niks dus dat zal je moeten uitzoeken wie die oen is." Ik naar kamer 4 en aan de gang met mijn ex-collega. Terwijl ik druk bezig was met de assemblage van de nieuwe afstandbediening voor rangeergebruik binnen de verkeerslichtencentrale zelf, kwamen er twee rechercheurs binnen. Dat vond ik vreemd. Volgens de nieuwe korpschef mochten agenten voortaan geen kontakt meer hebben met paranormalen en al helemaal niet over politiezaken. "We hebben een probleem" zo begon de ene. Deze blonde vertrouwde ik volkomen - en hij mij. We hadden samen al heel wat sinistere zaakjes opgelost, zeker meer dan 100 maar misschien wel 300 en daar zaten heel wat duistere moorden bij. En als een politiekorps een oplossingpercentage opgeeft van 140 procent (!) (zie hoofdkop Utrechts Nieuwsblad sept.1963) dan wordt er gewerkt. En hard. "Je weet misschien al dat Marielle weer is ontvoerd?" Nee dat wist ik niet. "Maar die is medisch secretaresse en de verloofde van een dokter uit 't ziekenhuis die ook onder Nato-toezich valt! Hebben ze die nou alweer voor de vijfde keer ontvoerd? Wat zal die in de rats zitten! Nou, dan zal ik die maar gaan halen uit die pooiertent". "Eh nee, dat doen wij vanavond en jij mag niet meer assisteren. Het enige wat je nog doen mag is een instructiekaart voor haar maken zodat ze precies doet wat wij willen want er gaat zeker bij geschoten worden". "Is 't zo erg? Waar zit ze dan?" "In 't Spijkerkwartier." "O, nou al zat ze in de hel zelf, eruithalen zal ik ze". "Nee dat doen we deze keer zelf en er kan flink bij geschoten worden dus daar willen we geen burgers bijhebben. "Ik een burger? Ik heb nog steeds opsporingsbevoegdheid" "He? Van wie?" "Van justitie uiteraard want ik ben geen 23. Goed goed ik blijf extern. Maar als het fout gaat dan kom ik wel degelijk later om de boel te repareren dat begrijpt u zeker wel." "Hm, nouja dat is goed maar niet dichterbij dan 10 meter". "Accoord". Ze keken elkaar aan. Een rechercheur ging op de gang kijken want eigenlijk mochten ze geen geheime politieinformatie over een aanstaande gewapende actie aan burgers vertellen, en al helemaal niet tegen een "loslippige burger" die van de burgemeester de opdracht had om "de beuk erin te slaan". "Kees" sprak ik tegen mijn collega, "Geef 'es een stuk tekenpapier" Met viltstift schreef ik erop: POLITIE, van S.Peeks) (mmm, ik wist dat ze dol was op mijn speeksel...) Ga schuin opzij achter rechercheur lopen, niet erachter. Als geschoten wordt: laat je direkt vallen en kronkel als een slang door voordeur naar buiten. Buiten krijg je een deken over je heen. Blijf gebukt, ga naast auto's op trottoir liggen. De beide burgeragenten waren enthousiast. Perfekt. En ik ging verder met assemblage aan het kastje met kiesschijf. 's Avonds was het al vroeg donker buiten vanwege regen op afstand. Ik was binnen in de huiskamer van de boerderij en was alles vergeten. Rust. Thuis tikt het klokje nergens zo rustig. Plots hoorde ik een noodkreet in mijn verstand: "FRITS, LIEVE FRITS! KOM O KOM TOCH IK GA DOOD. OH LIEVE FRITS KOM ME HELPEN." Wat is dat? Stemmen in je hoofd? Hulpgeroep? Plots besefte ik: oja, de geplande schietpartij in 't Spijkerkwartier! H e l e m a a l: vergeten!!! Oeioei... Ik keek op de keukenklok. Het was kwart over acht en mijn papa aan tafel. Maar ik had geen schoenen aan! En die kon ik nu niet aantrekken want wij mochten 's avonds nooit uit. Ik rende de deel op, trok snel mijn geitewollen sokken aan en vloog in mijn klompen. Ik kloste naar buiten door de achterdeur en kwam mijn broertje tegen. "'k ben even naar buiten want ik hoorde wat." Mijn broertje ging ook om de hoek kijken dus ik kloste verder, 't hoekje om. "Vader ik wil direkt bij dat meisje zijn". Aldus geschiedde. De halve wereld trok in een flits voorbij en plots stond ik voor een soort trapportaal, met vier huisdeuren bovenin. Maar ik zag niks. Toch voelde ik dat ze - dat meisje daar ergens moest zijn dus ik maar de trap naar boven opgeklost. Ik was bijna bovenaan en toen zag ik ze. Marielle, inderdaad met een deken over zich heen en verder helemaal bloot op schoenen met hoge hakken. "Wat doe jij nou hier?" "Ze hebben dwars door mijn arm geschoten en er zit een kogel in mijn rug" verklaarde ze. "Ik kan mijn arm niet meer gebruiken en ben al veel bloed verloren". Een dikke straal zwart bloed liep via haar hand op de stoep. Ze rilde. "Een kogel? Waar?" - "In m'n rug". "Vader ik wil die kogel eruit" Die kwam los uit haar lichaam en ik zocht in mijn trui naar een plastic zakje en deed hem erin. Terwijl ik daarmee bezig was klonken er beneden stemmen. PANG!!! Mijn hoofd sloeg naar voren. De medisch secretaresse (19) gilde. "Vader ik wil niet dood" Aldus geschiedde, dus ik ging gewoon maar weer verder met mijn werk. "Vader ik wil dat er geen kruit in die pistolen zit". Aldus geschiedde. Ik hoorde van onderen: "Klik! Klik! Klik!" Toen werd het stil. "Hoor eens meiske, ik kan geen copulerende honden meenemen of repareren. Je zult dus nu wel een slokje speeksel van me moeten doorslikken of je dat nou wilt of niet want jouw leven staat op het spel. Daarin zitten bepaalde eiwitten die alleen paranormalen hebben en jouw kunnen herstellen. Ze boog zich voorover en zoog, en zoog: mijn wangen klemden zich naar binnen. Muurvast tegen mijn tanden. "Nou dat het je smaken mag. Tintelt het al een beetje in je vingertoppen?" "Nee, eh ja nu wel, ik voel mijn vingertoppen." "En je tenen?" "Nee, eh ja nu ook". "Vader ik wil dit meisje weer helemaal gezond hebben" dacht ik. Haar slappe arm sprong omhoog, het bloeden hield op en ze werd gloeiend. Pfff dat was op 't nippertje. De helft van al haar bloed was al eruit. "Ik ben... een hond?" "Ja sorry, zo noemen de engelen sex. En nou ben jij weer mens dus ons gelijk. "Ik ben een hond?" De tranen schoten haar in de ogen. Op datzelfde moment hoorde ik weer stemmen beneden. "Jan kom effe hier want mijn blaffer doet het niet. Jan! Jan!" Een tweede vent kwam aangefietst. "Geef je blaffer effe want die meid mot doed". "Maar daar ga je handel?" "Ja da kennie anders as telkens de wout eraankomt, die meid mot doed. Nee ik zit niet meer bij de politie. Dat lieve meisje moet dood? Er werd een pistool overhandigd dus ik moest wat doen. "Vader ik wil dat die boeven dood zijn?" en wees naar hun. Aldus geschiedde. De baas stormde naar boven en bij de 2e voetstap zakten ze allebei in elkaar aan een hartstilstand. Ondertussen bleef Marielle maar aan me zuigen want van de spanning stopte ze niet eens. Of misschien was het gewoon lekker spul? Na wel vijf minuten aan me gezogen te hebben: "En, ben je weer in orde?" "Oh Frits", sprak de verloofde, "Ik was me toch bang! Hebben ze je geraakt?" "Ja een kogel door me kop en nu heb ik wat hoofdpijn". "Gaat dat dan over?" Haar stem klonk vreselijk bezorgd: ze was in doodsangst. "O het gaat wel weer geloof ik. Komen er nog meer boeven aan?" We wachten even maar we hoorden niets meer. Het was nogal donker. Ze greep me vast en tsja, weer wisselde een lading speeksel van eigenaar. We liepen naar beneden de trap af. Klots! Klots! Klots! deden mijn klompen. Plotseling bleef het verloofde meisje doodstil staan. "Hier ligt iemand dus we mogen niet verder". Ik schrok. Elk moment kon er nog een derde boef opduiken die ging schieten? Tom Poes verzin een list bad ik snel. "Wat een leven hebben die gasten he? Zuipen, naaien, dan weer zuipen en hier je roes uitslapen middenop de straat". "Oh is 'ie dronken?" "Ja" loog ik. "Dat wist ik niet". Resoluut met een enorme voetstap zette ze zich over het kadaver heen en we gingen samen op pad. Ikzelf deed voorzichtig. Ik mocht hem niet aanraken want anders zou een electrische stroom hem kunnen opwekken wist ik. Volgens de bijbel was ik "een heilige" maar ging om met hoeren. Ik mijn neus achterna. Linksaf? Goed best, en toen weer: oh linksom. Zij trippel, trippel, trippel. En ik klots! klots! klots! klots! Er kwam een vent aangelopen. Zij zag hem niet maar ik wel. Tot ik me reali- seerde dat het meisje recht in die vent zou inlopen zonder dat een van de twee zou uitwijken. Met een ruk trok ik op 't laatste moment het meisje naar me toe. "Zag je dan niet dat er iemand op je afliep?" "Nee. Ja ik hoorde hem wel en voor een dame ga je toch opzij?" "Dit is 't Spijkerkwartier. Hier lopen nooit vrouwen op straat, alleen travestieten op hoge hakjes en voor een man ga je opzij." "O" We kwamen al dichter in de buurt van een Utrechtse politieauto. "Halt politie!" Twee rechercheurs probeerden bij het licht van een felle zaklamp te zien wat er op hun afkwam. Maar we klotsen gewoon verder. "Jaja wij zijn het maar!" Een agent werd bang en haalde zijn pistool uit zijn holster. "Niet schieten! Ik kom het meisje terugbrengen dat jullie zoeken". "Het meisje dat we zoeken?" vroeg een stomverbaasde rechercheur. "Ja dit is dat ontvoerde meisje Marielle". "Ja dat is ze. En u bent?" "Mijn dienstnummer is de ut-222" Hij zijn portofoon gepakt. "Kennen jullie de ut-222?" "Nee, nooit van gehoord" De rechercheur begon achterdochtig te worden. Het meisje beduidde echter dat ik wel degelijk van de politie was (helaas ontslagen ja, dat wist ze niet). "Eh, zeg maar Floor-twee", wijzend op zijn porto. Politienamen noemen is niet gebruikelijk maar soms moet je wel. "Kennen jullie Floor-twee???" klonk het verbaasd. Het was even stil. "Floor-twee? Is Floor-twee daar? Hoor je dat Floor-twee is ook al gekomen." "JA DIE KENNEN ZE WEL" brulde het plots loeihard. Pfffff. Gelukkig toch herkend als politieman. Er klonk gezaag van een cirkelzaag. Iemand was aan 't verbouwen of zo. "Wat doettie daar?" "Hij kwam Marielle terugbrengen" "Dat geloof ik niet" "Kom maar kijke, ze zit hier nakend" Zachtjes: "nee niet allemaal tegelijk natuurlijk. KEES KOMT ERAAN" "Zijn d'r nog meer meisjes weg?" "Ja nog drie" "Drie? Zoveel? Ik ga ze halen". "Nee joh, dat is veel te gevaarlijk, blijf maar hier" "Gevaarlijk? Welnee. Ik ben van de paranormale groep en dat doe ik toch maar liever zelf op m'n eentje dus ik ga nu de volgende halen." En direkt wijzend op mezelf: "Vader ik wil bij de volgende zijn". Fllllllits! Twee politieagenten zagen me in het licht van hun zaklampen opeens spoor- loos verdwijnen en dat kon niet. Ze zochten alles af: niets. En ik stond opeens voor een villa in de schijnwerpers. Oh wat mooi, wat prachtig. Zou ze hierin zitten? Wat prachtig ik naar binnen. Daarin stond juriste Frederique V. met haar prachtige lichaam: vanvalles op-en-aan haar lijf stond even kogelrond als een bol. Echt, de mooiste dame van de school en evenlang als ik, ja zelfs dezelfde voornaam. En vanalles stond kogelrond, nou daar was niks mis mee. "Wat doe jij nou hier?" "Oh ik ben uit de bioscoop gehaald door een rechercheur die me arresteerde en hier verkocht voor 2300 gulden. Hier moet ik naaien tot m'n 45e". "Da's wel erg veel, een beste prijs zeg. Wou je weg?" "Als dat zou kunnen". De pooier begon achterdochtig te worden omdat we elkaar kenden. "Hoor es, ik ben van de politie en dit meisje is een scholier uit Utereg" zo hield ik hem voor "Dus ik neem ze nu mee, en als je schiet gaat jouw kop eraf en deze tent tegen de grond, reken maar" blufte ik en wees gebarend op het struikgewas buiten (met niks erin). "O is ze scholier uit UUU-trecht? Nou, neem ze dan maar mee". Nauwelijks was ik met de oogverblindend blote schoonheid de deur uit of twee pooiers gingen met elkaar bekvechten. "Stomme ezel! Dat is de mooiste meid die je zomaar aan een klant meegeeft! Idioot! Stommeling!" "Dat is een scholier die door die U-trechse woestelingen is opgehaald kluns! Ja ze is mooi, ja dat is een filmster! Kluns!" " Stommeling! Klootzak!" "Koei! Je gaat hier een filmster de hoer laten spelen terwijl de oetregse pelisie mijn tent kom sloppen! Je ben 'n vefaailijke fffluns! Frruiuiuif!! "Je bent een stommeling! Idioot die meid is goud waard!" Ze hadden elkaar aan de smoel of zo? "Ga die veel te mooie meid maar zelf vangen en in jouw kast stoppen maar hier begin ik niet aan. Stomme kluns dat je bent! Koei! Ik laat mijn kast niet door de Utregse pelisie slopen! Kluns! Koei!" "Ja ik ga ze zelf wel in m'n tent stoppen daar heb ik jouw niet voor nodig!" Ik trok lange Frederique met haar ademstokkende bollingen: de hoek om en wachtte af. De villa-voordeur vloog open en een vent stormde het huis uit: op zoek naar ons. Een chroompistool zag ik blikkeren in het lamplicht. Ik hoorde: klik! Verchroomd? Ik wist niet dat die bestonden. Frederique begon te steigeren als een paard. Ze stampte letterlijk op haar schoenen met hoge hakken. "Kluns, je staat daar te trappelen. Wou je soms een kogel door je kop hebben met dat hoefgetrappel?" "Ja maar ik heb 't koud". "Koud?? Ik dacht dat ze jullie zo hadden afgehard dat jullie het nooit meer koud zouden krijgen". "Dit is avondkou en daar kunnen we echt niet tegen" snikte ze. "We moesten ook in die tuin in ons blootje naaien en tegen de gasten schuren." "O". Ik mijn blauwe colbertjasje uitgedaan en dat om haar volle boezem gedrapeerd. Stond ze goed. Blauw, met haar witblonde haar erboven. 't Leek net de nieuwe mini-mode, met twee prachtige lange benen. Later bracht een Utrechtse zanger de carnavalshit uit: kiele, miniboer'nkiele. De hit is op mijn verbaal gebaseerd. Maar op dat moment was het minder leuk. En koud. "En nu?" "Tsja, we kunnen hier niet blijven staan. Ik heb geen auto en geen bromfiets dus je zult wel hier moeten achterblijven om je op te halen". "Maar jij was de vorige keer langs de Domtoren gevlogen met een ander meisje, werkt dat dan opeens niet meer?" protesteerde de juriste. "Oja dat werkt nog steeds maar niet bij jouw. Jij bent nu een volgespoten hond en copulerende honden krijg ik echt niet mee." "Ik ben een hond?" De tranen schoten in haar ogen. "Ook dat nog". "Wel, kus me. Neem een flinke slok speeksel uit mijn mond totdat je vingers beginnen te tintelen, en ook je tenen. Daarna gaan we hier weg." Ja dat wilde ze wel. Liefst allebei tegelijk. Ze zoog. En zoog. Wel een liter speeksel zoog ze uit mijn lijf. Ik begon dorst te krijgen. "Vader ik wil een blikje Red-Bull" en wees op mijn linker broekzak. Die bolde plots op. Ik 't blikje eruit gehaald en zette dat aan me mond. Haar ogen werden groot. "Drink jij dat spul?" "Ja, beste dorstlesser. Ook een slokje?" "Nee, liever daarboven, van jouw". "Pak maar". Dat liet ze zich geen twee keer zeggen. We plakten aan elkaar vast en toen: "Vader ik wil met haar in die straat zijn bij de anderen". Fffflits!! Weg waren we en stonden al in de straat. Maar dat zag ze niet want door al dat gezuig had ze haar ogen dicht. "Ik ben een hond. Ik ben een hond. O wat erg" snikte ze. "Trek het je niet aan, je bent nu weer schoongemaakt en een echt mens". "Ooooooooo, een hond." Beeldschoon was ze: het werk Zijner handen. Echt perfektie. Want god laat nooit varen het werk Zijner handen. Halt! Politie! Klots! klots! klots! Trippel! trippel! trippel! "Nou dat is dan nummero twee" "En dat is?" "Da's Frederique V.... (dienstgeheim) 17 jaar en die ken ik goed." "Volgens opgave is dat zelfs jouw... verloofde?!" "Welnee. Maar ik moet toegeven dat we erg op elkaar gesteld zijn maar, het is niet mijn vaste vriendin. Dus als je wilt mag je met haar uit". Hij keek haar aan. Superbemooi was ze. Te mooi: dat worden schietpartijtjes. "Eh nee ik hou het maar bij me eige vriendin". Hij wilde nog niet dood. Mijn colbertjasje van haar af getrokken en spiernaakt ging ze de auto in. D.w.z. eerst ging haar bovenlichaam erin, haar enorme kont bleef buiten. En toen zwaaide haar achterwerk met een sierlijke zwaai ook naar binnen. Die twee helften gingen... ieder apart naar binnen...? De rechercheur vergaapte zich. O wat mooi!!! De volgende dan maar. "Vader ik wil nu naar het volgende meisje" Ffflits. Ik stond in een soort zolderkamer en moest me bukken vanwege het schuine dak. Er lag een blote ambtenaar op een bloot meisje met naaldhakken in bed. Beiden zagen me staan. De ambtenaar begon te vloeken. Het kleine meiske herkende me en wist: direkt zuigen voor wat eiwitten. Ze stormde op me af en zoog alsof haar leven ervanaf hing. Mijn wangen klemden zich muurvast aan me tanden van haar vacuum. Pfff die wilde wel, al zei ze helemaal niets. "Voel je al wat?" Er kwam geen geluid uit. Ze hing alleen maar en zoog. Ik keek haar aan. Maar ze was er niet. Ze was... pleitte? Echt weg. Eruit. Leeg? Een lijk??? "Vader ik wil met deze in diezelfde straat, maar dat ze wel weer wakker is?" Een tevreden gevoel van de Vader kwam in me op, al zei 'ie niets. Klots! klots! klots! Trippel. Sleep. Sjor. Trippelssss. trippel. Trip? Ik moest het blote ding goed vasthouden anders viel ze om. Halt! Politie! Ze schenen weer met de lamp. "Nou dat is dan nummero drie, maar hoe ze heet weet ik niet" "Eh ja dat is Marjan geloof ik. 's Effe kijke, ja die is ook gesignaleerd" Het meisje verroerde zich niet. Staan kon ze niet: je moest ze vasthouden maar er zat geen handvat aan. Alleen haar middeltje van 17 cm. "Doe 't portier 's open want ik hou ze niet meer" "Is 't zo erg? Ik wurmde het koudnaakte meisje (16jaar) naar binnen. Een been bleef buiten. Ik dat been omhooggevouwen en ook naar binnen. Steenkoud. "Vader ik wil dan wel dat dat grietje weer gezond is?" Aldus geschiedde. Ik zag alweer wat bewegen achter 't raam. Ik stak beide duimen omhoog. Gelukkig, ze was er weer. "Nou, op naar de volgende dan maar" "Maar meer zijn er niet" "Jawel, nog twee zijn er weg maar dat lijstje is niet actueel." "Nou je doet je best maar, wij blijven wel hier kijke." "Vader ik wil de rest die weg is?" Ffflits! Ik stond opeens in een andere stad. Ze spraken... duits? Ja duits. Ik schrok. Ik stond voor een enorm winkelpand van een grote keten. Net zoiets als V&D, maar dan groter. Dat een hoerenkast? Ik naar binnen. De glazen buitendeur stond gewoon open. Plots, achter een paar gordijnen zag ik twee meisjes die als twee druppels water op elkaar geleken. He, dat is die een-eiige tweeling! Maar die zijn toch met twee stratenmakers verloofd? Wat moeten die hier, in moffenland? Ze herkenden mij meteen. Samen legden ze elkaars hoofdjes tegen elkaar aan en samen snoepten ze mijn speeksel uit mijn mond. Alsof ze aan elkaar vast zaten ging dat precies gelijk op. Praten deden ze zelden, en tegen elkaar al helemaal nooit. Als de een praatte stopte ze middenin een zin en maakte de andere meid de zin af - zonder onderbreking. "Wat doen jullie hier?" "We lopen modeshows en... krijgen slaag als loon" vulde de ander aan. "Ja en we worden genaaid... zonder condoom" vulde de ander aan. Ik werd boos. "Hebben jullie genoeg, ik bedoel tintelen je tenen? Ze keken elkaar aan. Een knikte. Twee meiden die aan je hangen is zwaar. Tot ik opeens zware mannenstemmen hoorde aankomen. "Vader ik wil met die meiden buiten op deze straat staan". Aldus geschiedde. Deze meisjes waren weliswaar wel erg schaars gekleed maar in de portiek aan de overkant van de straat viel dat niet zo op. Wat wel opviel was dat ik er: TWEE vrouwen op na hield. In Duitsland is bigamie een verschrikkelijk zwaar misdrijf hoorde ik later. Ik werd dat vingerwijzen en telefooncel inrennende mensen spuugzat. "Vader ik wil dat die winkel volledig vernield is". Aldus geschiedde. De Duitse winkel implodeerde. Als een plumpudding zo mooi. Een vreselijk gegil kwam eruit. Sirenes weerklonken in de drukke straat die daar helemaal geen belangstelling voor hadden: ze zochten een bigamist met halfnaakte meiden. Ik zag die groene politiewagen naar me toerijden. Stom. Wegwezen. Stomme idioten zie je dan niet dat er een winkel in de puinpoeier ligt??? Nee ze zochten een bigamist. "Vader ik wil met ze naar diezelfde straat in 'Spijker". Ffflits. Klots! Klots! Klots! Tripp pelpeltripp trippelpelpel. Alles klonk nu dubbel. Er werd weer een zaklamp op ons gericht. "Twee?" "Ja een een-eiige tweeling en dat klopt, deze komen uit dat internaat." Hij zoeken. "Ja dat staat hier inderdaad, hier onderaan een tweeling. Dat hadden we niet gezien, sorry". Ze waren verbijsterd. Twee hele mooie meiden die alles krek hetzelfde deden. Net alsof ze met onzichtbare draadjes aan elkaar vastzaten. Alsof je teveel drank ophad en alles dubbel zag ofzo... Maar de auto zat al vol, dus die moesten in de volgauto. Hier hadden ze niet op gerekend, op zo'n vangst, tjonge. Een meisje tilde haar rechterbeen op - een seconde later tilde het andere meisje haar linkerbeen op maar waarvoor? Ze moest toch wachten? Efin het 1e meisje zat - de ander kon erin. Ze tilde ook haar rechterbeen op en - een seconde later tilde het 1e meisje haar linkerbeen... omhoog? Maar waarom??? Waar deed ze dat nou voor? Waar gebeurd. Nooit zoiets gezien. Het 1e-meisje keek naar rechts,... en een seconde later nr.2 linksaf. Het washandje van nr.1 ging even over haar borst en weer naar beneden. Toen kwam van meisje nr.2 haar washandje omhoog in de andere hand en ook over de andere borst. Er zat precies een seconde tussen. Maar waarom is dat??? Als poppen die met draadjes aan elkaar vastzaten. Nooit zoiets gezien nee. We hadden wel instructies meegekregen dat ze nimmer uit elkaar mochten worden gehaald "want daar hadden ze leergeld mee betaald". Wie? Ze waren in hun nopjes de agenten. Ze loerden naar binnen. Wat een mooie! Hij de portofoon en roepen. En roepen. En nogmaals. "Je zit verkeerd, je moet op kanaal negen met dat ding." "Negen helemaal?? Zover achterin ben ik nooit gekomen". "Ja da's 'n Utregse, en we zitten hier mijlenver van huis." Hij draaien aan de knop en dat werkte meteen, alleen kon de agent van Arnhem de opgegeven straat niet vinden want daarin kwamen ze namelijk nooit... Levensgevaarlijk, dat dee je alleen als je je leven goed zat was. Die nacht sliep ik heerlijk. Goed gedaan jongen. "Brengt dan vruchten voort zoals uw Vader ze wenst" En dat had ik gedaan. Utrechts Nieuwsblad sept'63 opende met de hoofdkop: (en ik schrok enorm) 8 DODEN ACTIE UTRECHTSE POLITIE. De Telegraaf de daaropvolgende morgen: ACHT DODEN IN SPIJKERKWARTIER. Het UN vermeldt ook dat er ook nog dat er buiten de politie om: een para- normaal actief was die eveneens 4 doden "veroorzaakte" zodat het totaal aantal gedode mensen op 12 kwam. Ik haalde me schouders op. "In de Bijbel staat dat wie een ziel steelt: gedood moet worden. Nou die tijd is weliswaar afgelopen maar dat wil niet zeggen dat mijn kop schietschijf moet zijn. Al was de koningin het die op me schoot: ik schiet terug en raak. Zo is'nt maar net. "Jij gaat dood man! Nog een week dan lig je in een kist." "Nee hoor. Iedereen die dat probeert gaat eraan". Niemand wilde naast me staan om te praten. iedereen keek eerst alle kanten uit of trok me weg, een portiek in. Ik was verdoemd volgens iedereen. Mijn papa de duivel hoorde het ook en hij blij. Hij grijnsde. Eindelijk ging dat rotjoch dood. Ik voelde me eenzaam en verlaten. Niemand wilde kontakt met mij. Zeven dagen later moest ik weer in het Hoofdbureau zijn, ook weer voor de afbouw van de nieuwe afstandbediening. Was 'ie nou nog niet klaar? Bleek dat het schema niet klopte dus een pak wijzigingen voorgeschreven. Ik werd opgebeld door een weggewerkte agent: nu journalist. "Heb jij de Grote Koning van 't Spijkerkwartier doodgeschoten?" "Ik heb de wat?" "Ja de Koning is dood en dat heb jij gedaan" beet hij me toe. "Nou eh, zal wel. En ik kreeg een kogel door me kop en nog een kogel sloeg in de deur dus ga die er maar zelf uitpeuteren." "Maar moet je geen aangifte doen want je hebt 4 mensen koudgemaakt." "Vier dooien? Zal best kunnen. Nee ik ga niet naar de politie toe want ze willen mijn aangifte niet meer opnemen. Nou makkelijk zat dan dus ze zoeken het maar uit. En hoeveel hebben jullie er kapot geschoten?" "Acht" "Acht? Da's wel wat veel ja. Hoe doe je dat?" "Met een geleend machinegeweer. En met jouw erbij zijn 't er twaalf maar jij hebt de grote Koning koudgemaakt!" "Nou en? Je mag niet op mensen schieten dan schiet ik terug, makkelijk zat." "Er staat een prijs op je hoofd van een half miljoen dus je gaat eraan!". "Nee hoor, alleen die prijsschieters gaan eraan". "En hoeveel meisjes hebben die politieagenten bevrijd met hun 8 doden?" "Een halve. Een half meisje" "Een halve?? Leg uit." "Nou, de helft van haar bloed was al eruit gelopen en in zo'n meisje zit echt geen 5 liter in, hooguit 3 litertjes of zo en de helft was al eruit. Nou, dit had geen 3 minuten meer moeten duren dan was ze doodgeschoten of in't gunstigste geval een leeggelopen hoer. En daar heb je dus 8 dooien voor omgelegd dus zo effektief waren die agenten niet." "Hoeveel heb je er zelf opgepakt?" "Vijf, en een kogel door me kop en ook ontslag als diender". Ik werd woest van dat telefoongesprek. Een half miljoen op mijn kop gezet door de Grote Koning? Wat denkt 'ie wel? "Vader ik wil in 't hiernamaals die "Grote-Koning" dan weleens bekijken?" "He? Je wilt daarheen??? Maar dat is de andere wereld" "Nou, ik wil die nep-Koning dan wel eens ontmoeten en rechtspreken" "Oh dat." Zoefff. Ik stond in een kamertje en alles was donker. Er brandde een peertje. In het schijnsel stonden een tweetal mannen, plus andere mannen eromheen. "Wie is die grote Koning van 't Spijkerkwartier? "Hij". Vijf vingers wezen hem aan. "Ben jij degene die een zoon van God een kogel door zijn kop heeft geschoten en ook nog gods dochter wilde afknallen plus die 20 vrouwen die jij al gedood hebt omdat hun lichaam was versleten?" Hij knikte maar zei niets. Heh? Stommertje spelen??? Dat is hier verboden en staat de doodstraf op. Wijzend naar de omstanders: "Deze mag nooit meer bij vrouwen in de buurt komen want het is afval, wat doen jullie daarmee?" "O je kan hem terugsturen als aap". "Hij kan ook nog de molen in" zei een ander. Ik dacht na. Als mannetjesaap wordt dat vechten. En apen zijn eigenlijk soortgenoten. "Nee ik wil hem in de molen want die mag nooit meer terugkomen." Ze pakten de Koning op. Hij keek me aan. Het was een mens. En verdoemd. Ze stapten op een vreemsoortig soort vliegmachien: een soort halfdoorgesneden appel met een koepel erboven. Zoeff. Weg was 'ie. Ik afwachten. Toen klonk iets vreselijks dat ik nooit vergeten zal: "AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAiiiiiiiiiiii !!!" Was dat een luidsprekertje? Ik vroeg er maar niet naar. Zijn ziel was verdampt in de plasma-ring van een Zwart-Gat begreep ik. "En, wat doen we met die nummer twee?" vroeg een griffier. "Oh da's een meeloper, daar valt nog best wel iets van te maken dus maak daar maar een leven lang een aap van". "Doen we" Ze voerden hem af. "Vader ik wil weer terug naar het politiebureau" Ffflits. Ik verscheen op de gang. Maar mijn woede gestild? Nee. Mijn vingers jeukten. Mijn rechterarm strekte zich en dat doet 'ie altijd als ik boos ben. Mijn rechterarm stond uitgestrekt. Met moeite boog ik mijn elleboog. Mijn arm nog uitgestrekt? Maar die vijf meisjes waren toch terug? Ik was niet klaar of zo? "Vader ik wil dat in Arhem iedereen dood is die een meisje heeft ontvoerd, uitgezonderd uit liefde of kindbescherming." Opdracht uitgevoerd, ik kreeg het teken. "Vader, ik wil weten, hoevelen?" "108" "Zoveel? Dat ruimt lekker op" Ik mijn arm weer opgevouwen. Ging nu goed. Enkele dagen later beschrijft UN de ramp die het Spijkerkwartier in Arnhem was overkomen: er waren zo weinig pooiers meer dat enkele potige hoerenmadams maar zelf voor pooier waren gaan spelen - compleet met walkie-talkies. Ach ach ach ach. (noot: iedere journalist = hoerenloper) Woedende kranten (vervolg). ---------------- Tijdens die 2e actie van de Utrechtse politie samen met nog drie andere korpsen uit Zeist, Rheenen en Betuwe ofzo, waren vijf auto's, elk gevuld met 4 pooiers en machinegeweren de straat ingereden en prompt door rechercheurs beschoten. Het waren er veel, teveel. Tot hun magazijnen leeg waren geschoten waarop een rechercheur in arren nood maar net zo een machinepistool van de straat opraapte en die op de volgende auto spoot... Hij moest wel, hij kon domweg niets anders meer. Zo kwam de rechercheur voor de rechter. Omdat hij vier mensen had doodgeschoten met een illegaal wapen (ik 108...) De zaak kwam voor de rechter, met een knallende ruzie tussen de burgemeester en de rechter over de inzet van een paranormaal als scherprechter.(UN.okt.63) "Als u mij veroordeelt gaat u eraan" wees de rechercheur op de rechter. "U bedreigt mij en dat is strafbaar" "Nee ik waarschuw u. Ik ben verplicht u te waarschuwen dat op dit moment uw leven in gevaar is en volgens mijn plicht moet ik u dat melden". "Dit een bedreiging, door u gepleegd". "Nee een waarschuwing. U mag me niet veroordelen want ik moest het leven van mijn collega's beschermen: ik kon niet anders. Dus die leven nog en zullen alles doen om me te beschermen dus u wordt zo meteen doodgeschoten". "U zit me hier openlijk met de dood te bedreigen?!". "Nee ik doe mijn werk en dat is u waarschuwen voor uw leven." De woedende rechter tikte de zaak af en verwees de zaak naar het Hof. (Utrechts Nieuwsblad, september 1963) Verbijsterde rechercheurs stormden mijn ex-kamer 4 binnen. "Wat heb je gedaan?" "Ik heb de watte?' "'t Spijkerkwartier ligt plat van de lijken" bracht hij er moeizaam uit. "O ik heb de brand erin gezet. Hoor's, ik ben zo opgeleid door de brigadier want die zei altijd de brand erin jongens de brand erin want als je dat niet doet kun je 3 dagen later weer aan de gang". Ach so ja. "Maar die ouwe komt niet meer. Hoe is dat trouwens, die grote Koning die jij hebt koudgemaakt want na je dood leef je toch gewoon verder?" "Nee die niet, ook zijn ziel heb ik vanmorgen gedood dus die is nou helemaal pleitte". "Zijn ziel gedood?" Hij keek me met een schuin oog aan. Lijkbleek. "Hoor 'es de politie komt overal dus ook in het hiernamaals. Ik heb bevel afgegeven om zijn ziel -(wijzend op de TL-buis) in een elektrisch plasma te vermalen dus daar is echt helemaal niks van overgebleven ook geen ziel. Hoezo? In de bijbel staat toch dat een ziel sterfelijk is?" Hij rende de kamer uit. Tegen een collega: "Zelfs z'n ziel heeft 'ie verbrand" "Vader, ik wil wel 'es weten, zijn dat wel echte politieagenten?" "Welnee, dat zijn twee duivels die weerloze lichamen hebben overmeesterd" Ook dat nog. Werk. Evenlater kwamen die twee duivels weer terug met nog een 3e rechercheur. "We moeten je arresteren" "Waarvoor?" "Je mag geen zielen doden" "Zijn jullie god?" Ze keken elkaar aan. Ze twijfelden. Het woordje "god" is verlammend wist ik. Dat was mijn kans. "Vader, ik wil dat die duivels eerst dat lichaam eruit gaan en direkt erna in het absolute niets verdwijnen." Twee seconden later was dat zo. Ik zag twee kattenkoppen met hoorntjes langzaam eruit glijden bijna zonder dat ze dat in gaten hadden en toen: flits. Twee rechercheurs rolden over de grond. Buitenwesten. (Ik wist: morsdood) De derde bleef stomverbaasd naar ze kijken. "Wat doen die nou?" "Oh die staan onder zware hypnose, dan kan ik even hun pas bekijken" "HUN PAS BEKIJKEN?!!! DOE JE DAT ZO??!!!" "Ja waarom niet. Als je alle macht in hemel en op aarde hebt doe je dat zo". Ik bukte me: "Pardon meneer boef, mag ik uw pasje even, ja?" en haalde de pas uit zijn linker binnenzak. "Nou kijk maar, zo vals als een kraai. En de volgende. Hallo meneer boef, ik pak uw pasje even voor de controle weet u wel?" Magneet erboven. Vals. Drie uniformagenten kwamen aangelopen op aanwijzingen van een andere agent. "Naar boven met die boeven want ze worden gezocht en die is een moordenaar" Maar dooien kun je niet zo oppakken. "Vader ik wil dat hun originele zielen er weer in komen?" Dat geschiedde wel maar, dat waren natuurlijk geen criminelen. Ik had meelij met ze. Wat hadden ze vorig jaar lekker gedroomd en toen ze terugkwamen kregen ze hun lichaam niet terug want het bleek al bezet. "Vader ik wil weten, zijn die wel onschuldig?" "Onee, zeker niet, dit zijn ook criminelen maar minder erg" "O dan laat ik het maar zo." "Best". Mijn collega hoorde het aan. Toen de deur eindelijk dichtzat lag hij in een deuk: "Hallo meneer boef, mag ik jouw pasje even zien? Ik kon niet meer!" Dat ik flink in me rats zat vertelde ik hem maar niet. Dit was nog wel een politiebureau en geen kasteel Zwijnestein. Hoewel... Het half miljoen ---------------- Wat een rotbaan had ik als leerling: in de nieuwbouw meterborden aanleggen. Als er iets was dat ik haat dan was het dat wel. En dan ook nog telkens alert zijn op vreemde auto's in een nieuwbouwwijk die jouw aan flarden wilden schieten, alleen: ze konden me nooit vinden. Tot die ene keer. Mijn papa stuurde me op zaterdag naar de weide, om koeien- vlaaien te vegen met de greep. Hij grijnsde, echt een duivelsgrijns. Oeioei bedacht ik. De duivel wil me dood. Achterin die boomgaard ben ik onbeschermd en kan iedereen op me mikken. "Vader ik wil niet dood" bad ik. "Wil je echt niet dood? Nou dat lukt ze dan dus niet" Ik was verbaasd over dit rare antwoord. Na een half uur: "Nou ze richten nu op je" hoorde ik in mijn hoofd. Ik rennen. Linksaf, rechtsaf. "Vader, ik wil dat net voor 'ie schiet: de loop omklapt richting zijn eigen hart want anders moet ik hem doden en ik wil liever dat 'ie zichzelf doodt" "Oke mijn zoon". Er kwam weer vrede over mij. Ik stopte met rennen. Leuk zo. Ik zette de greep achterop tegen mijn zitvlak en ging erop leunen. Ik vertrouwde de vader volkomen. Ik moest wel, op wie moest ik anders hopen? Op mijn boze papa die toestemming had gegeven om dat rotjoch te vermoorden? Toen klonk een schot. 5 seconden later een luide schreeuw. AAAAAAAAAAiiiiii!!! uit de bosrand. De kogel had dus 350 graden gemaakt. En toen was het stil in het bos. Rustig wandelde ik naar huis, met de greep op m'n nek. "Klaar!" zei ik tegen papa de duivel. Hij keek vreemd op. "Mmm, oja. Zal wel". Er kwam een begrafenisauto het erf oprijden. "Wij moeten bij ene Floor zijn, is dat hier?" "Ja, maar waarvoor?" "Voor een lijk natuurlijk" "Nou, dat dooie kalf is eergister al opgehaald voor de destructie". "Grapje zeker?" Wij kennen heel goed tegen grapjes hoor want begraven is ons vak. Dus als we even naar binnen mogen dan legge we hem af." Een andere collega begon de bestelde kist uit de auto te schuiven. "Mamma! Mamma! Ze willen jou in een kist stoppen!" Mijn boze moeder greep kordaat in. "Hier zijn geen dooien en nou d'r uit". "Maar, maar?" "U bent beetgenomen" (door mijn man) zei ze er maar niet bij want dat kost geld, dat wist ze. En die tweede keer, voor de 12-gatenbrug (nu universiteitscampus Kromhout). Nietsvermoedend reed ik op de brommer naar de boerderij voor de warme hap. Plots: KLAP!! Toen niets meer. Versuft. Toen ik weer een beetje dizzy bijkwam was het: "Wat was dat?" Niets. Niets? Wat vreemd. Ik keek op. De lucht was helder en klaar. Een eindje verder lag een vernielde bromfiets met een vent erachter in een plas bloed. Wie is die vent? Niets te horen. Alleen vogels zongen hun hoogste lied. "WAAR BEN IK?" hoorde ik binnenin mezelf zeggen. Niets. Binnenin mij was paniek. Maar niet ikzelf. Echt helemaal niks. Ja er waren vijf zonnen boven me die fel wit licht gaven maar dat was danook alles. Was dat alles? Plots bedacht ik: vijf witte zonnen? Tegelijk? Maar, maar die middagzon moet om vijf uur toch geel schijnen en niet wit? Wat raar. Ik moet wat doen want er klopt iets niet. Hoe doe je dat? Oja. "Vader, ik wil weten wat er is gebeurd?" "JE BENT DOOD!" Ik kijken. "Nee ik ben niet dood. Ik vroeg wat er gebeurd is?" "O je bent doodgeschoten. Kijk maar voor je" Ja daar lag ik. Ik was het zelf met een totaal kapotte ruggegraat. Morsdood dat wel. Maar... dit is heerlijk. Ik kon me vrijelijk bewegen en woog niks. Toen zag ik de dader met een geweer in zijn fietstas achterop per zware brommer voorbijrijden. Hij keek naar het vernielde lichaam op de weg en zette daarna het gas op zijn motorfiets. Zo reed hij over de 12-gatenbrug richting stad. Ik deed een paar stapjes terug en keek hem vol walging na. Er kwamen mensen aangelopen. Maar... dit is heerlijk zo zonder lichaam. Alleen het denken gaat zwaar want normaal schieten de dingen je toch zo te binnen? Waarom nu niet? Oja, ik heb geen brein meer. En dus zal ikzelf moeten nadenken. Hoe was het ook alweer? Hoe moet je eigenlijk denken? Oja, ik was ergens onderweg naartoe. Waarheen? Ik reed op een brommer ergens naartoe. Oja, naar de boerderij. Plots bekroop mij een gevoel van medelijden met mijn moeder en mijn broertje. Wat zullen die een verdriet hebben! En wat zal mijn vader blij zijn! Eindelijk dat rotjong weg, de kist in. Mijn moeder, wat zal ze huilen! Ze zal gebroken zijn. Maar, wat is dit toch een mooie wereld, eindelijk zonder criminelen. En wat een mooie bloemen, wel een halve meter in doorsnee. Ik was in tweestrijd. Ik moest kiezen. Wat een mooie bloemen hier. Toen begonnen die bloemen me toe te zingen: "Wees welkom nieuwgeborene" Hele ijle, heel hoge piepstemmetjes. Muizen? Nee bloemen! Toen koos ik voor mijn moeder. Ik nam een besluit en stond op. Vreemde mensen bogen zich over een lijk op straat. Mijn lijk. "Vader, ik wil weer gezond zijn" en wees op het lijk op straat. Het volgende moment was ik erin. Ik had pijn die wegtrok. Alleen vreemd dat mijn lijf met vertraging al mijn spierbevelen opvolgde: er zat soms wel een halve seconde tussen van dat wat ik wilde - en wat mijn lichaam opvolgde. Het voelde ook nog zwaar aan, echt loodzwaar als beton. Afijn, ik zat al enigzins. Maar mijn benen wogen als lood. "Heb je je niet bezeerd?" vroeg een dame. "Kweenie. Hoe is mijn brommer?" "Nou, die is total-loss en kan zo naar de schroothoop" zei de man. Mijn gloednieuwe brommer naar de haaien? Ook dat nog. Ik ging meteen overeind staan en werd geholpen door de aardige dame. "Vader, ik wil dat die moordenaar dood is" en wees richting stad. Ze keken me stomverbaasd aan over mijn vloek. "Vader ik wil die kogel uit mijn rug" Een enormlange kogel kwam uit mijn rug geperst en ik ving die in mijn hand. Zo'n joekel had ik nog nooit gezien. Ik deed hem in mijn broodzakje. Het stel keek ernaar. Is dat een kogel? Of een pijp? Nooit gezien nee. "En ik wil dat mijn brommer weer nieuw is". Aldus geschiedde direkt. De afgespatte onderdelen kwamen van alle kanten toegevlogen en hechtten zich eraanvast terwijl het ding op de standaard ging. Uit zichzelf ging-ie rechtop staan. Het echtpaar of zo, nu schrokken ze zich pas echt helemaal 't ape lazurus. Gillend kozen ze het hazenpad. Ik mijn brommer starten en reed gewoon weg. Maar zij stoven de berm in en renden de andere kant op, richting Utrecht en gingen aangifte doen van een zichzelf reparerende bromfiets. Ze werden het Tolsteegbureau uitgezet. "Eerst nuchter worden" adviseerde de agent. Thuisgekomen vertelde ik niets. Mijn papa keek vreemd op. Kennelijk vond hij het maar raar dat ik gewoon warm eten at - iedere dag zo trouwens. Wist hij meer dan ik? De haat spatte van zijn gezicht. Toen naar de avondschool. En ik keek naar het ronde kogelgat in mijn windscherm. En ik was boos. In de pauze weer dat kogelgat bestudeerd. Ik werd nog bozer. 's Avonds halftien weer de brommer gestart. Hoe langer ik naar dat kogelgat keek hoe bozer ik werd. Ik ging zelf aangifte doen op het Hoofdbureau maar de agente nam helemaal geen notitie van me. Nee ze wilde geen aangifte opnemen, wel rapport opmaken dat ik een kogel in mijn broodzakje had ingeleverd. "Maar ga dan buiten kijken dat kogelgat in mijn windscherm!" protesteerde ik. Nee. Eigen schuld, dikke bult. Dit had je kunnen verwachtten dus: eruit. Daar stond ik. Met een gat in mijn windscherm. Twee agenten beraadslaagden in de gang. "Hij's onkwetsbaar he?" - "Ja we moeten weer wat anders verzinnen". De een had een lauwerkrans op zijn pet - de ander in burger. Ik had zulke vreemde agenten nog nooit hier gezien. Ze keken me niet aan maar instinctief begreep ik dat ze het over mij hadden. Maar waarom wilden ze mij dood. Collega's??? Of, waren het... boeven??? Ik wist het niet maar daar zou ik snel achterkomen. Geld genoeg dus een nieuw scherm gekocht want er zaten nog meer krassen op. Opnieuw keek mijn vader vreemd op. Hij zei nog net niet: "Wat kom je doen?" --- Een week later kwamen 4 piepjonge rechercheurs het boerenerf oprijden. "Ben jij doodgeschoten?" "Ja dat klopt" Hij gaapte me aan. "Die kogel zat jouw lichaamsweefsel op dus je bent nu dood?!" "Ja dat zei ik, die kogel brak mijn rug in tweeen en toen heb ik mezelf weer gerepareerd en ben maar naar huis gereeen. Daar ben je paranormaal voor". Ja dat wist 'ie. Maar niet dat ik tegen pantserkogels bestand was. "We onderzoeken dat en willen jouw windscherm." "O dat staat in de schuur, maar kan inmiddels wel verbrand zijn want mijn papa houdt niet van vuilnis." Ja dat wist 'ie. Hij loerde rondom naar mijn levensgevaarlijke papa maar zag hem gelukkig niet: de automotor lieten ze toch maar draaien. Je weet nooit. "Waar was die schietpartij?" Schietpartij? Dus toch. "Oh, halverwege tussen de scherpe bocht voor de Krommerijn en de 12-gaten brug (nu: middenop de Weg tot de Wetenschap) en de dader heeft achter een boom gestaan in die bocht, dus langs de rijn." "Nou we gaan maar 'es kijken. Wat doe je nou?" "Maar verder in elektrotechniek. Maar als ik op handen en voeten weer naar het bureau mocht terugkruipen deed ik dat." "Nee ze willen geen paranormalen meer" "Dat is geen reden om ze dan maar af te knallen want die schietopdracht kwam uit het bureau, daar stond ikzelf bij te luisteren." "Heh? Wie? "Ken ik niet. Vader, ik wil dat dat hele komplot dat me vermoorden wilde nu dood is?" En ik wees met me vinger naar Utrecht. Aldus geschiedde: ik kreeg het teken. "Nou, kijk maar op je horloge, het is nu 10 over 8 dus kijk maar eens wie of er nu allemaal dood gingen op dit tijdstip en dat zijn dan de daders." Ze gingen weg. "Vader, ik wil weten hoeveel het er waren?" "Achttien" "Achttien? Zoveel? Nou die kunnen ze niet over het hoofd zien". De volgende dag was de Weg naar Rhijnauwen afgezet voor auto's. Alleen fietsen mochten door de berm lopen. Woedende marechausees waren aan het bellen in hun jeep want zelfs militaire transporten moesten omhalen over Bunnik. "Ja hier was het" en ik wees naar een plas bloed. "Wegwezen jij". 17 was ik toen. En nog af te blaffen. In de week die volgde 2 berichten: HOGE AMBTENAAR DOOD Den Haag. De algemeen gerespecteerde tresaurier-generaal van het ministerie puntje puntje is gisteren overleden tijdens een vergadering. De hoge ambtenaar was algemeen gerespecteerd en deed.... Er volgde nog een heel verhaal, over een of ander studie of zo. Weet ik veel. KORPSCHEF DOOD UTRECHT. De Utrechtse politie zal alweer op zoek moeten gaan naar een nieuwe korpschef want de pasbenoemde ... overleed aan een hartstilstand hoewel de man nog pas medisch was goedgekeurd en in blakende gezondheid verkeerde. Sommigen in het korps stelden de vorige - zeer geliefde - korpschef voor maar dat bleek om administratieve redenen geen optie. (Utr.Nieuwsbl. okt.1963) En ik wist: de "korpschef" was een pooier uit Arnhem's Spijkerkwartier en had helemaal nooit voor politieagentje gestudeerd... maar ze gekocht van een andere pooier. Samen zouden ze de dooie "Koning van Spijkerkwartier" wreken maar dat brak ze nu op. Sindsdien schaamde ik mij voor de politie gewerkt te hebben, ja zelfs ooit een politietrui te hebben gedragen. Nee ik zat nu bij justitie maar helaas, daar is helemaal niks technisch in huis - alleen maar electrische sloten. Aanslag no.3 ------------ Ik werd wakker op bed. Volop dag. Volop dag?!!! Maar, maar het is vrijdag en ik moet werken. Vlug mijn kleren aangeschoten en kijken op mijn horloge. Kwart over elf. Oeioei, ik zal een verhaal voor mijn chef moeten verzinnen. VERSLAPEN. Ik op de bromfiets weggereden. Een mooie dag, vogels kwinkelierden boven het motorgeluid uit. Toen, plots voor de oprit van Zomer werd ik bijna van de weg gedrukt door een boze vrachtwagenchauffeur. Hij drukte me helemaal de berm in. "Dat zal jouw leren om geen licht op te doen!" Geen licht op? Ik keek omhoog. "Volop dag man de zon staat hoog aan de hemel" "Jaja. Eerst je roes uitslapen zuiplap!" Nee drinken deed ik niet. Maar wa's dat? VIJF zonnen in de lucht? En niet geel maar allevijf helderwit? Een eindje verder liepen mensen op straat. Hoe laat is het? "Half twaalf." "Ochtend of avond?" "HEHWAT ZULLE WE NOU BELEVE, 't is midden in de nacht man!" "Oh is 't midden in de nacht? ik dacht al waarom 't zo druk is op straat." "Hij is dronken. Ja echt bezopen he?" Ik maar weer terug naar de boerderij. "Hoe laat is het? tegen mijn broertje. "Kwart voor 12 lul." "Ochtend of avond?" "'t Is midden in de nacht gek!" "O dan kan ik verder slapen". "Vader wat was dat? "Je hebt een injectie gehad en die heb ik onschadelijk gemaakt" "Wat is dat en waarom?" "O ze waren je aan het doodmaken" "Waarom moet ik dood?" "Wat dacht je zelf? Ze willen je niet meer" "Wat nu? Ik wil morgen gewoon werken" "Doen we." De volgende morgen dacht ik na. Was het een droom? "Vader was het een droom vannacht?" "Nee je kreeg een spuit insuline en ging dood. Toen heb ik je wakker gemaakt maar je dacht dat je je verslapen had en ging nuchter op pad zonder mij te vragen hoe laat het was." "Ik wil een 24-uurs horloge dat in donker afleesbaar is" "Kijk maar op je pols" Dat is pas een snelle levertijd. Een 2-regels LED-horloge uit 1983. Maar helaas, 't was 1963 dus dat trok verkeerde aandacht. Teruggestuurd naar het GEB. Een jounalist klampte me aan. Hij wist niet beter of ik zat nu nog steeds bij de politie maar nee, ik was door 2 echte Nazi's en een souteneur uit het Arhems Spijkerkwartier "als de nieuwe korpschef" eruitgewerkt. "U heeft gewerkt bij het GEB zegt u? In onze wijk is de wijktrafo uitgefikt met wel zo'n gigantische brand dat we ons afvragen of we niet naast een bom wonen: wat een brand was dat: ZES huizenhoog! We wisten wel dat hoogspanning ontploffen kan maar zo'n verschrikkelijke brand is niet normaal meer. Dat is beslist geen hoogspanning zeker weten. Wat zat erin? "Olie". -"OLIE??? Maar er zit toch geen motor in dat hok?!!" "Nee isolatieolie als vervanging van plastic. De reden is dat bliksem altijd gaatjes schiet in plastic en dus moeten al die plastic leidingen zo om de zoveel tijd worden vervangen - dat is een inductieprobleem. Maar om te voorkomen dat je elke 2 jaar een transformator opnieuw moet wikkelen gebruiken ze daar olie in een ijzeren vat, waarbij de wikkelingen niet tegen elkaar liggen maar met houten eetstokjes ertussen van de chinees. Het was even stil. -"Er zitten eetstokjes van de chinees in een transformator?? Ik wist wel dat ze gestoord zijn maar dit slaat alles." Hij dat aan de journalist van de stadskrant UN verteld omdat die dingen zo hard branden omdat ze er eetstokjes van de chinees in stoppen. Volgens mijn beschrijving wel een emmer vol per transformator. Dus ik moest uitleg geven aan een tweetal streng kijkende journalisten. Dit was een brand, een grote. Niet de juiste plaats voor grappen. "Hoor eens: dit was een heel grote brand waarbij een halve straat moest worden geevacueerd en kinderen sliepen op enkele meters pal naast dat station. Dat verhaal over eetstokjes van de chinees gaan we zeker publiceren maareh, wat zat er nog meer in behalve pangangstokjes?" -"Olie". Er viel een pijnlijke stilte. "OLIE??? Achja olijfolie natuurlijk". Zijn maatje klapte dubbel. -"Ja echt waar maar geen olijfolie. Het is transformatorolie met gecontro- leerde overslagdoorlaat voor hoge spanningen en op verontreinigingen. Voorts wordt die olie elke 2 jaar vervangen vanwege inductiedoorslag. "Maar waarom zit er olie in? Dan is het toch een bom?". -"Als vervanging van plastiek want je kunt in het inwendige namelijk niet zomaar eventjes alle plastic-isolatie vervangen na een inductie - en met olie gaat dat een heel stuk eenvoudiger, dus net zo als bij een carterpan in een garage. Dus vanboven helder als glas erin en vanonderen als koolteer eruit. En over brandbommen gesproken: auto's ontploffen van de benzinetank maar trafo's ontploffen niet: ze branden "gecontroleerd" uit." Het was even stil. Hier sprak een deskundige (17+) dat begrepen ze wel. "Gecontroleerd zegt u? Hier sliep een kind op 3 meter ernaast en die was bijna gecondoleerd." -"Dat is tegen de voorschriften en moet 6 meter zijn." "Zes meter? Zoeken we uit". Ze liepen weg. Plots draaide er eentje om: "Wat is inductie?" -"Dat is bliksem van wolk-tot-wolk bovenin de lucht maar die veroorzaakt een magneetveld op de grond en dan slaat alles alsnog door, dus zonder inslag. Het is dus een zachte bliksem, maar dan ZONDER inslag zoals hier." Wijzelf noemen zo'n brand de Wet van Lenz." Het was weer even stil. "EEN ZACHTE BLIKSEM???" -"Ja een magneetveld en die zie je niet". Nu hadden ze het helemaal niet meer. Helemaal kromgebogen wankelden ze weg. Ze zaten minutenlang in de auto maar waren niet in staat weg te rijden. Een onzichtbare bliksem - EN DAN ZO'N BRAND??? Ik van het gesprek melding gemaakt bij de interne bedrijfs-veiligheidsexpert want volgens mijn dienstverband was de overtreding intern bedrijfsgeheim. De krantenredactie zocht het verder uit en publiceerde het oliedomme verhaal. Tsja de techniek he? Dat kan publiek niet volgen, dus dat ze industrieele bommen zomaar pal naast de slaapkamer van je kind bouwen. Of, was het andersom? Kerstfeest ---------- Dan maar weer terug naar het meisjesinternaat - wie problemen zoekt moet met vrouwen in de weer, dan moet je echt daar zijn en nergens anders. Ik trof ze terwijl ze aan het musiceren waren, met potten, pannen en deksels en zelfs een theekopje deed dienst als trommel. Er was wel susidie aangevraagd maar geweigerd. Overal bedelden ze om oude muziekinstrumenten en ze hadden al twee blokfluiten en een koperen sax. Kerstfeest? Maar dat is toch klinge, klinge klinge? Ja die moet ik nog hebben van het paardendhoofdstel. Ik kijken op de balk. Alleen verroeste kogelbellen en schor. Van m'n boze pa een verschimmeld paardehoofdstel waarvan de riempjes al braken als je alleen maar naar keek... "Vader ik wil die verschimmeling eruit maar verder niks veranderen" Want ik wist dat alles wat ik schiep direkt achter mijn rug in beslag werd genomen door nep-agenten. Ik naar de ijzerwinkel Hein Knufman in Bunnik. Ja die had nog paardebellen. Niemand wilde die troep dus hij en ik blij. Vier stuks voor 'n rijksdaalder/stuk. Ik kocht ook drie deurbellen, een grote en twee wat kleinere. Samen met wat telefoonbellen, fietsbellen en piepkleine poppenkastbellen had ik een twee-octaafs orgeltje van 16 bellen. Toen naar de sigarenboer om wat stevige sigarenkistjes - de rookwaar was voor me pappa de duivel. Toen naar de fietsenmaker - had net een fiets in zijn handen met een enorme moffenbel nog uit de oorlog. "Mag ik die kopen?" "Dat vraag ik voor je na" Bleek een hele oude dame te zijn. Toen ze hoorde dat die voor het kerstfeest zou worden gebruikt zei ze: "Maar dit is een moffenbel en geen kerstfeest?" "Hij komt in een 2-octaafs fietsbellenorgeltje" "Waar?" "In de Stadsschouwburg" "Oh daar heb ik een doorloopkaart van. Ik kom zeker!" Zelden heb ik zo staan zweten als met ijken: dat is echt monnikkenwerk. Je moet echt helemaal op je gevoel afgaan (had ik wel) maar technische snel- draaiende slijpschijven en muziekgevoel gaan niet samen ondervond ik. Uiteindelijk lukte alles. Zelfs het groene vilt in de kistjes werd door de schoolmeisjes ingeplakt. Toen op jacht naar zilveren lepeltjes als roffel. Een restaurant in het Julianapark was juist van plan ze in de vuilnisbak te doen. "Waarom?" "Oh de vaatwasser kan er niet mee overweg en dus gebruiken we roestvrij staal maar dat rare zilverstaal komt hier niet meer in" "Mag ik ze als klepels voor op het kerstfeest van dat meisjeslyceum?" "We hebben geen lyceum in Utrecht" "O jawel aan de Wittevrouwenkade, beter bekend als de dierentuin van Utrecht en die misbruikte meisjes willen kerstfeest vieren en ik ben van de politie" "Daaro? Die meisjes die pooiers vangen?" Hij bekeek mijn uniformtrui. "Zit -JIJ- daartussen??? Maar dat zijn hoeren!" Weet je moeder hiervan? "Jazeker weet ze dat. Dat zijn schoolkinderen van 0 tot 23 en ze willen kerstfeest vieren maar dan zonder pooiers erbij". "Accoord, je mag ze voor niks meenemen". Hij schudde zijn hoofd. Arm kind. En zo jong nog. Maar ja, politie he? Zullen wel goed op hem passen. Dat de nieuwe korpschef en mijn papa me vermoorden wilde kon hij niet weten. Toen een tussentijdse repetitie. De directrice wist van niets. Toen klonk: Daar ruist langs de wolken, een lieflijk-ke naam, die hemel en... Ting, tang ting kling, speelde een meisje mee. De directrice hoorde iets geks. Met reuzevoetstappen rende ze op het getingel af en... geloofde haar ogen niet! Een fietsbellenorgel? Twee? En daar nog een 3e... paardenhoofdtuig? "Hoe komen jullie eraan?!!" Hem. Tien vingers wezen naar mij. "Wat is dat. Ben je al die meisjes aan het versieren of zo?" "Nee dat is voor kerstmis en ik heb al zoveel voor die meisjes gedaan. Laat ze nou e's eindelijk kerstfeest vieren zonder al die pooiers erbij." "Wij mogen geen geschenken aannemen" "Dat zijn geen geschenken maar is allemaal technische slooprommel, kijk maar de roest zit er nog op dus dat is zeker niet nieuw. Verder moeten geschenken beperkt zijn tot 25 gulden en dit alles kostte me hooguit twee tientjes". De gift werd aanvaard. Sterker nog: gepubliceerd in Utrechts Nieuwsblad. En drie meisjes werden bellenblazers. De burgemeester van Utrecht --------------------------- De burgemeester hoorde ervan. Hij gaf me prompt 300 gulden en ik weg. Naar de muziekwinkel maar oei. Wat een prijzen! "Heeft u niks 2e-hands? Stemmen hoeft niet want dat doe ik wel". "Ojawel, troep genoeg, kijk maar" en deed een deur open. Wat ik toen zag deed mijn adem stokken. Een echte Stradivarius? Ja een echte. "Dit is een echte Stradivarius". "KWATS!!! GELUL!!! EN NOU DE ZAAK UIT!" Eruit geschopt. Later vertelde hij me dat hij de hele nacht niet kon slapen. Hij herinnerde zich namelijk dat ik een politietrui aanhad, alsook dat hij in de krant had gelezen dat de Utrechtse politie: paranormalen in dienst had genomen om de zeer zware misdaad de pas af te snijden. Was dit er zoeentje? Vast wel. Hij middenin de nacht vioolspelen: zo vals als een kraai. Woedend werd zijn vrouw middenin de nacht wakker van een verschrikkelijk wolvengehuil waarvan zelfs een beer nog voor op de loop zou gaan. Waar was haar vent nou? Vloekend en tierend was ze de trap afgekomen waar het meest verschrrrrikkkkkkelijkste gejank aller-tijden vandaan kwam want haar man was vast en zeker in levensgevaar. Haar vent... vioolspelen??? Wat een gebler. O wat v-r-e-s-e-l-ij-k !!! En toen begonnen de buren met een schoenzool op de muren te slaan. "Dat deed voor mij de deur dicht" bekende de winkeleigenaar later tegen me: "het gejank drong wel zo erg door merg en been dat er iets met die viool- resten gebeurd moest zijn" of - het is een echte Stradivarius en waarvan hij wist dat een echte kon bleren als een varkenshok tijdens hun voederbeurt. Hij de Stadsdirigent erbij geroepen en die op zijn beurt de deskundigen. En... het was een echte. Maar beschimmeld door keldervocht. Niets waard zijn. Met tranen in de ogen vertelde hij zijn verhaal en bood exuses aan. "O maar dat geeft niet, ik zal hem wel even voor u herstellen" en knipte met mijn vingers. Buiten klonken harde knallen van straaljagers. Hij blij. Dit is nou een echte, die gaat niet voor beneden de 15.000 de deur uit verzekerde hij mij. "Eh, niet zelf bewaren: zet hem eerst maar in de kluis met daarop nog een 2e hangslot. Dus ging het ding in een notariskluis, met papieren erbij. Woest was de Vader in mijn brein. "Je knipte met je vingers en dat mag niet. Bijna was de straat verwoest geweest en dat kon ik nog maar net voorkomen omdat je zo amicaal deed tegen die winkelier". Ik schrok. De Vader spreekt namelijk nooit met Stemverheffing. "Dus ik mag dat nooit meer doen? En ook niet handenklappen?" "Nee dat laatste in geen geval, alsjeblieft zeg". Ik wist niet dat met vingers knippen zo gevaarlijk was. Weer wat bijgeleerd. De burgemeester ontgaat niets. En dus ook niet het Stradivariusverhaal. "Hoe gaat dat op dat lyceum?" "O ze studeren goed alleen klopte de muziekstukken ook al niet want ik heb heel veel bladzijden van de drukfouten moeten wijzigen" "DRUKFOUTEN IN BLADMUZIEK?!!" Daar wilde hij alles van weten. En dat was zo, bevestigde de Stadsdirigent. "Goeie muziek is alleen nog in bepaalde Oostenrijkse winkeltjes te koop voor enige duizenden shillings en dat kunnen we echt niet betalen". Ik naar die dirigent thuis en hele avonden gecorrigeerd. En hij controleren met zijn viool of 't allemaal wel klopte wat ik wijzigde. Weer naar het lyceum en hele verhalen aan de meisjes verteld. "Oh nou leuk hoor. Maar optreden is voor ons niet weggelegd". "Dat denk ik niet. Sterker nog, ik denk zelfs dat jullie het hoofdmenu van de Schouwburg zullen worden". "Haha doe niet zo mal. Spreek nou eindelijk iets fatsoenlijks en geen kwats". "Nee ik spreek alleen waarheid. Jullie gaan daar optreden, op podium" Ze vielen bijna om. Toch oefenden ze verder. Valse hoop? Op een wonder? Ze wisten dat ik alles - maar dan ook echt alles voor ze overhad. En ze speelden voor mij. Voor mij ja. Daar hadden ze hun alles voor over. Ze geloofden me. MEISJESLYCEUM DOET KERST IN SCHOUWBURG UTRECHT. Het jaarlijkse kinderkerstfeest voor gemeentelijk personeel en alle politiekorpsen uit de provincie wordt dit jaar opgeluisterd door het Utrechts meisjeslyceum, alleen, ze hebben nog geen geld voor instrumenten. Een paar blokfluiten, een gerepareerde saxofoon en 2 trommels zijn al gebracht maar men zoekt nog meer fluiten, een paukenstel en een ... (raar woord). Veel bekijks trok al een heus fietsbellenorgel van twee octaven (!) dat door een politietechnicus in elkaar was geschroefd, alsook een heus paardenhoofd- stel met origineel arresleegetinkel (!). De stadsdirigent is al bezig zijn partituren te herschrijven voor echt autentieke kerstklanken, iets wat bij het oudere muzikaal publiek alleen nog in herinnering voortleeft. Utrechts Nieuwsblad eind aug. 1963) De meisjes gloeiden. Nee bij hun kon ik niet meer stuk. Een echte prins. Zeven meisjes gingen aan me hangen. Een prins, een echte. Oei de directrice komt eraan. "Vader ik wil op 't bureau zijn" De meisjes gilden. Spoorloos verdwenen in 't niets. Was ik een natte droom? Een agente kwam naar me toe. Ze had vroeger mondorgel gespeeld. Mondorgel? Ik dacht na. Een ingeving. Ze zou juist de deur uitgaan (de kamerdeur 4 stond al open) toen ik speelde: Stil-ille nacht, hei-heil-ge nacht. Davids vreugd, lang verwacht. Het onverwachte geluid daverde de Hoofdbureaugang door. Van drie kanten kwamen publiek, burgers en agenten aangerend. "Dit kan niet" zei de een. "Wat mooi" zei een ander "Ga door". "Wat is dat, musiceren in een politiebureau? Ben jij gek geworden of zo?!!" Oh nee hoor, dit is voor een meisjeslyceum en daar ben ik begeleider van. De uitspatting werd me direkt vergeven. "Maar wel deurtje dicht hoor". "Jawel maar ik zit achterin op een stoel en die agente wilde eruit?" Maar een paukenstel? Ik zocht eigenlijk meer een gong, zo'n Big-Ben deurbel. Hoe kom je eraan? Ik kijken bij smederij van de Hurk in de Gansstraat. En daar lag buiten een enorme pijp van vier meter lang en wel 20 centimeter in doorsnee. "Wat doen jullie daarmee?" "Oh die, die's afgekeurd want de dikte was niet goed maar ja, het is speciaal staal en peperduur. De baas is woedend want binnen legge nog meer pijpen die ook allemaal zijn afgekeurd en de oudijzer is nog geen stuiver de kilo." Ik hem het krantenbericht voorgehouden. "Heb je kinderen?" "Ja vier" "Maar in 't bedrijf samen? "Oh wel twintig." "Dan ook allemaal de schouwburg in voor niks, maar dan wel even daaro een halfoctaafs gongenorgel van bouwen." "Van die pijp???" "Ja, en dan verkopen voor enige tienduizenden aan poen want dit is uniek" "Wij een muziekinstrument bouwen?" "Ja uit afval, en wij helpen je met alles." Ik leverde hem een tekening en in hun vrije tijd gingen de metaalbewerkers aan de slag. Voor je kroost doe je wat (mijn papa de duivel nooit). Het resultaat kwam het schoolplein opgereden met een enorme vrachtwagen. Daar stond 'ie in het lokaal: een deurbel van VIER METER HOOG met drie pijpen erin plus een hele dikke Bertha die minutenlang "boiiiiiiiing" deed. De muziekleraar kwam aangelopen. "Wa's dat?" "O een deurbel" "DEURBEL??? "Ja voor in de schouwburg met kerstfeest." "Hmppffff. Nou daar komt de visite wel voor binnenlope." Toen nog vier houten hamers gezocht. Daarvoor naar mijn buurman Antoon van Overhagen: die had een timmerbedrijf en werkte al voor de gemeente als opdrachtgever. Ook bij hem een tekening ingeleverd samen met een flinke aluminiumpijp. Daar maakte hij totaal vier triplexen boterkarntonnen van. Toen nog vier lange zwarte broeken gekocht voor de vier meiden maar toen kregen we een probleem: waar haal je modueuze damesschoenen vandaan met rubberen zool??? Want de optredensvloer was spiegelglad parket...! Ik zoeken tussen een berg gympies, vond een stel zwarte gemolde schoenen met het karakteristieke loopvlak - en dat door een schoenlapper onder een stel opgepoetste vrouwenschoenen laten opplakken. Ik die 's middags gebracht. De meisjes werden vrolijk. Alleen was er een onderzoek aan de gang en we mochten de slaapzaal niet op. "Jongens! Alle meisjes in een kring hieromheen. Jij je jurk en broek uit". "Me slipje ook uit???" "Ook. Er komt een strip bovenin je broek als vervanging van een slipje en op deze manier kun je harder lopen." "Hier zwarte sokken, Het zijn eigenlijk herensokjes maar wel erg dun." Ze vloog erin. Toen de zwarte damesschoenen met zwarte tenniszolen eronder. "Perfekt. Jij bent een prins". Ze vloog me aan. Slurrrrrrp! Slik. Weg. De vier meiden stapten rond als een pauw. De eersten in langebroek. Eindelijk zonder rokken met witte kniekousjes, ze voelden ze zich vrouwelijk. Ze vlogen me aan. Aan alle kanten werden mijn wangen naar binnen gezogen. Een vierdubbele Nelson, zogezeid. Eentje zoog aan mijn nek, eerlijk waar. Mmmmm een jongen in kostuum. Mmmmmmmm. Maar toen de enorme "houten" hamers werden aangereikt raakte iedereen stil. Zo groot als... twee emmers??? "Die krijg ik niet eens van de grond af". Teleurgesteld droop ze af. "Ojawel, hij is hol vanbinnen. Til maar eens." Ze deed het ook nog. De directiesecretaresse in spe tikte vooruit en deelde een klap uit. Bevallig. Een klein boemetje. "'t Is geen vliegenmepper, ik zal het even voordoen, kijk maar". Ik nam wijdbeens een aanloop, zwaaide de reuze karnton tot mijn zitvlak en haalde uit. "Boeoeoemmmm!" Het hele schoolplein liep meteen leeg. Een bons!!! Waaro? Er viel wat. "Nu jij" De directiesecretaresse nam een bevallige aanloop, zwaaide vervaarlijk tot op haar kogelronde achterwerk en... sprong een meter de lucht in!!! "Booeoeoeeoeoeoemmmm!" "AAAAAAAAAAHHHH!!!" riep iedereen en stopten hun vingers in de oren. "Moet dat zo, met een aanloop?!!" "Ja dit is theaterwerk: dat is een act. En dat meisje kan het" "Een act? Wat is een act? "Oh gewoon allemaal show want die karnton is hol vanbinnen" "Hol van binnen?" Zij voelen. Zo groot als twee emmers dus dat zal... Tssss, wat een nep... het triplex ding woog niks. Ja een leeg teiltje. Vier meiden gingen elke dag oefenen: daar ruist langs de wolken een lieflijke naam die hemel en aarde gemaakt heeft in zijn naam kling klang klong BOEM!!! Het viel me op dat hun aanloopjes wel vier meter werden maar daar stond ik niet zo bij stil. Had ik dat nou maar wel gedaan... Een meisje ging bij me zitten. "Ik moet mondorgel spelen maar kan het niet", (oh dat ding van een agente). "Wat is het probleem?" "Geen lucht genoeg" "Oh, maar je moet niet blazen maar eraan zuigen, dus heen en weer" Haar ogen werden groot als eierkolen. "Gek gevoel is dat, raar ding". "Och, je doet je ogen dicht en stel je een leuke jongen voor, dan lukt zuigen veel beter". En dat had ik beter niet moeten zeggen. Ze vloog me aan. Slurrrrrrrp!!! klonk het over de zaal. Meisjes keken vertoornd op. "Dit is muziekles, geen vrijerij". Twee dagen later was een ander klein meisje met het mondorgel in de weer. Ze was erg goed. Alleen telkens de laatste noot op de een-na-laatste regel ging het mis omdat ze de hoge toon niet halen kon. Bovendien ging het veel te vlug naar mijn zin. Ik was protestant en in die "zware" kerken werd zo langzaam gezongen dat ik nooit meedeed. Geen lucht. Maar een mondorgel kun je aan zuigen en dan kan 't opeens wel: langzaam. "Geef es hier" en tegen het violistemeisje dat de 2e stem deed: "Zo hard mogelijk maar ook tergend langzaam." "Maar ik ben toch 2e stem???" "Nee dat doet een altviool. Jij wordt de 3e stem met een gewone viool." "?????" "En dan moet je qua hardheid wel 4 keer harder spelen zodat je de tussen- pauzes helemaal overstemd en in pauzes heel lang uithaalt, en dus loeihard. "Langzaam, dat is 1/8 ?" "Nee 1/12e om te oefenen en 1/24e op de avond zelf." Haar ogen maalden door haar hoofd. Dit sloeg alles. "Da's een toeter!" "Ja, vroeg-middeleeuws" "?????" Ik blazen. Stiiiil - leeeeee nacht. Heieieiel - ge nacht" Het kermde gewoon. Ik besloot er een schepje bovenop te doen en dat doe je door met de vlakke hand de voorkant te dempen. Heel triest, heel ijl klonk het daarop: .....(daaaaaavids vreueueugd....) (laaaaaaang veeeeeerwacht) En tussen de pauzes loeide de viool. Ze brulde er bovenuit: OE-HOEOEOEOE!!! OEOEOEO-HOEOEOEOEOEO!!!! Oe-oeoeaaaahaaaha. Van vier kanten kwamen meisjes aanrennen. "Wat was dat?" "Wat mooi! Wie deed het?" Ze hielden elkaar vast. Hun benen weigerden dienst. Ze gaapten ons aan. De muziekleiding stond paf. Ja, dit is echt middeleeuws, zo'n toetergeluid. Ze kregen een idee. Ze haalden een middeleeuwse Hohner uit het museum van Speeldoos-tot-Pierement in de Buurkerk. Het meisje kreeg danook al spoedig de smaak te pakken. Het volle warme geluid van een echte Hohner vulde de zaal. Dat doet wel wat met je. Ik keurde het af. Te laag. "Kan het niet een toon hoger?" Zij aan de gang. "Lukt niet. Bij de op een na laatste regel kom ik een toon te kort." "Kijke" "Kijk hier rechts bovenop. Daar zit een gat. Gooi je hele tong naar buiten en sluit alles af zodat de lucht door dat bovengaatje ontsnapt" Het lukte. Alleen haar tong was te kort. "Stop die tong maar tegen mijn bovenkaak en links zit hier net zo'n gat van een getrokken kies dus blaas maar." Dat liet ze zich geen twee keer zeggen. Ze pompte letterlijk mijn longen op - en zoog weer terug. "Slurrrrrrrrp!!!!" Slik! Weg. "Wat lekker!" Ze gloeide. "Jaja, oefen nou maar" "Fffoeoeoeom. Pffffff. Slurrrrrrrrrp!!!!" Slik weg. De directrice hoorde ervan. "Dat is tegen de regels". Ik haar de zuiglogica en tonggebruik van het orgel uitgelegd. "Hoor eens, in de middeleeuwen was dit normaal maar dan wel met jonge maagden en getrouwde kerels. Heus, ik ben echt niet getrouwd en met mijn vriendin is het al 14 dagen uit want ik moet geloven dat god Maria genaaid heeft." Ze deed navraag. Een week later -------------- Tot plots de burgemeester binnenviel. Maar de directrice had juist een probleem van juridische aard en kon er niet bij zijn. "Pas jij maar zolang op ze en doe niks geks". "Oke" "Jongens! We gaan spelen voor de burgemeester met die gong! "Met gong? Watte dan?" "O nou doe maar daar ruist langs de wolken, vindt 'ie vast wel mooi." (Ik wist dattie CHU signatuur had dus licht protestants of zo) De directiesecretaresse haalde haar reuze-karnton op (de burgemeester had niks in de gaten) en 3 andere meisjes in lange zwarte broek hun kleinere boterkarntonnen. Plots: "Boemboem, boem-de-boem, boeboem de BOEMBOEM!!! "AAAAAAAAAAHHHHH" riepen zijn kinderen en sloegen de handen om de oren. De burgemeester draaide zich verbijsterd om. Datte in concert? Wat moooooi! En toen gingen vierkante blokkenfluiten verder met spelen: een lieffflijke naam die hemel en aarde gemaakt heeft in zijn naam. Op het "naam" klonk een fietsbel in g. De bel zong de lege noot na, waarna een metaalfluit inzette. Andere blokfluiten namen over, toen het 1-octaafs poppenkastorgel: "Ttttring tringel trrrrringelll ping ping plok" Overal rende de burgemeester ernaartoe, naar alle meisjes. Toen een heus paardehoofdtuig: "Trokke, trokke, trokke, trokke, trokke. De burgemeester bekeek het 50-jarig hoofdstel in stomme verbazing. Dit geloof je toch niet??? Echte arresleebelletjes... een paardehoofdtuig? Toen nog de laatste noten op de gong en toen gebeurde iets onverwachts. De directiesecretaresse rende op de gong af en haalde de enorme reuzenkarnton vanachter haar achterwerk en toen... een jongetje rende dwars door het jaagpad van het meisje zodat ze beiden tegen de grond sloegen. AAiiiiiiiii!!!! Wat jammer nou! Het meisje was zwaargewond, dat wist ik. Die komt in een rolstoel. "Oh welnee. Vanavond douchen en naar bed" zei de directrice. Ik geloofde haar niet maar besloot haar niet tegen te spreken. De volgende dag lag ze nog steeds op bed met zware pijnstillers. "Ja die moet naar de wc maar dat lukt haar niet, we zullen de po maar onder haar schuiven dus je mag niet op zaal". Ik niet op zaal? En ik was toch ook co-assistent van de politiearts? Ik dus toch de zaal op. "Nou, m'n muziekcarriere is wel afgelopen en of ikzelf wel ooit lopen kan is al door de dokter betwijfeld want ik moet geopereerd worden" snikte ze. "Doe je broek uit". Ze keek me aan maar zei niets. Ze begreep wat ik zou doen. "Waar doet het zeer?" "Links" "Schuif helemaal naar links zodat ik erbij kan" Ik mijn hand onder de dekens en haar beenkom gezocht, de andere hand op haar hoofd. Een boos meisje zag het en ging het prompt aan de directrice verraaien. "Wat warm! Het lijkt wel een strijkijzer en zo heet. En nu trekt de pijn weg". Juist op dat moment kwam een boze directrice de zaal binnen. "Eruit jij" "Maar dit meisje kan nooit meer lopen en nu wel; en ze hoeft nu ook niet meer geopereerd te worden". "Ze wordt wel geopereerd want de ziekenwagen komt zo". "Nou stuur die maar weg." Nee dat deed ze niet. Ik moest mee naar kantoor en bespraken hoe dat verder moest want dat we een konflikt hadden was erg duidelijk. "Een van de twee gaat dan hier de deur uit en dat ben niet ik maar u, want ik ben door de burgemeester als toezicht over die kinderen aangesteld." De directrice werd stomverbaasd. "Nou de vorige heb ik ook weggestuurd en die daar nog voor, die zit nou nog steeds in de cel dus u bent de volgende" De ziekenwagen draaide het schoolplein op en ze zochten het meisje. Alleen die had zich in het toilet opgesloten en wilde niet mee. "Ze is weg." "WEG? Da kennie want die kannie lope" Ze beende het kantoor uit. Nergens te bekennen. Plots herinnerde ze zich dat ik paranormaal was. "Waar is ze?" en wees naar mij. "Zeg ik alleen als ze niet meehoeft want ze is al genezen". "GENEZEN?" Ze werd rood. "Nou, als u 't niet gelooft, ze zit hierin" en ik klopte op de deur. "Frits, ben jij 't? "Ja en je hoeft niet mee". Ze deed de wc-deur langzaam open en vloog op me af. Lopend ja dat wel. SLLURRRRRRPP!!! klonk het in de damestoiletten. Die dikke pakkerd had ik wel verdiend volgens mij. "O loopt ze alweer?" zei een witjas, "Ja dat is kreunpsychologie heh?". Het oefenen ging van start, maar nu met echte beroepsstrijkers van een orkest erbij. "Ik snap niet wat ik tussen die meiden moet doen" klaagde een altstrijker, "'t is allemaal wel leuk tussen al die meiden maar muzikaal is het niet" "O is het dat. Heb je blanco muziekpapier?" "Ja altijd bij me. Wat wil je daarmee?" "Schrijven natuurlijk. Kijk maar mee" Ik gooide de noten op papier en nummerde de lijnen met de verzen van het 'Stille nacht' "He dat lijkt wel van een echte componist. Wat doe jij?" "Nee ik heb alleen verstand van stoplichten. En ik ben politieparanormaal." "Stoplichten? Dit is zeker geen stoplichten" en nam zijn altviool. Hij spelen. "Gaat goed joh. Dit is echt melodueus als een echte 2e stem." Ie-oooo-aaa-uuuu aaa haaaaaa.. "Heel mooi, dit is van een echte componist." Hij was sprakeloos. "Alleen de echte kunnen een 2e-stem zodanig componeren dat de resultante van noten precies samenvloeien tot het oorspronkelijk stuk." doceerde de vakman me. "Dit doet 'ie precies kloppend - en ook hier". Vakwerk. Een beste. Zijn erg zeldzaam. Nou nog een 3e stem op viool Ik datzelfde notenpapier gepakt en bij hun op tafel ingetekend. Ze wisten niet wat ze zagen... wat is dit? "Dit is de 3e stem. We maken er een soort Canon van. "Een canon??? Op kerstfeest??" Zijn collega keek, en keek nog es. "Volgens mij is dit speelbaar, effe probere". Jahoeoeoe!! OEOEOEOOEoeoeohoeoeoeiiii. "Wat mooi. 't Lijkt wel een wolfgeluid" "Is het ook" "IS HET OOK??" "Ja deze 3e stem is ontstaan in de Andes. Daar hebben ze panfluiten en van die wilde honden die nog van wolven afstammen. Nou toen zo'n herder op de pampus kerstfeestliedjes speelde deden die wolfshonden mee en dat schreef hij op. En zo is die derde loeistem ontstaan: de wolf jankt tegen de maan". "Hahaha. Da's een goeie zeg. Dit is de 1e muzikale grap waar ik om lachen kan haha." "Nee serieus. Speel nou maar tegen dat mondorgel" "MONDORGEL??? Dat geloof jezelf toch niet. Hannes! We moete tegen een mond? orgel spelen dat geloof je toch niet?" "Ik zei je toch al dat we tussen de meide zitte hahaha" Ze kregen de smaak te pakken. Een klein meisje met mondorgel kwam op. Maar geen dirigent. "Hoeft niet, een mondorgel speelt altijd zelf voor dirigent en daarom zul je nooit een orkest zien met een mondorgel want dirigenten haten zo'n ding. Het is namelijk geen blaasinstrument maar een zuiginstrument" "Een zuig-instrument?? Hahahahaha, die is goed zeg. Hahahaha" Ze sloegen zich op de knieen van pret. "Die houe we dr'in". Alleen nog steeds geen dirigent. "Wel, je ziet toch bij elke noot haar wangen op en neer gaan en daar kun je op anticiperen. Draai je stoel recht naar haar toe met het papier ertussen. Verder moet je zo hard mogelijk spelen, zelfs dat mondorgel overstemmen maar dat lukt je zelfs met 3 violen nog niet dus: echt loeihard doorzagen!" en wees op zijn snarenkast. Op mijn advies moest het meisje de 2e en 3e regel met haar hand afdempen en tegelijk aan iets heel droevigs denken: .....(daaaaaavids vreueueugd....) (laaaaaaang veeeeeerwacht) En tussen de pauzes loeide de viool. Ze brulden er bovenuit: OE-HOEOEOEOE!!! OEOEOEO-HOEOEOEOEOEO!!!! Oe-oeoeaaaahaaaha. Het schoolplein liep meteen leeg. Van vier kanten kwamen meisjes aanrennen. "Wat was dat?" "Wat mooi! Wie deed dat?" Buren kwamen in de achtertuin kijken. "Wat was dat? Wat mooi!" Voor op de Wittevrouwenkade stond het verkeer stil. Ze hoorden wat. Mensen stapten van hun fiets af en keken naar boven. "Wat mooi! Wat is daar?" "Oh dat is de dierentuin van Utrecht" grapte iemand. Nee dit was geen wolvengehuil. Dit was kerstfeest. De muziekleraar stond paf. "Wie heeft ZULKE! muziek geschreven???" "Ikke" "Jij???" "Nou niet ik maar de Vader. Ik heb alleen verstand van stoplichte". "Stoplichten?" Hij kijken. Nee dit waren geen stoplichten. Een componist. Een echte. Op z'n kop ---------- Iedere keer ging de directrice naar haar kamer om te organiseren. En dan misten we de dirigent. Weer kwam de burgemeester op bezoek met zijn vrouw deze keer. We moesten spelen, daar kwamen we niet onderuit. "Nou, dan speel ik wel voor dirigent" "Jij? Jij durft zeg?" "M'och" Alleen ontbrak het mondorgel, nou dan niet. "Nou we doen alleen de blokfluitenscene Stille Nacht" "Goed" De meisjes zetten in met alles, de 1e regel. Toen de 2e regel. Toen de 3e regel maar halverwege ging er volgens hun wat mis. De violen van de echte musikanten brulden er loeihard bovenuit en de meisjes lieten van verbazing bijna de fluiten uit hun handen vallen. Ze deden niks meer. Oei wat nou? "Ga op je kop staan" hoorde ik in mijn hoofd. Op je kop? Oh achterstevoren en dan helemaal achterover. Ik dat gedaan. Maar de twee meiden zagen niks. Helemaal "verblind" door het loeiharde canongeluid van de violen. Plots zagen ze mijn hoofd onderste-boven. Hun ogen werden groot. Gelukkig: ze waren er weer en ze speelden verder op mijn vingers. De burgemeester en -vrouw klapten heftig. Ja DAT moet de schouwburg in. Wat mooi. Een Stille-Nacht in canon D-dur!!! Nog nooit vertoond. Dit wordt een knaller, een hele dikke spraakmaker. Hij praatte nog wat na met de beroepsmuzikanten. Ondertussen gingen de twee grote blokfluitspeeltsters de gang op en ploften pardoes in elkaars schouders van het lachen om die gekke dirigent die op z'n kop ging staan. Nog nooit gezien nee. Ze snikten het uit. Toen ik en de burgemeester de gang op en passeerden twee meiden die gierend schuin tegen elkaar geleund stonden van de slappe lach. De burgemeester wreef over zijn kin. Ik krabde aan me kop. We keken. En we keken. En we keken nogmaals. Nee dit ging boven onze pet. Vier meisjes staarden ons aan. We liepen toen maar door. Wat dit was? Achter ons vlogen zes meiden in elkaars armen en snikten het uit. Weer terug naar het GEB. Alsof je van de hemel in de hel belandt. En dat zal ik uitleggen want 1963 was in religieus opzicht een heel andere tijd dan nu. Volgens de dominees op de kansel was donder en bliksem het antwoord van god op de sexwellusten van de zondige mens. Afgeladen vol zaten de kerken (vanwege de atoombom natuurlijk, niet de sex). Tegen de sex moest opgetreden worden. Het publiek "wil dat". Dat datzelfde kerkbezoek doodsbang was voor een atoombom op je kop hoorde je nooit, alleen enkele bb-ambtenaren van de gemeente gaven voorlichting. Overal loerde de sexpolitie door de ramen naar binnen en moest je onder de douche je kleren erbij aanhouden. Ik weet het zeker want mijn eigen huis werd zo beloerd en mijn oppas uit huis gesleurd omdat ze nakend op de hometrainer rondreed met een noodgang. Dat mocht toen niet. De gordijnen waren dicht maar dat telde niet. Weliswaar kreeg ik 2 jaar later eerherstel van de minister persoonlijk maar al 43 jaar lang beschouw ik politie en leger nog steeds als viespeuken. Niet geschikt om daar tot je pensioen bij te gaan werken, trouwens, een gemiddelde diensttijd van een politieagent was toendertijd sowieso al nooit langduriger dan gemiddeld 8 jaar - meest weggetrapt door collegafraude. Gifmoorden op collega's, elkaars vrouwen bevruchten, hele sleutelkasten vol met elkaars huisdeursleutels, elkaars dure spulletjes stelen, elkaars processen-verbaal vervalsen enzovoorts enzovoorts alles werd toen bij de politie gedaan en was de normaalste zaak: "in het kader van de dienst". Ik weet het zeker, ik werkte daar. Weggetrapt door twee, door mij ontmaskerde echte Nazi's en een heuse pooier uit het Spijkerkwartier als "de nieuwe korpschef". Efin, pas 2 jaar later dus in 1965 stond het Naziverhaal met grote koppen in Utrechts Nieuwsblad met de aantekening dat de druk op de klokkenluider (17!) enorm moet zijn geweest. En 30 jaar later ondervond agent Lancee ook al zoiets. Nog een perfekte manier om een goede collega de dienst eruit te werken was: in het kader van de dienst te laten promoveren. Omdat je psychologisch profiel dan aan bepaalde eisen moet voldoen is (uiteraard) een bezoekje aan de psychiater noodzakelijk. Op je formulieren komt dan (dus) te staan: bezoekt soms een psychiater. Een psychiater? Wat doet die agent daar? Daarop volgt een onderzoek of daar een politieagent is geweest. Inderdaad. Gevolg: rapportage met daarin: labiele persoonlijkheid. Weg promotie. Een jaar later vlieg je de dienst uit en de bank komt erachter waarom. Gevolg: gedwongen verkoop van je huis. Plus een vette bankschuld want een nog bewoond huis met een de dienst uitge- vlogen ex-agent is weinig waard. Meestal raak je ook je vrouw dan kwijt. En je kindjes ook want die gaan naar de moeder. Een goede collega van mij in uniformdienst legde mij (17...) dit bekende dienstprobleem voor en ik zei: "Stuur de hond". "De hond???" Hij gaapte me aan. "Ja waarom niet. Aan een hond kun je veel uit aflezen. Sommige schuren van bangigheid aan de muren, anderen houden de staart tussen de benen, weer andere vliegen bovenop de tafel of leggen beide voorpootjes bovenop je schouders terwijl jezelf gewoon rechtop staat - kortom uit het gedrag van een hond kun je veel over het gedrag van zijn baasje afleidden - en dus ook hoe of jijzelf als adjudant een peloton agenten zal africhten." Hij dacht een hele poos na en deed dat. AGENT STUURT HOND NAAR PSYCHIATER UTRECHT. Een politieagent die voor een sollicitatiegesprek naar de psychiater werd gestuurd kwam niet zelf opdagen maar stuurde de hond (!) Volgens uitleg van de agent kun je uit het gedrag van een hond veel uit opmaken hoe of een toekomstige chef met zijn personeel zal omgaan. De psychiater - die geen verstand van honden heeft - is laaiend. (Utrechts Nieuwsblad, ergens september 1963, pagina 3) U wilt weten hoe dit afliep? Nou die werd ook eruitgetrapt. Iedere dag een advertentie in de krant. Solliciteer aub. bij de politie: een moordbaan! Dat onderhand de halve stad eruitgevlogen was ontging ze - en die hadden dan uiteraard ook alle ervaringen om zelf voor nep-agentje te spelen compleet met bonnenboekje. Je moet per slotte nog wel brood eten. Ik heb toendertijd nog zelf vier - door de CID gemaakte videobanden in beslag genomen met in zwart/wit echt naakte politievrouwen erop die poedelnaakt uit hun eigen douchecabine vandaan kwamen binnenin hun eigen huis. Dat mochten we toen niet. Maar als je geld betaalde kwam er niks van. Ook ik mocht mijn onderbroek in mijn eigen slaapkamer alleen verwisselen met een handdoek erover. Dat werd gecontroleerd vertelden ze, maar niet hoe. Dee ik nooit. Iedereen mocht mijn politiekloten zien: ze waren puntgaaf. (17+) Echt het werk van Gods vingers die mij gemaakt heeft. Daar kan een mens niet tegenop zo mooi als God de schepping maakt: kloten. Ik woonde op een boerderij want ik was er geboren. Overal waar je maar kijkt wordt er gecopuleerd. De stier doet het met iedereen, de hond met de kat en krijgt een mep als dank, de haan is soms zo blind dat hij langs je broeks- pijpen rent vanwege zijn snelheid en de bok bespringt jouw. De bul doet het met zijn koeienharem en voor het varken wordt de beer gebeld. Kortom, waar je ook maar kijkt - er wordt op een boerderij gecopuleerd bij het leven en zelf deed je gewoon je behoefte achter een struik. Zo waren we opgegroeid. Je keek uit het raam en je zag weer iets copuleren. 's Nachts dee je je ogen dicht en de kikker en de kat maakten baby's met een oorverdovend gebrul: de godsganselijke nacht door. Dat hoorde zo. Natuurlijk wisten we wel dat meisjes zwanger konden worden van een hooiberg dus je stelde wat grenzen op die je ouders je vertelden: tot zover ga je. Handtastelijkheden? Ik had er nog nooit van gehoord. Je wist gewoon dat je de uier van een koe op een bepaalde loopmanier en onder een bepaalde hoek moet benaderen en dat werkt bij een buurmeisje precies zo. En andersom met m'n eige uier ook wel ontdekte ik. Dat stadsmensen rare manieren hebben over dijn en mijn, ja dat wisten we, maar dat ze in 1963 achter onze slaapkamerdeuren konden kijken? Nee dat wisten we niet. Ik zag aan het gezicht van die blonde CID-er dat hij mijn kloten mooi vond. Op 10 kilometer afstand in een boerderij, midden tussen de koeien. Hoe ze het konden zien: mijn onderbroek verschonen, ik wist het echt niet. Maar ja. Ook ik moest geld betalen. Dan kwam d'r niks van zei 'ie. Dus, "in het kader van de dienst"... vloog ik eruit. Door twee echte Nazi's en een pooier als Utrechtse politiekorpschef die overigens nog nooit een politieboekje of -cursus had gezien. Ja hij had een of andere "managerscursus" gedaan, en kreeg voortaan een secretaresse die de hele dag zat te poederen. En ze stonk ook nog: naar vers zaad. Van haar patroon. 17+ was ik toen, en absoluut onomkoopbaar. Echt waargebeurd. En in het AZU-ziekenhuis trokken we regelmatig een chirurg van de operatie af omdat hij was afgestudeerd in machinaal houtbewerken, trouwens die medische artsdiploma's hadden ze daar hun eigen drukkerijtje voor (nu nog steeds). Ik moet nu nog steeds lachen als ik die kop van boerenzoon Joop den Uyl ziet die na van vele bijzondere scholen te zijn weggetrapt met zijn vervalste doctorandusdiploma zwaaide. Gekocht in Ede want daar was ik in 1963 toen Justitie daar een grote drukkerij van zwendelpapieren oprolde. Ik liet door die drukker een "echte" politiepas maken met mijn foto erop aan een 17-jarige politieagent (ikke, moet je 23 voor zijn natuurlijk). Toen hadden we hard bewijs voor een inval. Nou, in het 1e jaar van den Uyl's (zijn ware naam is den Uijl) zijn regerings- ambt in 1974 ver-4-voudigde hij de staatsbegroting, het jaar erop in 1975 werd de staatsbegroting ver-16-voudigd, het jaar erop ver-8-voudigd en het jaar daarweerop ver-2-voudigd. Iedereen liep met hem weg. Ja wat een wonderboy was dat... Hij deed echt wonderen. Met geld. Miljarden hadden we van dat spul. 1963 was vooral op godsdienstig terrein een andere tijd dan nu, de dominee had nog groot gezag en de kerken zaten barstensvol (vanwege de atoombom) Maar niet op sexueel terrein: toendertijd deed iedereen het ook met iedereen. Wel waren er 100 keer meer abortussen omdat er geen pil bestond, terwijl ook condooms niet aan de stand der techniek voldeden: ze klapten regelmatig en alle soorten van venerische ziekten waren ook toen heel normaal. Kerken? Afgeladen vol zaten ze. En dominees maar donderen over ene vader die ook al donderde over uitspatjes. In het huidige Engeland is nu nog steeds een wet van kracht dat je je eigen vrouw alleen aan de voorkant mag benaderen, niet achterlangs. Waarom? Geen idee... Maar vermoedelijk vreest de overheid dat zij de zorg op zich moet nemen van een toom jonge chimpanchees of gorilla's aan een blanke vrouwenborst? Zeg nou zelf, da's geen gezicht. Wetten moeten gecontroleerd worden anders is de Wet een farce. En dus loopt elke Engelse diender met een ladder op zijn rug, een ijzeren valhelm op z'n kop en een gaatjesboor in zijn jaszak. Op zoek naar chimpanseebaby's... 1963 was wel een andere tijd dan nu, hoewel... wat te denken van het feit dat als je momenteel bij de politie solliciteert je aan het huidige profiel van minderheden moet voldoen? De politie is momenteel op zoek naar een: lesbische negerin in een rolstoel - lang niet alle op te leidden dienders voldoen aan dit moderne dienderprofiel, zeker weten. Mijn papa vertelde me --------------------- 'Ik kwam in 1916 in het leger als dienstplichtige onder oorlogsomstandigheden. In de eerste week werd ik geconfronteerd met een kamergenoot die een groot ontploffend hoofd kreeg na de injectie tegen de bof. Laken erover de kist in. Mijn vraag aan een witjas: "Komt dat vaker voor?" "Oja, een op de duizend." Ik vond dat teveel en nam mij voor: hier waag ik mijn kindertjes niet aan want kennelijk is de stand der medische kennis nog onvoldoende. En dat is de reden dat jullie nooit zijn ingeent tegen de bof. Blootblaadjes bestonden toendertijd volop en waren alleen onder de tafel te koop. Naaktverenigingen en naakte kerkgangers in een naaktkerk bestonden er toen al eeuwenlang, maar alleen in Amsterdam want daar mocht alles. Van oorlogvoeren hadden we nog geen verstand van. Om ons daarbij te helpen moesten we op onze buik op bed slapen zodat de meerderen hun penis makkelijk konden inbrengen. "Dat was om ons ritsig te maken voor het gevecht" legde de kamersergeant ons uit. Daarna naar de legerarts voor penicilline want er was een of andere uitbraak. Er was iets uitgebroken. Nee de bof was het niet. Sindsdien lekt mijn kont altijd. Nou, en zo komt het dat mamma altijd groene zeep aan de remsporen op mijn onderbroeken moet smeren want dat gat krijg ik niet dicht.' Jaren later, als electra/electronicamonteur kom je nog wel 'es ergens. En zo werkte ik ook eens als electricien in de gevangenis: aan een enorme signaleringskast. Om het hoekje waren de gemeenschappelijke cellen (bestonden al 100 jaar) waar je met z'n vieren gezellig op zaal sliep met echte Delfts-Blauw schemerlampjes op hun nachtkastjes. Ze vroegen me een kopje thee mee te drinken "op cel". Ik - met de belevenissen van mijn papa in mijn achterhoofd - dat nagevraagd: "In gewone cellen zit in het midden van de matras altijd een gat met onbekend welriekende geuren erin maar hier niet. Hoe doen jullie dat dan?" De vraag verrastte de kamerpoetser niet. "Bij vieren op een kamer moet je ook 4x zo zindelijk zijn dus hier zijn geen gaten in de matras." Hij keek me gelovig aan. Hij schatte me in. Lekker. "Nou gewoon, je wordt toch met twee gaten in je lijf geboren? Maar ik geef wel toe dat als je toevallig een dunnetje treft dan is het lekker maar als je celgenoot toevallig een flinke knoepert heeft dan rollen de tranen je zo hard over je wangen dat je de dag van je eigen geboorte nog zult vervloeken". Toen wist ik genoeg. Wankelend eruit en gillen deed ik nog net niet. In 2000 is twee-op-een-cel weer ingevoerd, wegens celgebrek. De tijden zijn dus echt niet veranderd, de ronkende reclame wel. En ook het huishouden is lichter, veel lichter dan toen. Als je toendertijd met een doosje ipv. staartje was geboren was je nog niet jarig: je werd sloof, en daar werd je speciaal voor opgeleid met handwerkjes. Maar wat nooit verandert is de criminaliteit; gemiddeld is 7% van de mensheid een boef. Het probleem is echter niet de boeven zelf, nee maar wel de gangbare opvatting over boeven: ze zijn allemaal buitenlander of ze werken niet; laat dus aub. de politie ze eens vangen! Wat ik van mijn tijd bij de politie nog kan herinneren is dat 7% van onze ministers, 7% van al onze ambtenaren, 7% van alle verzekeringen (Dexia) en 7% van al onze banken criminelen zijn, evenals 7% van degenen die ze moeten vangen dus ook agenten en 7% van al de psychiaters die de criminelen in behandeling moeten nemen. En zo komt het dat er heel wat onschuldigen in de gevangenis zuchten als slachtoffer van Justitie - dat immers ook voor 7% uit boeven bestaat. Zo zit onze maatschappij nu eenmaal in elkaar - en dus beloeren we elkaar. Even wat cijfers over zakelijke criminaliteit dat 1,4% van ALLE delikten is, maar qua geld: DE HELFT is van alle criminaliteitsschade. (dit dan nog exclusief de Duitse overheid als grootste werkgever) Criminaliteit: kans/bedrijf --------------------------- grote bedrijven 55% (oa. ceo's) middel bedrijven 31% (materialen etc.) kleine bedrijven 19% Criminaliteit: kans/omzet ------------------------- grote bedrijven 76% (Ahold/Philips/Shell/Rabo/[Staatsbegroting]) middel bedrijven 46% kleine bedrijven 36% Daarbij tekent de duitse KPMG overigens nog wel bij aan dat 60% van alle in Duitsland opgespoorde bedrijfsfraude door puur toeval aan het licht kwam en beslist NIET door een oplettende boekhouder was te vinden. Omdat qua geld de helft van alle criminaliteitsschade verdampt, wordt wel duidelijk dat alleen banken voordeel hebben van het fuseren van bedrijven tot nog weer grotere megabedrijven - en die daarna volautomatisch omvallen waarna de huisbankier met incasseren van de boedel als de 1e kan beginnen. Het Sint Jozefcollege ===================== "We moeten oefenen met het koor van de meisje van een roomsche school" zei de directrice tegen mij toen ik om vijf uur op het lyceum bij haar kwam. "Maar ik heb geen tijd, ik moet naar een trouwerij dus ga jij met die meisjes de straat over naar die school en oja, de bus is ook niet gekomen dus jullie zullen moeten lopen" Ze was kwaad. Ik met 10 meiden op stap, van negen tot 21 jaar. Eentje was een kop groter dan ikzelf en ikke was al 1,80. "Waar is die bus nou?" "Die komt niet, we motte lope" "Helemaal naar Zuylen??? Dan zijn we anderhalf uur onderweg. Oei, maar we moeten er over een half uur al zijn? Dat lukt nooit" Ze begon te snikken. "En ik had me er al zo op verheugd en nou komt die bus niet" snikte ze. "Kom maar". Ik nam ze in mijn armen. Ze zocht prompt mijn mond op en zoog. "Hap, slik". Weg. "Wat nu? "Of, we moeten door de tijd reizen zoals ik al eerder gedaan heb met jullie?" Ze gaf zich over. Er was geen andere optie. "Iedereen handjes met je eigen speeksel heel nat maken en de kleine meisjes er tussenin maar alleen polsen vasthouden; zodra we er zijn ze opvangen vanwege de schrik". Links en rechts twee maal vijf meisjes aan mijn beide polsen. "Vader, ik wil met dit stel 50 meter naast die gevraagde school zijn?" Flllitttttssssss.... AAAAAAAAAAAiiiiii!!! riepen de kleinere meisjes. Ze wisten nog niet dat zoiets kon. 't Was een trein of zoiets. Maar waar waren we nou? Twee meisjes wisten de weg. "Daaro". En inderdaad. We stapten het schoolplein op. Prompt werd me de weg versperd. "Dit is een meisjesschool. Wegwezen jij." "Nee ik ben schoolbegeleider en mag onder geen beding de meisjes alleen laten dus dan neem ik ze allemaal maar weer mee" "Zit jij dan op die meisjesschool???" "Dat is helemaal geen meisjesschool meer, er zitten nu ook 5 jongens op want het is een Gemeentelijk Internaat en dat is beslist geen Roomsche school." Hij dat aan de RK-directeur vertellen. Goed, ik mocht naar binnen. Een ander meisje gaf me haar grote vierkante blokfluit want ze wilde met een ander meisje praten in een hoek. Ik het schoolplein af en om de hoek iets gezocht om te leunen. Daar stond een raam open, met een werkende TV erachter. Ik de fluit tegen mijn mond. "Daar ruist langs de wolken een lieflijke naam die hemel en aarde gemaakt heeft in zijn naam". Toen de tweede regel. En toen de derde regel met die heel hoge uithaal door het bijgeboorde gat, tegelijk met nog 2 blokfluiten van twee meisjes die op het geluid afkwamen. We keken elkaar aan. Precies gelijk op. Het meisje met metaalfluit hoorde het. "Hou jij mijn doosje even vast? vroeg ze aan een Roomsch meisje. "IK MOET JOUW DOOSJE VASTHOUDEN??? "Ja ditte". "Oh dat. Pfffff" Zij invallen: "Jezus, Jezus". En toen viel ik weer in, met een heel hoge uithaal over twee glijtonen. De TV ging onmiddelijk uit. Ze renden naar buiten. Aan de overkant gingen alle deuren open. Van het schoolplein kwamen meisjes naar ons toerennen. "Wat mooi! Ik wou dat ik zo spelen kon. Hier heb je jaren over gedaan." "Nee twee maanden". "TWEE MAANDEN? Ik twee jaar" Ze sloeg de handen voor haar mond. "Nee toch langer, twee en een halve maand". "Wie is die leraar dan?" "Nou, onze leraar naait ons meer dan hij les geeft" "Je wordt genaaid? Maar dat is geen muziek". Ze draaide zich om. Ze huilde. Ik voelde nattigheid. Ik had opsporingsbevoegdheid. Werk. Dit is werk. Opsporen is geen gunst maar plicht. Aan de slag dan maar. Maar toen ik alle spullen naar binnen had gedragen moest ik meteen weg. Ik protesteerde. "Wegwezen jij. Dit is een meisjesschool". "Nee Sint Jozef was een jongeman dus ik blijf bij die meisjes". "Eruit of ik bel de politie". Een meisje kwam naar mij toe. "Wat nu?" Ik dacht na. Tom Poes verzin een list. Snel of zo. "Wel, dan leen je maar zolang mijn politie-oproepsignaal. Dit kastje heeft twee drukknopjes en als jullie weg willen om half elf druk je op de onderste maar als het fout gaat druk je eerder en dan kom ik wel snel meteen". Zij stopte het dingetje weg in een rose poederdoos. Handig. Had ze vaker gedaan flitste het door me heen. Al om negen uur ging mijn politiemobilofoon af met een pieptoon. Ze had dus het toonslot opengemaakt, anderhalf uur te vroeg. Dus alarm; begreep ik. "Vader ik wil direkt bij die school zijn." Vroeoeoemmmm. Ik was er al. Ik stond voor de hoofddeur en keek naar boven. Een zwarte rookwolk kwam uit de school. Zaad, begreep ik. Iemand had zaad gespoten. Maar op mijn bellen werd niet open gedaan. Een aanloopje, een KNALLL!!, de dikke voordeur eruit! Een tierende directeur kwam de gang opgestoven en wilde vechten. "KOM MEE! 'T IS MIS. NAAR BOVEN!" "Naar boven? Maar dat zijn de slaapzalen en die zijn leeg?' "Nou kennelijk dus niet" De deur zat op slot. De directeur draaien maar de sleutel weigerde. "Vreemd, dit is de juiste sleutel" "Geen tijd, ik trap nu de deur in" Een flinke trap. KNALLL!! Tegelijk naar binnen. De direkteur knipte het licht aan. En wat we toen zagen!!!! Ik stak mijn camera door het gat van mijn colbertjasje en drukte af. Vier leraren lagen bloot op bed, bovenop meisjes te sexen. De achterste spurte in zijn broek maar de voorste ging gewoon verder ermee. De directeur ging met zijn blote handen op de bips van de muziekleraar slaan. "Eraf, eraf, eraf, eraf" "Klats, klats, klats, klats, deed zijn bips. Er gebeurde niks. "Nou dan maar zo". Ik pakte het bed beet en tilde het hele zaakje omhoog zodat ze eraf rolden. Zijn penis floepte eruit maar... hij zocht prompt het gat van het meisje op om die weer ermee te gaan vullen!! Je gelooft je ogen niet... Nooit gezien zoiets. Een trap in zijn kruis... en ja dat hielp. Het stopte nu. Het monster kwam op me af en ik verkocht hem nog een trap. Ik kon niet anders. De politie gebeld en die de hele naaiclub naar het bureau afgevoerd. Ze keken stomverbaasd naar al die ingetrapte deuren. "Wie deed dat?" "Ikke". Hij bekeek de schade. "Jij? Da' kennie". "Ja paranormaal he? En opgeleid door de Utrechtse politie. Kan je mee lache". Ja dat wist 'ie nog van de vorige paranormaal, een jochie van 15. Had de hele slaapzaal uitgebroken, de muren, het dak, alles. Alleen nog blauwe lucht. "Maar die 4 leraren?" "Op heterdaad van de direkteur en mij, plus een foto van gemaakt". "Oh dan pakken we ze allemaal op, morregen is er weer een dag". "Best" "Maar jij moet nu aangifte doen". "Kannie, ik moet naar avondschool en morgen om 9 uur bij de kinderrechter want jullie mogen mij niet meer ondervragen, alleen zij mag dat." "Dus jouw aangifte komt morgen om half tien los?" "Erewoord" "Aiai" en weg. Een week later. Een meisje (15) zocht mijn raad. "Ik kan niet meer studeren. De hele dag loopt mijn onderlichaam te schokken en te schreeuwen naar sex. Ik weet wel hoe of het komt want ik was bijna klaar maar toen kwam jij en keerde ons bed ondersteboven. Daarna heb ik in bed wel geprobeerd om hetzelfde stadium met die verkrachter weer te bereiken maar telkens net als ik daar in de buurt kom houd het ineens op en blijft een totaal onbevredigd gevoel over. Ik verwijt mezelf dan vanalles en mijn lichaam schokt en rilt want het schreeuwt om een man maar ik heb geen man, zelfs geen jongen. Ik heb dit al met de directrice besproken en met de psychiater. Nu moet ik 4 jaar lang door hem iedere dag behandeld worden want zo lang duurt het behandelen van een verkrachting. En al die tijd staat mijn studie stil. Toen heb ik nogmaals met de directrice gesproken en zij zei dat ik nu alsnog met een nette jongen naar bed mag maar wie dan? Wil jij met me naar bed?" "DE WATTE? Maar m'n lieve kind? Wil jij een rel op de school? Dit kost me mijn baan, zeker weten!" -"Volgens de directrice mocht het want jij bent ook 17 en ook nog scholier. Dan mag het omdat er geen eh, gezags- eh, verhouding is. Toe nou?" Haar smekende ogen kon ik geen weerstand aan bieden. Het bed stond klaar. Ze nam me bij de hand. "Ja" vertelde de directrice "we moeten nu wat doen want die ouwe psychiater vertelde dat dit volgens Freud zo moest en zo, praten helpt niet." Mijn hoofd tolde. Dit kost me mijn baan. 15 jaar was dat ding. Ze pakte alvast de Arc-de-Cercle. "Ik weet maar een oplossing zoals we dat op de boerderij met vee doen". -"En dat is, want ik ben geen koe". "Hier, een zakdoek van mij. Die haal ik door mijn oksels en ook langs mijn geslachtsdelen en dan ga jij in je eentje naar bed en doe de rest. Dan kom ik later wel. En oja, hier is de elektromotor met verse batterijen". -"Jij komt dan later? Echt? Afgesproken". Zij weg. Keerde prompt weerom. "Wat zijn verse batterijen?" en toonde de elektromotor. Drie meisjes kregen een rood hoofd. Dat ik iets heel anders van plan was vertelde ik niet. Dat merkt ze nog wel. Ik moest nog wel mijn baan redden en daar kan ik geen 15-jarige bij gebruiken. Ik met de overige meisjes in gesprek en keek af en toe de meisjesslaapzaal in. Ik zag hoe of ze mijn zakdoek inhaleerde en bewoog onder de dekens. En op een gegeven moment had ze haar hoofd helemaal achterover, met open mond. Nu! Ik de keuken in. Vlug een aardbei opgezocht maar die waren op. Een banaan misschien? Ja de laatste. "Wat moet jij op dit uur met een banaan?" wilde het meisje weten. -"Hou je pink even op het aanrecht voor de maat." Ik een stukje banaan precies vierkant uitgesneden en door de suikerpot gehaald. Haar ogen werden heel groot. Die is gek. Echt totaal geschift die agenten. Een stukje vierkant banaan door de suikerpot?! Toen op een lepeltje geladen en in optocht de meisjesslaapzaal op. Snel, zijwaarts in haar openstaande mondje erin gekieperd. "Vlug, doe die deur dicht! Snel!!" - "Ja maar, maar waarom?" TE LAAT!!! Het oorverdovende geloei van een keiharde claxon vulde de slaapzaal. Minutenlang. En haar benen draaiden als een acrobate in het rond, het dekbed viel op de grond. Haar lichaam steeg op, wel een halve meter boven het matras. Ik het dekbed voor me uit weer op haar gelegd en netjes toegestopt. 4 meiden stonden als aan de grond genageld om het oorverdovend schreeuwende meisje heen. Wat was dat? "Ze ging echt vliegen zag je dat?" "Kan ik dat ook krijgen?" wilde een meisje weten. Ja dat wilden de anderen ook wel heel graag weten. Dit was nieuw. Een laaiende directrice kwam op me af. "Wat heb je nu weer geflikt??? DRRRRRRRUIT!!!" -"Ik was haar aan het genezen". "GENEZEN???" HAAR IN EEN DEKBED LATEN STIKKEN???" Nee 't was anders. "Mee jij, naar mijn kamer en leg dit uit!" Ik haar verteld dat we op de boerderij toch echt heel andere manieren praktizeren dan een gesprek met een dierenpsychiater. "En dit meisje was verkracht. U zult moeten toegeven dat een verkrachting er goed inhakt, alsook dat alle meisjes voor hun 20e al ZEVEN MALEN zijn verkracht maar dit was wel haar eerste. U weet ook dat ze is ingestort en niet meer studeren kan en dat ze nu 4 jaar lang door de psychiater moet worden behandeld want die bakken er niks van als het zo lang duurt." Hoor nou 'es even, ik wil niet met haar naar bed want dat kost me mijn baan en dus doe ik dat op mijn eigen manier, dus met aardbei maar die hadden jullie niet dus dat werd banaan." -"Van wie heb je dat geleerd?" "Van mijn pa. Doen we met de zeug en zo." Later zou ze horen dat dat niet zo was maar dat ik op mijn 5e: kontakten met pooiers had - maar dat mocht ze (nog) niet weten. Maar het meisje genas WEL en goed ook. Ze at weer, en studeerde ook. "Ik heb mijn lichaam weer terug". -"Je hebt je lichaam weer terug? Zo snel al? En wat vindt die psychiater hiervan dat ik zijn klandizie van hem heb afgepakt?" Dat wist ze niet. Er kwamen een heleboel psychiaters en psychologen om dit "bizondere geval" zitten want dat ik iets fenomenaals had gepresteerd - ja dat begrepen ze wel. Niet hoe dit kon. Ze wisten wel dat een goeie sexbeurt genezen kon - maar niet dat een meisje dat ook in haar eentje afkon met een aardbei en een elektromotor. Daar wilden ze alles van weten. Ja, op 't juiste moment natuurlijk maar dat is een vak. Ik alles uitgelegd en ze schreven alles precies zo op. Maar, maar waar is die vakkennis uit 1963 toch allemaal gebleven??? Overlevingsinstinct. ------------------- Hoewel ik me nog wel herinneren kan wat ik zei: iets over computers en zo, kan ik dat in een moderne scriptie niet meer alzo op papier zetten. In onze nieuwe eeuw 2000 overgezet, zou dit college ongeveer als volgt zijn: De aloude psychologische benadering tot het bestuderen van apengedrag en god- lochening voldeed tot 1982 nog wel - zo langzamerhand niet meer. Zoals u bekend zal zijn weten ziekenfondsen allang dat fysiotherapieen en veel psychische soorten aan hulpverlening zeldzaam waarmaken wat ze beloven. Wat dat betreft is de Bijbel als het ultieme "genezingsboek" al eerder onder- uitgehaald door de wetenschap: er wordt vanalles beloofd zonder resultaten. Wetenschap moet niet alleen NAVORSBAAR zijn maar ook: HERHAALBAAR. Dat is de Bijbel niet, evenzo alle overige religies. Dat de moderne wetenschap religie verwerpt als achterhaald is helemaal niet "modern" of vijandig. Nee maar het blijkt niet HERHAALBAAR. Nieuwe benaderingen zoals de interne opbouw van een IBM-personalcomputer blijken toch beter te voldoen, althans in de praktijk van dr. Phil. Een -logie is geen theorie zoals de inmiddels verworpen evolutiehypothese. Je volgt een spoor en test die telkens met vragenstellen. Je kunt dan de antwoorden verwerpen "als buiten de gestelde doelen" zoals dat telkens met die evolutietheorie is gedaan - maar na 100 jaar zit je dan wel klem. Een pc start altijd eerst op in de BIOS, en gaat vandaaruit diverse zelftest- routines uitvoeren op aangesloten geheugens, muis, scherm, modem, etc. Een BIOS is traag, simpel, rechtoerechtaan, en moeilijk te wijzigen. Ook wij mensen hebben een BIOS namelijk het diencephalon dat zetelt op de hersenstam. Het is zeer traag, rechttoerechtaan, moeilijk programmeerbaar en kent eigenlijk maar drie Nederlandse woorden: VLUCHT !!! VECHT !!! PLANT JE VOORT !!!- snel!!! --------------,--- Opgeteld: OVERLEEF ALLES !!! Meer kennis bezit onze BIOS niet. Is ook niet nodig want daar hebben we al een gezond stel hersens voor dat niet iedereen op alle tijdstippen gebruikt. Het diencephalon blijft altijd actief via het gehoor - dus ook tijdens volle narcose, bewustzijnsverlies, slaap, coma en zelfs vele uren na overlijdden. Het is niet abnormaal als stervenden voor de laatste maal heftig onaneren en het was op dit punt dat de nooit ergens voor gestudeerde radiomonteur Siegmund Freud zijn frauduleuze psychoanalyse de wereld promoveerde tot zijn wijlen eigen diplomafrauderel in 1988. Dan nu naar uw geval. Wat is er gebeurd? Met een onweer kun je niet vechten - alleen een electricien kan dat met zijn aardingsafleidingen en grondpennen. Vluchtgedrag is ook al geen optie: er ligt een kerel bovenop. Blijft over: PLANT JE VOORT!!! SNEL!! De sonnambule is dus in de geest gevlucht uit haar lichaam maar dat laat haar lichaam niet toe en er ontstaat een konflikt. Dat weten we van verkrachtingen dat een meisje "er niet bij wil zijn". Ze zijn dan weg. Maar wat is "terugkomen?" Expertise's die nu beter voldoen zijn het bonobo apengedrag - dat blijkt. Een goed gesprek over vluchtgedrag van vroegere aanrandingen --> (noot: 7 op de 10 vrouwen zijn verkracht rond hun 14e jaar), vluchtgedrag na een achtervolging op de fiets, vluchtgedrag uit een PIN-automaat, vluchtgedrag uit een gebruikt toilet, vluchtgedrag uit een reeds gebruikt bed, - ziedaar het zijn allemaal aanknopingspunten waarmee u toegang verkrijgt tot de diencephalon voor een update van haar flash-BIOS. Een totale ontspanning op de bank wil wel eens helpen, soms ook hebben ze een man die nooit luistert naar al die vrouwenkul. Wierookstokjes - of een kromme pijp. Ik wens u professioneel succes met de behandeling van verkrachtingen maar wil nog wel wijzen op het volgende. Een vrouw zit geestelijk anders in elkaar. Dat lijkt een open deur maar dat is omdat een vrouw: meer materialistischer van aard is en dat is ook volkomen logisch: dit zit simpelweg in haar kindjes-overlevingsinstinct. Bijgevolg heeft iedere vrouw behoefte aan een soort "geestelijke" kennis over zoiets banaals als: het hiernamaals, aan gevarenkennis, aan regels, aan hoe je met iets of technische dingen omgaat. Vreemd genoeg wordt van een verkrachting door een meisje maar zelden aangifte van gedaan. Men verdringt het, lijkt de verklaring. Maar zoek als man dan uit WAAROM ze daar behoefte aan heeft: kennelijk behoort dat tot haar overlevingsinstinct of zo. En dan blijkt dat erover te zwijgen een overlevingsmanier is - tot ze instort want dit hou je niet vol. Woorden zijn als gif en moeten eruit. Een dergelijke ervaring kun je niet inslikken. Mannen zijn - gemiddeld genomen dan - veel meer ge interesseerd in HOE of iets werkt en waarom dat dan zo is - en stellen dan voorschriften op met manieren om gevaren te ontwijken. Daarom negeren jongens alle bordjes met Verboden Toegang: dat is om te kijken wat daarachter steekt. Meisjes doen dat nooit, ja tenzij na een mislukte opvoeding want dan raken ze verslaafd aan de adrealine die normloosheid oplevert. In de meeste gevallen van echtscheiding (die gemiddeld een incubatietijd heeft van 8 jaar - evenals suikerziekte type 1, ulcerosa en nierdeefficientie) blijkt dan dat vrouwen pal voor die 8 jaar iets zochten dat ze zelf niet eens onder woorden kunnen brengen, iets geestelijks, iets uitleggends, iets verklarends, iets spiritueels. Zoiets als de natuurkundige Wet-van-Boyle, maar dan op psychologisch/zielkundig/religieus vlak. Maar wat??? Dat weten ze zelf niet. Heksencursussen ofzo??? Met moeite stamelen ze in dergelijke gevallen vreemde zinnen eruit die voor een man als wartaal overkomt, met helemaal aan het eind een vraagteken die alleen vrouwen direkt begrijpen maar wat je als man dan maar moet invullen? Alle antwoorden voor hun geestelijke bagage zochten ze in hun man - en die wist dit niet. Of ging er vaak genoeg voor op de loop. Dat wordt dan een geval voor de psycholoog - in extreme gevallen voor de psychiater met zijn lithiumpillen als voorstadium van stroomschokken. Niet alle vrouwen zijn zo. en ook niet alle mannen zijn zo. Ik stel dit als aangrijpingspunt. Je moet ergens mee beginnen maar stel wel dat coqnitieve resistentie vaak bij uzelf ligt. Ik stel slechts vast dat 99% van alle verbroken verlovingen door vrouwen worden gepleegd, echtscheidingen worden meer door mannen "opgestart". U begrijpt dat ik psychologie en zeker psychiatrie - losgelaten op vrouwen nooit door mannen uitgeoefend wil zien - daar heb je een vrouw voor nodig. Vrouwen begrijpen elkaar. Het volgende verhaal toont dit wel aan: Waargebeurd ----------- De radiomonteur Siegmund Freud raakte in het ziekenhuis op deze wijze in gesprek met een heel lief, doch uiterst gewelddadig verkracht meisje van 15 lentes, die een antwoord zocht naar het waarom. Het verlamde meisje was daar om haar zenuw-netwerken door te laten meten en van meetsnoertjes, nou daar wist de monteur S.Freud alles van. Freud bouwde een radiotoestel om: met extra pick-upaansluiting en de luid- spreker verving hij door een voltmeter. Toen nog een aluminium kast en ziedaar: een perfekt neurologisch zenuwendoor- "meetinstrument" was geboren. Dit zocht het meisje: een antwoord. Bij wie? Dat maakte haar niet uit. Haar lichaampje liep niet meer. Zij wist nog wel hoe dat zo gekomen was maar zulke prietpraat, nee daar geloofde de neuroloog niet in. Je kunt lopen, of je hebt het nooit gekund maar zomaar... lam? Onzin. Nou ze was dus ECHT lam, maar dan ook totaal. De monteur Siegmund Freud legde de draden aan en meette haar door. Freud als getrouwde man wist het antwoord waar dat kind naar vroeg - waarna zijn eigen vrouw hem vol walging verliet en het inmiddels 16 jarig kind nam haar volwassen vrouwzijn als haar definitieve rustplaats in - en liep weer.(!) Ze had haar antwoord op alle levensvragen gevonden dus ze hoefde nooit meer een man te zoeken. Dat die al getrouwd was, so what? Dit genezingsresultaat viel op in de wetenschap - en die hem aanmoedigde boeken over sex te lezen en dissertaties over te schrijven. Die waren alle vals - dat weten we sinds 1988 - maar professoren vragen wel vaker dingen die zij willen horen - niet of iets wel waar is. U ziet: zelfs een "psychiater" als de gevierde "professor doctor" Siegmund Freud werd verkracht door een hartverscheurend liefdesverdriet over zijn eerste vrouw die maar niet kon begrijpen hoe of een monteur in elkaar steekt, en later door de wetenschap die allebei dingen wilden horen die hij wel wist - maar die ze beiden niet wilden horen. Tegen zijn zin gaf de monteur college's, nu als een gevierd sexpsychiater en sprak openlijk over sex in het bijzijn van opgetogen professoren. Alles gebakken vrouwenlucht - maar dat bleek een eeuw later. En evenals later prof.dr. Pietje Vroon verscheurd door echtscheidingsverdriet. De Universiteit van Utrecht stond op zijn kop. Twee weken later ---------------- Toevallig moest ik de dag na de kerstvoorstelling op kamer 4 zijn, dus na de proefvoorstelling voor al het politiepersoneel en de burgemeester. Woedende politiemuzikanten kwamen mij opzoeken. "Wat een afgang! Komen daar vier meiden aangelopen met een reuzehamer en die beginnen me op die stellage in te beuken alsof ze de boel aan het slopen gingen. We dachten ze eerst allemaal te arresteren wegens ons in levens- gevaar te brengen maar we gaan dit eerst uitzoeken. Onze vraag is wat zijn dat voor woestelingen: dat zijn geen meissies meer maar kickboksers!" Ziedend waren ze. "Nee hoor, die boterkarntonnen zijn hol van binnen anders zouden ze die niet eens van de grond kunnen tillen. En verder is die manier van slaan een theateract. U hebt u laten beetnemen". Beetnemen? "Ja, een theateract. Dan haal je uit met karntonnen en achter het gordijn hoor je het geluid van een echte hamer. In dit geval was het geluid wel echt alleen het aanloopje en de uithaal waren gezichtsbedrog". Gezichtsbedrog? "Die meiden sprongen twee meter van de grond en sloegen eroplos!" Beetgenomen? Holle triplexhamers met niks erin? Woedend dropen ze af. 's Avonds de octoberkrant gelezen over de alsmaar uitdijende Vietnamoorlog. Maar, wa's dat? MONDORGEL DRAMATISCH UTRECHT. De ijskoude rillingen liepen uw recencent langs de rug toen het aloude Stille nacht, heilige nacht, door de Stadsschouwburg schrilde met een heel hoog aanklagend geluid van een middeleeuws mondorgeltje (!). Dit was pure drama op z'n best, met zelfs echte arresleebelletjes en een heus fietsbellenorgel dat je je in de vorige eeuw zou wanen. Dat wordt een aanbeveling voor de oudere muziekliefhebber: nog nooit heeft uw recencent een middeleeuwse Canon in D-dur op het eeuwenoude Stille-Nacht gehoord. De Stadsdirigent kreeg dan ook een daverende ovatie over zich heen. Het publiek zal echter nog eventjes moeten wachten op de echte voorstelling. Ik naar de krant aan de Drift. Maar die pijpengong was helemaal geen Stille-nacht maar het: Daar ruist langs de wolken een lief-lijke naam! "Nou en?" "Heb je die foto nog van dat zwaaiende meisje voor die gong?" "Nee, die heeft de politie in beslag genomen wegens een aanslag". "Een aanslag? Maar je wilt er wel over publiceren?" "Ja, maar geen foto. Weet jij wat er is gebeurd dat de politie zo kwaad is? "Nou, die meiden haalden uit en zo stevig dat de politiemuzikanten het op een lopen zetten. Ze verdenken die meiden op een worstelschool te zitten maar dat is niet zo: het was een theateract". "Een act? Hoor je dat Klaas het was een theateract" Klaas grijnsde breed. Maar geen foto. En je moet wel publiceren? "Als dat zou kunnen" Ik dacht na. Stel, die woedende muzikanten maken proces-verbaal op dat die meiden de agenten te lijf wilden: en met die foto zal ze dat lukken ook. Ze stonden echt te beuken alsof ze dat orgel aan het slopen waren en dat zal met een foto erbij best gelukken. Of - ik moet ze voor schut in de krant zetten? Ik kon niet anders. "TomPoes verzin een list! Snel!" bedacht ik. "Hebben jullie trouwens ook die boterkarn gezien, zo groot als twee emmers en met een steel eraan van anderhalve meter. Als een flinke meid daarmee gaat rammen dan moet dat wel spectaculair zijn geweest, ja dat moet wel". Klaas grijnsde. Tsjonge wat een meiden! -BEULEN- waren het, met z'n vieren tegelijk sloegen ze eroplos! Klaas kon echt niet meer. Hij zat maar. "Ja ze schijnen als bezeten woestelingen op dat orgel te hebben ingehakt met boterkarnen. Ik denk dat het publiek hun ogen niet geloofden van wat ze nou zagen want wat was die politie boos zeg! Ziedend waren ze." Ze dacht even na. En toen: "Wat speelden ze?" "Oh, daar ruist langs de wolken een lieflijke naam die hemel en aarde gemaakt heeft in zijne naam". "Datte? Met boterkarnen inbeuken op een politieorkestje?" Klaas grijnsde. Hij kon niet meer. Schoon op van het lachen. Hij zat nog wel maar moest zich de hele dag aan de tafel vastklemmen. Zulke beestachtige woestelingen had hij nog nooit zien inhakken. Meisjes... Toen was ik waar ik ze hebben wilde. "Zie jij al de kop in de krant staan: 'Politie zet 't op een lopen'?" Als je zoiets in de krant zet dan krijg je volgende maand die Stadsschouwburg vast wel bomvol met alle kinderen uit de stad want die willen dan wel 'es zien waar de Utrechtse politie voor op de vlucht is geslagen: vier meisjes met vier holle boterkloppers zo groot als een teil? Hahaha wat een act" De journaliste bekeek Klaas. Uitgeteld. Kon niks meer. Ze ging direkt aan de slag. Ze nam zelfs de kop over!!! POLITIE ZET 'T OP EEN LOPEN UTRECHT. De woedende muzikanten van het Utrechtse politiemuziekkorps zijn nog op zoek hoe of het kon dat zij niet ingelicht waren over een theateract waarbij vier potige meisjes met een stel boterkarnen insloegen (!) op een deurbelgong van kolosale afmeting. Dat ging met zulke woeste uithalen gepaard dat gepokt en gemazelde politie- agenten ijlings op de vlucht sloegen voor het botte damesgeweld. Overigens, de enorme gong van VIER meter hoog (!) waarvan de grootste buis een pijp van 3,5 meter en een doorsnee van 20 centimeter, moet telkens elke muzieknoot door de muzikant "bespeeld" worden met een aanloopje van 3 meter! De overhaaste vlucht van de politiemuzikanten is daarmee wel begrijpelijk doch het bleek om een theateract te gaan, met holle karnen van triplex. Het publiek zal nog tot 18 november op de echte uitvoering moeten wachten. (Utrechts Nieuwsblad oct.'63) De volgende dag zat Klaas nog steeds achter de tikmachine. Maar geen letter op papier kunnen krijgen. Schoon op van het lachen. Waaaaaaat een meiden!! Ziedend was de Utrechtse politie: het opgemaakte proces-verbaal kon zo de vuilnisbak in. Door een krant ja. Een krant! Tsssss... Een uniformagent tegen me: "Ik zag die meid uithalen met die enorme hamer maar Jan mijn maatje had niks in de gaten tot ik hem aanstootte. Toen hij zich omdraaide keek hij recht in de zwaai van een aanvliegende houten hamer die zo groot was een teil. Hij heeft toen vliegensvlug zijn pistool gepakt maar ik heb hem nog moeten aftikken omdat hij in 't publiek wou schieten. WIE HEEFT DIT VERZONNEN?" "Je bedoelt die holle boterkloppers? IK - en ik heb toch echt gewaarschuwd maar jullie snauwden me af en joegen me weg. Waarom luisteren jullie niet?" "JIJ? Dat zoeken we uit". En als je dit expres bedacht hebt pakken we je op!" Ze - de politiemuzikanten zochten me weer op. "We snappen dit niet. Als dit een theateract was dan moeten die dames wel reuzefit zijn geweest want met die hamers sprongen ze wel twee meter de lucht in en deelden zulke rake klappen uit dat iedereen op de vlucht sloeg" Ze vielen stil. "Ja, en ze speelden daar ruist langs de wolken een lieflijke naam, die hemel en aarde gemaakt heeft in zijne naam." Mijn collega sloeg dubbel tegen de tafel. De handen tegen zijn oren. We keken allebei naar hem. Niets meer. Stilte. Lazarus. Kon niks meer. Ik moest wat doen. Tom Poes verzin een list! Sneeellll!!! "Maar u zei reuze-FIT?" "Ja dat zei ik" "Nou, ze doen elke morgen ochtendgymnastiek in hun nakie. Daar wordt je vast wel fit van. Als je dat bekijken wilt in het kader van een onderzoek dan ga je morgenvroeg om half 8 maar effe kijke, alleen onder voorwaarde dat je in uniform bent want burgeragenten laten we niet meer tot de school toe." "Doe ik" (En ik hoorde hem denken: bof ik effe) "Ho stop! U krijgt van mij m'n visitekaartje mee met een krabbel als toegang want grote kans dat ze zelfs echte politie niet meer binnelate". Hij keek me vreemd aan. De politie de toegang weigeren??? Die is gek of zo. 's Middags de portier gewaarschuwd. "Joh, ze komen morgen die naakte meisjes bekijken tijdens ochtendgymnastiek" "Oeioei, dat wordt me een rel" "Nee dat mag, echter op voorwaarde dat er nooit mannen en jongens bijzijn" "Die staan er vaak genoeg bij te kijken" "Mag niet, stuur ze voortaan weg en in ieder geval morgen. Draai desnoods de tussendeuren even dicht en, oh ja ze schuiven die ramen open en kijk even of er buitenaf niks te zien is." "Doe ik" "Niks tegen de directrice zeggen want die agenten willen wat beleven en dit mag allemaal wel, maar uiteraard zonder kerels erbij dus alles weg." "Komt voorelkaar" Daar rukt een laaiende muzikant/geuniformeerde politieagent de kamerdeur open "Wat we nou gezien hebben, dit slaat alles" "Hoezo?" "Een heel klaslokaal staat te springen en te dansen, al'maal spierNAKEND!!" "Oh dat doet me zuster 's morgens ook altijd voor 't open raam". Hij hapte naar adem. "Doet jouw vrouw dat dan niet als jij wegbent? Dan zal ze nou wel vierkant zijn" Hij werd vuurrood. "Nou me collega wilde er nog een eind aan maken maar dat kan altijd nog" "Ik snap niet waar u zich mee bemoeit. Dit is een zaak van de burgemeester als toeziende voogd en wat meisjes onderling in hun eigen privetijd op hun slaapkamer doen heeft de politie niks mee te maken" Hij maakte inderdaad proces-verbaal op maar toen de vrouwelijke rechter van mij hoorde dat me zuster dat precies zo deed - elk meisje trouwens - nam ze een resoluut besluit en verscheurde die handel. "In elk voetbalstadion zitten de kleedkamers vol met blote kerels en daar loopt iedereen in en uit. En hier, achter afgesloten deuren mogen meisjes niet eens hun onderbroek verwisselen op een slaapkamer?? Waar bemoeien die dikke tuten zich mee?" Ze schreef terug dat de agenten ZELF in overtreding waren - ze hadden het tijdstip immers speciaal zo gekozen - en de afgesloten gangdeuren geopend. Efin, de hele komplete "bedreiging tegen het leven" was nu van tafel. Wat een overbodig werk allemaal. Voor een act? Wat een klunzen! Een triplex boterkarn zo groot als een teil en dan voor een 20-jarig meisje je pistool trekken en schieten recht in 't publiek??? En ik had vier meisjes gered van een forse boete wegens levensbedreiging plus een strafblad. Maar dank? Nee. Ach ach, wat een baan had ik. 17 was ik. Maar zij zijn groot en dik en dat is niet eerlijk. Boeven: de Nederlandsch Hervormde Kerk ------ Weer naar de kinderrechter opgeroepen. "We weten nu zeker dat je tegen ons niet de waarheid hebt gesproken over die moord op de opgegraven organist. Wat houd je achter?" "En ik weet nog steeds niet wat of jullie horen willen. Slechts EEN detail houd ik achter maar dat heeft niks met die kerk of moord te maken want dat is iets prive; al het andere staat ter jullie beschikking. Ik heb wat dat betreft niets, echt niets achtergehouden of het moet zo zijn dat jullie op iets gestuit zijn wat je niet verklaren kunt en dan moet je het NU vragen." Ze keken elkaar aan, de kinderrechter en haar man: de dikke brigadier. "Hoe zag die geest eruit in die, eh, mest?" "Een meisje zonder meer, mooi gekleed maar niet erg knap en jongenskapsel" Ze keken elkaar weer aan. "Wist je dat die doodgeschoten organist een vrouw was?" Ik werd stomverbaasd. Mijn mond zakte open. "Voor de helft geloof ik u, dat was ongeveer wat ik daar op die vuilstort gezien heb maar voor de andere helft weet ik zeker dat een vrouw niet als organiste mogenlijk was - dat lijkt me domweg uitgesloten." "UITGESLOTEN??" klonk het als uit een mond. "Verklaar!" "Wel, dit meisje was weliswaar in een wijde vrouwenjurk wel 10 cm over haar knie maar zoals ze liep, wijdbeens met grote stappen en hetzelfde pokdalige gezicht als van een jongeman zoals ik ook zo'n zelfde jongemannengezicht heb heb ik altijd getwijfeld of het nou wel een meisje was. Sommige jongens van mijn leeftijd hebben zo'n fijn getekend gezichtje dat je ze zo een jurkje kunt aantrekken en dan zijn ze echt een meisje ook - maar daar hoef ikzelf niet aan te beginnen want dat valt gelijk op. Nou en dit meisje twijfel ik nu nog steeds aan: 't was een meissie ja, maar dat bleek niet uit haar gedrag, niet van haar gezichtje en ook niet haar korte haar. Nou als je die een lange broek aantrekt is n't wel meteen een man". Ze keken elkaar weer aan. "Dus je wist ook niet dat die vrouw een militaire opleiding bij de Milva's heeft genoten?" "Nneee". Inwendig juichte ik. Die is raak en tegelijk mis. "Voor de helft? En wat is die andere helft dat je ons niet gelooft?" "Een vrouw als organist? Uitgesloten. Dat kan helemaal niet. In deze sekte mogen vrouwen alleen koffie aanreiken en kindjes baren want haar plaats is achter een aanrecht en niet achter een kerkorgel want dan moet een vrijgezel meisje worden aangezocht om op de kindjes op te passen en dus, dat is in die Nederlands Hervormde- en dito Gereformeerde kerken uitgesloten. Voorts zegt u dat ze Milva was en die hebben nooit lang haar. Maar met kort haar mag je daar de kerk niet in want de bijbel schrijft lang haar voor. Ik hou het erop dat er een felle woordenwisseling is geweest of misschien is er wel gevochten in die kerk met haar." Ze keken elkaar weer aan. "Gevochten heeft ze." "En dus is ze ook opgeknoopt?" Ze keken elkaar weer aan (ik was immers een kind). "Ja ook. Alleen het moordwapen dus een spijkerpistool hebben we nog niet". "Maar wel de spijker zonder kop?" "ZONDER KOP?!!" klonk het als uit een mond. "Denk nou 'es goed na. Voor een spijkerpistool heb je gelaste spijkers op een strip zitten en dit was een ronde spijker zonder kop. Om die weg te schieten heb je een eenvoudige luchtbuks voor nodig van 4,5 mm en die hebben ze achter in haar keelgaatje afgeschoten. Conclusie: jullie hebben naar het verkeerde moordwapen zitten zoeken". Als door de bliksem getroffen stoven ze overeind. "Huiszoekingsbevelen! Vlug! Op 3, nee op 4 adressen." Een half uur later kwamen ze met een luchtpistooltje aanzetten. Ik wist niet eens dat er ook pistolen bestonden op CO2-gas en vond ze levensgevaarlijk. "Hoe wist je dat er met een luchtbuks is geschoten?!" De betreffende recher- cheur van de parketpolitie wist van mijn achtergrond niets af. "Oh dat doen we op de boerderij vaak genoeg als de kogeltjes op zijn en dat gebeurt nogal 'es ja. Maar er zit een nadeel aan want die braam van het ijzer vreet in op de binnenkant van de loop, alsook zullen er nou wel lood- sporen zitten op die spijker." "We hebben op die spijker inderdaad looPsporen aangetroffen van de loop" "Dat zei ik niet. Ik had het over looDsporen, met de D van Dirk." "LooDsporen??? Waarvan??" "Nou, van de vorige loden kogeltjes natuurlijk. Die kogelresten blijven toch altijd achter in de trekken-en-velden van de loop?" Met enorme stappen stormde hij de deur uit. Helemaal vergeten. Evenlater kwam de rechter weer binnen. Ze keek vreemd op dat ik alleen zat in een kamer die nooit alleen door niet-rechters mag worden achtergelaten. "Je hebt ons goed geholpen" zei ze. "Ja, maar niet met paranormale gaven. Dit alles wat ik u hier nou heb verteld had uzelf toch ook wel kunnen uitvogelen als u wat meer nagedacht had? Ze keek vertoornd op. "Van wapens weet ik niets en die agenten wisten niet wat je nog meer met een luchtbuks kunt uitvreten". "En u zegt nu dat u nou alles weet? Dat is niet zo want u heeft nou nog steeds niet alles uitgezocht." Ze werd boos en liep rood aan. "NOU NOG NIET ALLES? Vertelop!" "Eerstens dat schieten met spijkers uit een luchtdrukwapen. Zoiets weten alleen boerenzoontjes die op een boerderij geboren zijn waar ratten zijn. Dat burgers dat weten lijkt me uitgesloten. Nee deze kennis komt ergens van een boerderij, sterker nog, ik denk zelfs dat dat wapen van een boerderij afkomstig is." Ze greep pen en papier en schreef het in sneltreinvaart op. Terwijl ze bezig was: "En voorts als tweede..." "Ho stop, even wachten". De brigadier keek me vreemd aan. Ze knikten. "Voorts als tweede, u zei dat die organiste van de Milva's is en dus is die vrouw opgeleid in vechtsporten, zelfverdediging en karate." "Ja dat klopt, maar tegen een schietwapen doe je niet veel" "GELUL! Een kogeltje uit zo'n buksje ga je heus niet dood van en dus moet er zwaar zijn gevochten. Ik denk dat als zo'n militair in de gaten kreeg dat ze het op haar gemunt hadden dan moet ze alles aan meublilair totaal hebben vernield en dus heeft ze de hele boel kort-en-klein geslagen met zulk woest geweld dat er minstens vijf mannen benodigd waren om ze op te knopen". Kortom, jullie hebben alweer niet nagedacht en ik zit hier allemaal dingen te vertellen die jullie zelf ook wel hadden kunnen verzinnen". Eh, 17 was ik toen. Met 2 volwassenen die zich schaamden. De halve kerkenraad van de Oranjekerk zat nu achter slot en grendel en de consistorie werd door "Rijswijk" tot op elk groefje uitgekamd. Zelfs het oude meubilair moest uit de vuilstort worden opgevist: inmiddels 4 meter onderin. Ik naar de Voorveldse polder. "Hier mag geen publiek komen dus eruit jij" zei een woedende opzichter. "Nee ik ben van Justitie en ik moet je helpen" "Waarmee?" "Nou, met zoeken naar meubels natuurlijk" "GELUL! KWATS!! Ik heb hier een bevel van die verdomde rechter dat we de hele vuilstort moeten omzetten op zoek naar stoelpote! STOELPOTE!! Nou vraag ik je, stoelpote!" "Precies. Die kunnen jullie niet vinden maar ik wel want daarvoor ben ik als paranormaal opgeleid door de politie. Hier heb je een portofoon en laat die kraan maar achter me aanrije, alleen die bak deugt niet." "De bak deugt niet? Wat dan?" "Er moet een knijper op want je moet niet omzetten maar vertikaal naar benee" Ze deden de gevraagde knijper in de kraan en reden me achterna. Ik overal een stokje met vlaggetje en hij knijpen - soms wel 4 meter diep. En het stonk geweldig naar dooie kip en dooie big. Maar het werkte wel. De rechercheurs hadden alles. Ik een dag later naar de consistoriekamer Amsterdamsestraatweg 441a. Aan een agent gevraagd of ik de zaal mocht zien, op verzoek van de rechter en liet mijn rechterlijk bevel op schrift gesteld zien. Deurtje open en... ik was verbijsterd. Ze hadden alle stoelpoten met ijzer- draad en 10 cm lange snelschroeven weer in elkaar gezet, met plastic poppen rondom en eentje aan een touwtje om haar nek aan het plafond te bungelen. "Ja dat klopt, dat was die balk" Vier rechercheurs keken vertoornd op. "Oppakken die". "Nee ik ben paranormaal in dienst van de kinderrechter en ik controleer jullie werk. Alleen hangt die pop op de verkeerde plaats: dat was een meter dichter naar de tafel toe, en voorts zat de dominee en stond niet." Zij de balk afzoeken. Ja de bevestiging bevatte hangsporen. Ik kreeg ter plekke gelijk. "Kom verder. Hoe stond de rest? "Bijna goed zo, alleen moet de dominee nog zitten." Ik liet drie kort-en-klein geslagen stoelen van plaats wisselen en zij dat controleren. "Ja nu klopt het wel. Dit en dit. En dit." "Hartstikke bedankt zeg. En nou wegweze. Eruit jij." Moord, en lidmaatschap van een criminele organisatie: Nederlandsch Hervormd. Ik dat thuis verteld: De Nederlandsch Hervormde Kerk is een criminele organi- satie waarin moord, flessetrekkerij, banklichting, zwartwerkers, drankzucht, diefstallen, drinkwatervergiftiging en zware kindermishandeling allemaal tot het "geloof" van de Nederlandsch Hervormde Kerk behoort. Mijn vader besprak dit met mijn moeder. Door de SGP, AR, CHU en RKP werden Kamervragen aan de minister gesteld. 2 jaar na de rechtzaak werd de kinderrechter overgeplaatst naar Maastricht en ik moest dood. En de moordzaak zelf liep zich vast in x-aantallen zaken die evenzovele malen door de Hoge-Raad werden terugverwezen. Uiteindelijk werden flut-boetes uitgedeeld, voor het geloof ergens, geloof ik. Kerstfeest 1963 --------------- De voorbereidingen voor de publiekskerstviering nam een aanvang. Plotseling stormde de recherche mijn kamer binnen. "Jij doet toch die beveiliging van datte, meisjesschool he?" "Ja. Is er weer een meisje weg?" Ze keken elkaar aan. "Ze hebben een orgel gestolen van vier meter lang, dat staat hier. En nou willen we wel'es weten of deze aangifte een grap is want een pijp van vier meter neem je niet onder je arm mee - alleen een Simpson of paranormaal presteert dat maar normale mensen kunnen dat niet, alleen jij kan dat. "Ojawel, ze hebben die pijp met drie potige kerels naar binnen gedragen". Het was even stil. "Nou, die 's weg dus die komt nooit meer terug" "Ik zal hem wel gaan halen". "Jij?? "Ja, precies eender als toen ik met dat meisje om de Domtoren vloog" "Ehm, nou je doet je best maar" Ik 't bureau uitgelopen. IK wees op me kop en zei: "Vader ik wil bij die pijp zijn" Fffloep! Lag op een sloopterrein achter de Demka. En de rest verspreid. Ik rennen naar de elektromagneet die bijna de stellage zou oppakken. "Die blauwe buizenset is gestolen en komt de politie ophalen dus laat liggen." "Gestolen? Oh dat komt hier zo vaak voor. Maar ik ga er wel omheen." Toen naar kantoor. 1 km dus te ver. "Vader ik wil daar rechts naast kantoor staan?" Ik was er al. Toen naar binnen. "Hoor's, ik heb gestolen spulletjes op je terrein gevonden en dus wordt al je personeel inclusief uzelf opgepakt voor wie de daders zijn. Doch ik hoor van uw kraanmachinist dat er veel criminele bezorgers zijn dus we kunnen het wat sneller doen als u alle namen op papier zet en die buizen weer aflevert in de Stadsschouwburg." Ja dat wilde hij wel. Die criminelen bezorgden hem een steeds slechtere naam. Binnen 3 minuten liep ik - zonder beloofde buis - het Hoofdbureau weer in. "Geregeld. Hier een lijst met alle daders en het gongenorgel wordt vanmiddag nog terugbezorgd. Maar dat personeel staat erbuiten". "Dat is snel. Zo wordt boevenvangen toch weer leuk. Bedankt zeg". Ik naar 't lyceum. "Nou, het gongenorgel wordt vanmiddag weer teruggebracht naar de schouwburg en die voddenboeren zitten al achter slot en grendel." "Maar, maar ik heb Utrechts Nieuwsblad al gebeld dat het kerstfeest geen doorgang kan vinden wegens diefstal van die gong en nog meer instrumenten". "Nog meer instrumenten weg? Ik zal ze halen." Ook die bleken achterin een loods te liggen van een al opgepakte sloper dus de zaak was weer compleet. Weer naar kunstredaktie Utrechts Nieuwsblad. "Gaan jullie publiceren dat het kerstfeest niet doorgaat, 't gaat wel door". "'t GAAT WEL DOOR? zei ze geschrokken. Maar ze gaan zo drukken!!" "STOP DE PERSEN!!!" Iedereen liep rood aan. De hoofdredakteur erbij. Hij keek me aan. Jong. "Verificatie! Alles. Je krijgt een... kwartier." Meisjes gingen bellen en de zaak werd geregeld: er kwam een ander artikel in. Een kantoorjournalist kwam naar me toe. "Dat moeten dan wel enorme plompe meiden zijn om zo op een reuzegong in te hakken dat de politie op de vlucht slaat" "Nee hoor het zijn normale meisjes van 17 tot 19 jaar" "En die reuzepijp van 3 en-een-halve meter?" "Ook. Dat doet een direktiesecretaresse met Schoevers en steno Grootte" "???! SCHOEVERS EN STENO GROOTTE?? Da' kannie, die zijn uitgestorven" "Nou, daar loopt ereen zonder werk" Hij hapte naar adem. "Maar, maar, we plaatsten een advertentie en niemand, GEB niet en de Utrecht en niemand kreeg een reactie terug. En daar bij jouw loopt ereen?" "Ja dat zei ik". Hij rende weg. 's Middags vervoegden een direkteur, een personeelschef en die klerk zich bij de schooldirectrice. Ze bekeken de diploma's. Omdat er telefoontjes over het kerstfeest binnenkwamen bood ik aan de nette bezoekers naar het meisje te brengen wat in dank werd aanvaard. "Kom maar mee". We liepen de gang door. Tot de achterdeur. Toen stopten ze. Nee ze wilden daar niet gezien worden op dat schoolplein. "Welk meisje is het?" Ze leken teleurgesteld. Scholiertjes, bah. "Oh die daar in zwarte lange broek en wit blous aan. Oh Marjo, roep Mariette even want hier is een directeur die zoekt een secretaresse met steno". Marjo sprak ze aan. Mariette keek stomverbaasd en liep wankelend naar ons toe. Ze tolde. De directeur tegen zijn chef: "Elegant gekleed dus een pre". Goedkeurend bekeken de chef en de kantoorjournalist haar achterkant. Tsjonge zulk een netjes gekleed meisje: die kan zo de directeurskamer in. Later vroeg ik haar: "Hoe kwam je toen juist in die zwarte broek want anders lopen jullie toch met schooljurkjes aan?" - "Ja we zijn iedere dag aan het oefenen en dat gaat niet in een jurk en zoals je al zei: ook niet met een slipje aan dus die moet ook uit en in een jurk is dat erg onfatsoenlijk dus dat mocht niet meer. Maar waarom vraag je dat?" "Omdat die directeur en personeelschef bijna naar adem hapten: ze dachten een scholiertje aan te treffen en er kwam opeens een prachtige elegante dame uit die schoolmeisjestroep aanwandelen. Nou ze waren meteen verkocht zo mooi". "Dank je. Maar wie heeft me aangereclemendeerd want ik had niet gesolliciteerd omdat ik nog met een typemachiencursus bezig ben" "O dat was ikke". "JIJIJ??" Ik knikte. Ze vloog me aan. Slurrrrrrpp, Platssss! deed mijn wang. Juist op dat moment kwam de directrice binnen. "Dat is tegen de schoolregels" "Eh,,, nou nee ze deed het spontaan vanwege die sollicitatie bij de krant dus ze wilde me gewoon bedanken voor wat ik voor haar gedaan heb". "O dan is het goed". Ze was best trots. We bespraken het kerstfeest. Toen weer wat nieuws. De dirigent wilde van het "Sjeune nacht, heil'ge nacht een Canon maken in E-dur... (!) Echt Duits middeleeuws ja, dat wel. De hele handel blijkt verkocht aan de (toen nog onbekende) James Last en zijn Hamburgerbank die er later miljoenen mee hebben verdiend. Ik op een dikke agent af en dat verteld. "Drie soesafoons in Canon E-dur?!!!" Hij spuugde al zijn koffie terug de kom in. "Wie zijn de andere vier?" "Oh een mondorgel, vier blokfluiten, een vijftal violen en ook de grote gong." "Dat zal me een partij geven. Een Canon in E nog wel. Ik heb alleen andere mondstukken nodig dus die moet je kopen voor 45,- het stuk." "De gemeente Utrecht betaalt alles" "Tsssss..." Ik vloog de deur uit en... waar ben ik? In 't Zwarte Woud helemaal maar hollandse guldens wilden ze wel. Ik terug. "Hier zijn ze al, even de kwitantie tekenen". Hij werd rood als een kreeft. "Bas? Bas! Ba-as!! Kom effe. Kijk es even drie peperdure mondstukken" Bas keek me aan. Eindelijk fatsoenlijke soesafoonhoempapa zonder moeheid. Maar wa's dat? Een stralenkrans rond je hoofd? Heb jij die dingen getoverd??? "Nee dat mag ik niet: ik moet alles kopen vanwege de economie. Maar wat ik wel heb gedaan is door de tijd reizen, ze betaald en zo meegebracht". "Door de tijd?" "Ja deze winkelier leeft nog in 1833. Hoezo is dat gek? Dat is 4e dimensie." Ze stoven van de tafel af. Vier mondstukken, vers uit de vorige eeuw... Nog verser kon niet. "Kun je ook dingen in de toekomst kopen?" "Ja tot 2000 maar dan wordt het geld gesaneerd en dan moet ik geld namaken en dat mag ik niet". "Dus er komt geen atoomoorlog?" "Oh da's nog niet bekend. Zoals het er nu voorstaat komt 'ie er wel maar wij zijn er ook nog. Politiewerk is meer hobby maar oorlogen onklaar maken is ook het werk van paranormalen maar dat komt niet in de krant." Politiewerk is hobby?!!! Druit jij. En ik stond alweer op straat. (Later in 1982 heb ik inderdaad dat gedaan: een atoomoorlog gesaboteerd en kreeg een bedankbriefje van president Ronald Reagan. Maar hoezo? Werk is werk. En dit was werk) Efin, weer naar de burgemeester. "Wil jij de organisatie, maar dan de techniek op je nemen maar wel onder een voorwaarde: er wordt niet meer getoverd zoals met die mondstukken". "Eh, maar zonder mondstukken kunnen ze dat niet spelen" "Nou dan moet een metaalbedrijf maar nieuwe draaien op de draaibank maar er mag niet meer getoverd worden dus geen kleding, geen kransjes, niets." "Maar ik mag nog wel reizen door de tijd want dat is mijn politiewerk want anders kan ik geen meisjes uit een hoerenkast halen?" Ja dat mocht ik nog wel. "Vader ik wil dat u 't van me overneemt dus een daverend kerstfeest". Nou dat wilde de Vader wel. Flitssss en weg was ik uit de burgemeesterskamer. Zomaar verdwenen. Waar ben ik nou? In Baltimore, in de USA. En recht voor een chinees. Hebben ze daar dan ook chinezen? Ja een hele stad vol die alleen chinees tegen elkaar praten. Ik de chineesche winkel ingelopen van feestartikelen en vuurwerk. Ik praatte Kantonnees tegen hem. Hij schrok zich te pletter. Een chinees verwacht geen chinees uit de mond van een blanke dus zal hij ook nooit antwoord geven. Hij rende meteen weg. Ik wachten. Niks. Toen mijn schoen uit en op de toonbank gestampt (wat de politie daar normaal doet als iedereen vlucht want anders komt een bulldozer de winkel binnen) Dat hielp, een oudere vrouw kwam binnen. "Ik wil een spuitbus met lichtgevende verf en die verkopen jullie hier" sprak ik in onvervalst Kantonnees tegen haar. Ze verstond me wel, maar van spuitbussen had ze geen verstand van. Zij haar zoon roepen. "Ja ga nou maar, hij wil alleen een spuitbus." "Ik dacht dat blanken geen Kantonnees spreken? Hoe kan dit?" Nou had ik geen zin in een moeilijk verhaal dus: "Ja maar ik ben in vermomming, eigenlijk hoor ik in 't wit gekleed met touw". "Oh ben je in vermomming?" Ik herkende je niet! Maar welke spuitbus wil je?" "Die met nagloeieffekt". "Oei die is verboden in de USA want er zitten giftige algen in". "Weet ik maar dit is voor in Holland en daar gelden jullie wetten niet." "Oh, is 't voor de export? Maar dan gaan ze per 12 in doos." "Best hoor. Giftig zei u? Maar 't wordt op kinderen gespoten" Hij schrok zichtbaar. "Ja dat kan wel, maar dan eerst vaseline opspuiten uit een spuitbus en dat verkopen ze daar in Holland ook al niet". (noot: dit is 1963) "Nou, daar ook maar een doos van". Met twee dozen en een gepeperde rekening naar de schouwburg: de visagiste. "Wat is dat?" "Lichtgevende verf, voor op het kerstfeest". "Lichtgevende verf??? Nooit gezien hier. Dat zal me een knaller geven!" "Nee dat doen onzichtbare laserstralen, de rest is donker." "Donker? Nee dat mag niet van de brandweer." Toen weer naar de USA, nu in Michichan. Daar drie stuks laserstralen gekocht die met een dubbel spiegelstelsel ronddraaien en aangestuurd door een soort van faxmachine waar je de afbeeldingen op neerlegde en zo geprojecteerd. Die waren te zwaar en gingen per vliegtuig en sneldienstkoerier. Maar, hoe kom ik nou aan de benodigde HoogFrequentkastjes, en ook nog afstandbestuurd? En ook de rookpatronen voor de rookgeneratoren: er moesten nu speciale rook- patronen in die je elektrisch kon opladen. Overal kwam ik, Duitsland, communistisch Polen, USA, Canada ik kocht overal dingen en nam ze mee, buiten de douane om. En betaalde alles kontant. Speciale stoffen voor de engelenkleren, met echt gouddraad in 't touw. Nergens te koop maar wel in India, op de bazaar. Calcutta geloof ik. Een baby hadden we al. Van een agente. Schreeuwde nooit, tenminste als 'ie maar wel op tijd haar flesje kreeg natuurlijk. Of m'n vinger, want daar kon het meisje in knijpen en hard. "Ja Abraham weet wel waar hij de mosterd haalt weet je wel?" Ja daar was het 34 dagen oude kindje het roerend mee eens. Ze kneep hard. En kijken. Agenten aangezocht voor de beveiliging. Een vrijtijdsklus. "Ho die winterkleding moet uit, je moet in zomerkleren met alleen blouse." "Zomerkleren???" "Ja weet je wel hoe heet het in een schouwburg is met filmzonnen en 2000 man in de zaal? Reken maar uit: 2000 maal 500 watt is alleen al 1 MegaWatt van al die bezoekers en daar komen die filmzonnen nog bij. Dat wordt zweten. Oja, en neem ook vier handboeien mee, je collega ook vier handboeien" "VIER HANDBOEIEN??? Is 't zo erg?" "Ja de dierentuin van Utrecht met loslopende hoertjes: er valt wat te roven" Ja dat had hij gelezen. Maar dat ze 8 boeven gingen vangen leek hem erg veel. "Nou ik heb bij m'n collega's moeten bedelen en ze verklaren me voor gek." "Doe 't nou maar, je zult wat beleven!" "Nou dat hoop ik dan maar want dan maak ik zeker promotie. Tsss 8 boeven!" Hij likte zijn vingers erbij af. "Kan ik eindelijk de hypotheek afsluiten want ik kom er nog te kort aan." Brandnetels ----------- De meisjes konden best wel spelen zei de Stadsdirigent maar soms vallen ze van de zenuwen gewoon om en bevriezen ze. Het zijn en blijven natuurlijk nog wel kinderen. Weet jij iets? Ik weer naar het lyceum. Meisje vlogen me aan en zogen aan me en ik kreeg dorst. "Er is iets. Wat is er gebeurd?" Het was even stil. Bedrempeld sloegen ze de ogen neer. "We kunnen geen noot lezen" "Da' kennie. Er is wat maar wat?" Ze wisten het niet. "Vader ik wil dan wel'is weten, wat hebben die meiden opeens?" "Oh plankenkoorts" - Plankenkoorts? Plankenkoorts? "Wat doe je eraan?" "Nou eh, je zou ze die beroemde brandnetelthee kunnen geven daar knappen ze wel van op". "Goed idee maare, die meiden doen sex. Gaan ze daar niet dood van?" "Ik zal wel op ze passen zodat ze alle energie in de muziek steken" "Best. Ik wil nog zo'n pak thee in m'n zak" en zwaaide met me vinger. Mijn linker colbertzak bolde op. "Nou meisjes, jullie weten dat de Engelsen de Tweede Wereldoorlog hebben gewonnen door thee te drinken en dat was dit" en toonde hun een geel pak thee van Zonnatura met brandnetelthee. Dat de firma toen onder een hele andere naam bestond vertelde ik er niet bij. "Brandnetelthee???" Proeven, meteen. "En nou spelen". "Nu spelen? Maar dit is onze vrije avond" "Je wilde toch datzelfde spul waarmee die Engelsen een oorlog mee hebben gewonnen? Nou dat was dit spul en jullie gaan oorlogje voeren met muziek" Zij aan de slag en... 't lukte perfekt. Een verbaasde directrice kwam op het geluid af. "Opeens wel goed. Wat heb jij getoverd?" "Oh met thee want dit spul hebben de Engelsen nog een oorlog mee gewonnen tegen die mof dus dat moet sterk spul zijn". Ze bekeek de doos, toen de zakjes. "Brandnetels????" "Ja dit spul hebben die Engelsen nou een oorlog mee gewonnen, echt waar" Zij weg. Ze lag languit over haar bureau. Binnen 2 dagen was de thee schoon op maar dat wist ik niet. Een agent sprak me aan. "We hebben een meisje van dat lyceum een bekeuring gegeven want die was op de begraafplaats aan de Princesselaan aan het bloemetjes plukken". "Oei, de thee!!" Ik verdween letterlijk uit zijn blikveld, een verbaasde agent achterlatend. Daar zag ik meiden bezig om gehakte brandnetels te roosteren in een alumi- nium pan die vrijwel zeker zou smelten op de hoge gasvlam. "Ho stop!! Geen aluminium want dan vliegt de keuken in de fik!!!" Ik naar een oude blikken pan gezocht en daar de brandnetelsalade ingedaan. Toen snel weer terug naar die agent. "Waarom geef je een meisje een bekeuring op een begraafplaats?" "Dat zei ik, omdat ze bloemen plukte en dat mag niet" "Ze plukte brandnetels, en dat zijn geen bloemen" "BRANDNETELS?? Waarvoor?" "Oh die branden ze op 't fornuis en daar zetten ze thee van" "Thee van brandnetels?? Zijn ze nou helemaal gek geworden?" "Nee hoor ze hebben gehoord dat de Engelsen er een oorlog mee gewonnen hebben en ze hebben er een proef mee gedaan met studie en ook muziek en het verhaal blijkt te kloppen: door brandnetelthee kun je inderdaad een oorlog mee winnen". "Hahahaha dit geloof je toch zeker niet?" "Jazeker geloof ik dat. Trouwens hier heb ik nog de doos ervan als bewijs." Hij besprak het verhaal met de andere agenten dus de bekeuring ging eraf. Plukken van brandnetels was toegestaan, bloemen niet. "Alleen een ding snap ik niet. In de berm van de Singel groeien brandnetels genoeg dus waarom helemaal de Biltstraat uitgefietst en ze op een begraaf- plaats gaan plukken tussen de lijken. Dan is er toch iets mis met ze." "Nee dat zijn de beste brandnetels" "Huh, waarom?" "Nou, als je een grote zonnebloem van wel vier meter hoog in je tuin wilt kweken dan moet je er een dooie kip onder begraven, zo doen wij dat. En dus vind je de krachtigste brandnetels op het kerkhof en dat wisten die Engelsen kennelijk proefondervindelijk of zo." "SMEEEERLAP!! DRUIUIUIUIT!!!" Alweer het bureau uitgejaagd. Toen maar weer even een kijkje genomen bij de Stadsdirigent. De man huilde. Een of andere politieagent was zijn huis binnengedrongen en had alle parti- turen meegenomen en bedreigde hem met een pistool. Een politieagent? Eentje maar? Die muziek "in beslag neemt"? Wat een onzin. Dat doen echte agenten helemaal niet. Dat is iets civiel voor een of andere auteursrechtenvereniging en die hebben geen pistolen. Eropaf. "Vader ik wil bij die dader zijn die bladmuziek steelt" Flitsss vloog ik de dirigent zijn huis uit en was in Bilthoven. In Bilthoven? Maar daar zijn helemaal geen politiebureau's. (nu wel) Een vrijstaande villa in Bilthoven, helemaal compleet ingericht als politie- bureau met agenten in uniform, telexen, koffiemeisjes, telefonistes en twee landroverjeep politiewagens voor de deur. En alles nep... Echt alles nep. Je gelooft je ogen niet maar echt alles, echt, alles was nep! Alleen hun salaris was echt, ja het waren de bestbetaalde agenten van heel Nederland. En allemaal in de rang van adjudant of inspecteur. Later in 1980 zou Minister-president Lubbers nog net zo'n organisatie oprollen namelijk Gladio, een ondergrondse Nato-paramilitaire toestand maar ik stond er als 17-jarige in 1963 helemaal alleen voor. Niemand wist waar ze zaten. Ik kreeg in augustus de dienstopdracht om naar een organisatie van nep-agenten op zoek te gaan want dat was niemand nog ooit gelukt. "Denk erom" zei de uniformagent, "niemand in Nederland is dit gelukt die dat ook kon navertellen dus als ze jouw pakken ga je eraan. Ik weet niet of jij het beseft maar de gehele veiligheid van de Nederlandse samenleving hangt op dit moment maar van EEN persoon af: en dat ben jij. Eentje kan dat, jij". Ik nam de opdracht aan. Ik dat s'middags tegen mijn boze papa verteld dat ik nu een politieopdracht had die ze niet zelf aankonden, alleen ik en dat de veiligheid van heel Nederland aan een 17-jarige jongen is toevertrouwd en een levensgevaarlijke opdracht was. Hij zei niets. Eindelijk dat rotjoch dood. Mijn moeder ondervroeg me: "Als het gevaarlijk is blijf jij thuis." "Nee ik kan het aan maar ik heb wel ruggesteun nodig." "Ik zal voor je bidden" "Best" Dus ik zag op een kamer de partituren liggen van diefstal. Wat agenten nou met bladmuziek mee aanmoesten zal me altijd wel een raadsel blijven behalve dan dat het geld moest opbrengen - een ander doel kon ik niet verzinnen. Er was maar een manier: de onzichtbare manier. Dus het bureau onzichtbaar binnengeslopen doch het alarm ging af. Vlug de stukken gepakt en gevlucht door het raam. Later zou ik horen dat het wel degelijk een echt politiebureau was van een geheime afluisterdienst: de RCID maar die hadden dat "uitbesteed" zodat ze zelf op bed konden blijven liggen... Maar hoe bewijs je als 17-jarige jongen zoiets? 't Was net een spannende film. Tegenwoordig draai je een videootje van Harry Potter, Batman of zoiets maar die bestonden in mijn tijd nog niet. Nee dit was echt. Sterker ik was erin ook nog de Hoofdpersoon en moest alle opsporing in mijn eentje verzinnen. Zoiets als: en ZO doe je dat, kreeg ik nooit te horen. Alleen maar: jij zorgt voor een goed kerstfeest. Noujazeg... En ze wreven zich in de handen: een paranormaal. Kenne we weer lache joh! Precies de joker uit de Middeleeuwen. "Vader ik wil bij die drukkerij zijn waar ze valse politiepassen maken" Flittsss. Daar stond ik in Ede voor een woonhuis. EEN WOONHUIS??? Tssss. O in 't weekend natuurlijk. Ik aanbellen. De werkloze weggetrapte en invalide drukker keek me aan. "Een politiepas? Oja die kan ik wel voor je maken maar hoe wist je dat dat hier was?" "O uit die villa in Bilthoven en die stuurden me hierheen" loog ik. "Hm ja. Maar dat is niet de normale weg." "Ja er is wat spoed bij, en ik ben de nieuwe koerier" loog ik weer. Nouja liegen? Ik sprak toch waarheid want ik koerierde voor Justitie. Toch? "O ben jij de nieuwe koerier? Dan is 't goed. Hier ligt een hele stapel verse passen die nog weggebracht moeten worden, en hier nog een flinke stapel artsenbullen, professorbullen en parlementspasjes, alles is al betaald." En breng nog even een foto van jezelf mee dan gaat die erop." "Best" Ik met een dikke plastic zak de hoek omgelopen en toen: "Vader, ik wil in de Lange Nieuwsstraat zijn bij het Justitiegebouw" Daar netjes aangebeld, binnengelaten en de inhoud van de zak voor een verbaasde kinderrechter en parketbrigadier omgekeerd. "Kijk eens aan, allemaal zo vals als een kraai!" Ze zetten grote ogen op. "Sterker, ik ben vanaf nu hun valsepassenkoerier dus nou is 't pas echt leuk" Ja zo'n indringer konden ze goed gebruiken. Ze waren in hun nopjes over zo'n opgerolde valsemunterij. Hun ogen glommen. Als zoeklichten vlogen hun grote bolle ogen over de stapel graaierij. Weer met de staart tussen de benen naar het Hoofdbureau. Werd aangesproken door een lachende agent in burger. "Dat van die brandnetelthee, we hebbe ons 't lazerus gelache. Het is namelijk zo dat lijkkisten 2 meter diep de grond inmoeten en wortels van brandnetels groeien niet naar beneden maar zijwaarts want het zijn wortelstokken dus die gaan niet dieper dan hooguit 10 centimeter. Maar dat wist die agent niet dus die zat een kompleet proces-verbaal uit te schrijven over hekserijbrouwsels en daar hebben we toch maar een eind aan gemaakt." Hij snikte. Hij had nog steeds buikpijn van het lachen. "Toch zeg ik je dat het waar is, alleen zuigt de plant geen sappen op maar onzichtbare sappen zoals spookverschijningen dezelfde sub-materie hebben en waar het ook inzit is in onderbroekenzaad". "Huh??" Hij schrok. In gulpzaad? "Ja maar dat mag ik ze niet voorzetten natuurlijk." Nee dat snapte hij. Zaad was vreemd spul wist hij. En vrouwen zijn er dol op. Brandnetels??? "Ehja, maar die netels voorkomen dat het dierenrijk ervan snoept - het is alleen voor de mens bedoeld die onsterfelijk wil worden" "Ja, onsterfelijk belachelijk!" gispte hij me. Twee dagen later weer naar Ede met mijn foto. Hij ging even de huiskamer uit en kwam weer terug met mijn 1e politiepas, iets waar je normaal 23 jaar voor moet zijn. Wat fijn, eindelijk was ik een echte agent. Vals weliswaar maar zelfs echte agenten trappen er subiet in. Ik die valse pas, met mijn echte naam als "diender" ook bij de stomverbaasde kinderrechter ingeleverd. Inderdaad, dit was pas een gloeiendhard bewijs. Met moeite gaf ik het ding af. Wat jammer nou. Mijn eerste politiepas. Was meteen ook mijn laatste. Echt vals. Nooit meer gezien nee. De rechter schreef op mijn aanwijzingen alle huiszoekingsbevelen uit. Maar er werd opgebeld. Ze konden de namenlijst in Ede niet vinden terwijl ik had opgegeven dattie achter de stortbak van de wc zat. Ik de kamer van de rechter "uitgevlogen" en de hoek omgelopen in Ede want ja, ik kon natuurlijk niet zomaar voor een open voordeur naar binnenploffen dan schrikt iedereen zich wezenloos. "Ben je er nou al?" - "Ja per 'draadloze' want ik ben natuurlijk nog geen agent maar een stille medewerker" loog ik weer. Ik begon al aardig in het leugenaarsvak bedreven te raken... "Mm, nou ja, zal wel maar die lijst ligt er niet dus dat kan je vergeten" "Heb je een breekijzer?" - "Jawel maar wat moet je ermee?" - "Laat ik zien". Een ruk met een breekijzer aan die stortbak: KRAK "He laaaaaat dat!!!! KRRR- FFFFLATSSSSSSSS!!! en daar kwam de gezochte namenlijst tevoorschijn. "Kijk zo doet de oetregse politie dat". "Verdomd nou kunne we niet schijte" "Doe je bij de buurman toch?" Woest waren ze. De plee gemold. Zij bellen voor een plee op een vrachtwagen. Ze joegen me het huis uit en kwamen me met een breekijzer achterna. Nee het mollen van een plee is pure sabotage. Dat doe je niet. Toen het nep-politiebureau in Bilthoven was uitgemest volgens hun opgave ging ik er maar eens een kijkje nemen. Want zo was ik nog opgeleid door "de ouwe" brigadier: "De brand erin jongens, de brand erin want over andere dag komme ze los en kun je voor de 2e-keer aan de gang" was zijn ervaring met justitie. Maar brandstichten is gevaarlijk in je eentje en mag ik niet. "Vader ik wil dat die villa in elkaar zakt" Als een plumpudding zakte hij in elkaar, zo mooi. Alles verwoest. En dat geluid van glasgerinkel met elektriciteitsvonkjes heh? Zo mooi. Met een grote gasvlam van afgebroken gasleidingen die alles zo mooi gaan bijlichten. Net oudjaar, zo'n Augiasstal. Ziezo, daar komen geen misdaden meer uit, nooit meer. Ik moest me prompt van de kinderrechter verantwoorden. "Waarom doe je dat?" "O vanwege de folterkamers" "FOLTERKAMERS???" Hun monden zakten open. "Ja, en neem een bulldozer mee om het zaakje de tuin in te schuiven" Ze vonden inderdaad menselijke bloedresten van minstens 2 man maar toendertijd konden ze van dna nog niets mee beginnen. Wel gaven ze op dat de kelder- kamertjes zo goed verstopt waren dat alleen murenafbraak ze lieten zien. Mijn vernielzucht was dus correct geweest (mijn dank voor "de ouwe") NEPPOLITIE OPGEROLD UTRECHT. Een volledig politiekorps met 630 valse agenten, koffiejuffrouwen, telexmachines en kantoorjuffrouwen in een drietal draaiende politiebureau's is door de Utrechtse Justitie ontmanteld en opgerold. Ze hielden zich daar bezig met nepboetes, neptransacties en ontvoeringen en zelfs hun "salaris" werd door de echte overheid betaald. Moeilijk arresteren was het niet omdat er alleen hun echte namen (!) op hun valse passen stonden. (UN) (Het was maar een heel klein berichtje in Utrechts Nieuwsblad over 2 kolommen ergens op pagina 5 geloof ik rond najaar 1963. Efin, klus geklaard) Een boze boekhouder kwam bij de burgemeester. Hij liet facturen zien van ge-importeerde spulletjes uit India, USA, Canada enzovoort en er moest nog wel enige honderden aan invoerrechten worden betaald. "Tsja, ik mag niet toveren. Dan moet je met machines aan de gang om een virtuele waanvoorstelling op te roepen" "Alleen voor kerst? Een waanvoorstelling???" "Nee natuurlijk niet want het zijn spookmachines dus er komen nog wel een honderd voorstellingen achteraan met diezelfde dingen dus ze brengen vast wel hun geld op aan veel meer bezoekers dan de paar man nu." De burgemeester keek me aan. "O dan is het goed want dat is werkgelegenheid." "Nou, zo hard zal dat langharig werkschuw tuig niet werken maar dit houdt ze wel van de straat". Ze lachten. Zowel een boekhoudkundig- alsook kunstenaarsprobleem opgelost. Toen was de dag daar. Ik zat in de keuken en stak af en toe mijn hoofd door de regiekap in de toneelvloer. Plots... alles donker. Niks meer aan licht boven. Ik werd geroepen. Naar de meterkast. "Ja de hoofdzekering ligt eruit dus we zullen het GEB moeten bellen en dat gaat niet goed want er zitten bijna 2000 man in de zaal. De lichttechnici waren wanhopig. "Maar ik ben zelf van het GEB dus open die hoofdkast, direkt." "Tang?" Zegel weggeknipt en ging mijn zak in. De lage stoppenkast ging open, spanningzoeker erin. "Ja de eerste, maar 25 Ampere hebben we niet" "Ja maar ik wel, een 35 Ampere voor noodgevallen als dit" "35? Die past daar niet in" "Deze wel, en wordt speciaal voor ons gemaakt - niemand mag ze hebben" Ik hoorde hoe of juist het Stille-Nacht van het mondorgel eindigde en de altviolen de afsluiting deden naar het volgende Canonstuk. Juist op dat moment draaide ik aan en - we hadden boven weer licht volgens de portofoon. De lichtorgelman blij: 't was precies het goeie moment. "Maar waarom ging die stop door?" "Kortsluiting in de hoofdschijnwerper op dat engeltje met mondorgel" "Dus die speelde in 't donker?" "Ja, ze stopte zelfs niet eens" "Waar zit die kortsluiting?" "Kom mee" Een dikke kabel was half doorgeknipt en er was een vlam geweest. Een techneut wilde hem maken. "Ho wacht effe, dit is sabotage. Ik knip dit stuk eruit dus de kabel wordt nou 10 cm korter maar dat geeft niet en ik heb nou sabotagebewijs." "Waarvoor?" "Omdat jullie anders een bekeuring krijgen want je mag een zaal niet in 't donker zetten" "Daar kunnen wij toch niks aan doen als ze de kabel doorknippen?" "Jawel, hier mag geen publiek komen en bewijs maar dat er geknipt is, nou dit is keihard bewijs en gaat in 'n plastic zakje naar de recherche. Zo, nou mag jij verder de eindjes aan elkaar knijpen" "Hoeveel kost zo'n bekeuring nou?" "Reken op 2000 gulden" Zijn mond zakte open. "Maar dat slaat toch nergens op?" "Jawel, 't is een economisch delikt, anders helpt 't namelijk niet." "O" Net tijd genoeg om de laatste gongenslagen op het ding/dongorgel te zien. En toen: krak. Een meisje sloeg de grote boterkarnton aan gruizelementen. Beneden mij werd al de reserve-karnton aangereikt en ik die door het gat gewurmd waarbij ikzelf in de weg zat. Maar het lukte. Pfff. Jammer alleen van de microfoonopname - ze zouden het eruit knippen. Boven trof ik twee glimmende dienders. De overvalwagens hadden acht criminelen weg moeten brengen naar het bureau en waren de hele avond in touw geweest. "Tjonge, hier ga ik zeker op promoveren: een streep erbij." Ook de kassier was dik tevreden. "Tsjonge, 1985 man in de zaal maal 15 gulden met een kwart kinderkorting dat maakt eh, 's effe kijke 26.000 gulden. Nou die aangekochte spiegeltjeslasers is er nou al uit: IN EEN VOORSTELLING" jubelde hij. BUITENAARDS KERSTFEEST IN SCHOUWBURG (kunstpagina) UTRECHT. Een visioen zo'n mooi kerstfeest is er nog nooit opgevoerd in de Utrechtse schouwburg. Vooral toen de lichtorgelman de gehele zaal kort in het duister zette bleek dat zowel de kerstkribbe alsook het engeltje met mondorgel (!) licht afgaven met een beste stralenkrans. Nooit zoiets gezien. Het enige lampje in het duister was een bevestigd blauw lampje op het stokje van de dirigent. Een staande ovatie was dan ook zijn welverdiende deel voor een Stille-Nacht, gespeeld in een Canon E-dur dat nog nooit was gehoord in een totaal onwerkelijke, buitenaardse sfeer. Een visioen, maar dan echt. (Utrechts Nieuwsblad november 1963) Ik de volgende dag de meisjes gesproken. "Ging goed he?" "Ja alleen was alles zo donker en we moesten op (de blokfluiten) en we stonden al maar konden geen noot lezen. We slaakten een zucht van verlichting toen de lampen weer aangingen. Hoe doen die profs dat dan?" "Veel oefenen, 't is hun beroep dus ze knijpen de katjes in het donker." Ze werd boos. Het publiek was verbijsterd. Agenten ook. "Dat heb jij getoverd" "Nee ik mocht daar absoluut niet toveren - alles is puur techniek geweest." "Geloof ik niet. Dit was zo puur onaards. alleen buitenaardsen kunnen dat." Hij was diep onder de indruk, zijn collega ook. Ze wezen me na. Ze gingen proces-verbaal opmaken over een uit de hand gelopen theatergrap waarbij de zaal volledig in het duister zat. Een superzware boete. Ik moest wat doen. Werk. De politie saboteren? Ja de politie saboteren. Ik KON niet anders. Ik naar de redaktie. Werk. "Dat heb jij getoverd zeker?" "Nee, maar we hebben wel een hoop dingen geimporteerd uit de USA dus zeg maar wat je opviel aan de belichting" "Belichting??? Er was helemaal geen licht." "Ojawel hoor. de zaal werd fel beschenen door drie zware lasers in infrarood licht maar dat zagen jullie niet - alleen de sigarenrook gaf licht dus we hadden twee rookmachines in vol bedrijf. "En die baby in de kribbe, en dat engeltje met mondorgel dan?" "O dat kwam uit een spuitbus" "EEN SPUITBUS???!!!" Ze gaapten me aan. "Ja met algen erin. Daarom werd er eerst een zware filmzon op gezet zodat die algen konden 'opladen' en toen het duister werd gaf die alg het licht weer af. Dus net als horloges maar geen radiosplitsing" "Een spuitbus. Tsssss. Maar we hebben verscheidene telefoontjes vanuit publiek gehad dat er wel degelijk is getoverd door paranormalen en dat ben jij." "Nee echt niet, dat mag ik alleen voor de politie en justitie maar niet voor burgerpubliek in een kerstvoorstelling. Ze keek me ongelovig aan. "Heus het waren twee rookmachines met onzichtbare infra-roodlaserstralen op de rook, en verder spuitbussen op die oosterse kleding met gouddraad erin. Nou, dat was het wel zo'n beetje. En oja bij het lichtorgel stond een soort faxmachientje met geboetseerde voorstelling om die lasers aan te sturen" Jullie zaten gewoon in de sigarenrook - niks buitenaards. Ze stonden beteuterd te kijken. Tsja, genept door de wetenschap. BUITENAARDS KERSTFEEST KWAM UIT SPUITBUS UTRECHT Bij een nader ingesteld onderzoek van de redaktie blijkt inderdaad dat het bizarre, vrijwel visioenachtige "kerstfeest" in de schouwburg het gevolg is geweest van nieuwe laserapparatuur en bizondere spuitbusverf. De visagiste van de schouwburg is in haar nopjes met de nieuwe maskerade- middelen "want hiermee kunnen we dingen doen die tevoren onmogelijk waren" zoals buitenaardse werkelijkheden en andersoortige visioenbelevingen zoals spook- en horrorscenes. Daar is in theaterpubliek veel vraag naar. Overigens, er zijn al zoveel aanvragen voor een herhaling van het kerstfeest binnengekomen dat de schouwburgdirectie een datum in december wil prikken. (Utrechts Nieuwsblad sept/okt 1963) Weer stonden politieagenten in hun hemd, Oja, nou die verduistering nog. Maar mijn boze papa de duivel las het ook. Wat is horror? Niemand bij me thuis wist het. En ook ik wist het niet. Dit viel buiten mijn belevingswereld van dienstbaarheid, niet van mensen kwellen of zo. Mijn boze pappa vermoedde dus iets en ging prompt bellen waarbij hij zo hard in de hoorn schreeuwde dat mijn jongste broertje op 200 meter buiten alles kon meehoren. "Nou weet ik zeker dat kerstmis van de duivel is" sprak hij. "Niemand van jullie gaat ernaar toe". Zelden heb ik zoveel in beweging moeten zetten als een theatervoorstelling van een... kerstfeest. Eerst de toestemming van de burgemeester voor de 3e maal een voorstelling, toen de agenda van de schouwburg veranderen (het al gehuurde toneel moest een week worden verplaatst, concertleden en dirigent moesten hun agenda wijzigen enz.) de arbeidsinspektie moest voor de 3e keer ontheffingen voor werkzaamheid van een baby en kinderen vanaf 15 jaar afgeven enz. En dat moet je ook bij herhaling opnieuw cheqken want er waren valse telefoontjes binnengekomen die weer andere datums opgaven enzovoorts. Voorts moest ik toezien op de douche- en kledingwasbeurten van giftig alg. Toen kwamen de militairen erachter dat de gebruikte laserstralen uit dezelfde fabriek kwamen als hun spulletjes en namen alles in beslag. Het kwam er echter op neer dat voor civiel gebruik er... afgekeurde lenzen en afgekeurde lasers waren geleverd alsook dat militair gebruik uitgesloten was maar teruggeven, an me hoela. Dreigen dat ik desnoods de rechter zou inschakelen hielp niet: het soevenirjagen nam toe naar de stijging in rang begreep ik. "Vader ik wil dat al die inbeslaggenomen spulletjes weer werkend in de schouw- burg liggen" - ze lagen er al. "Vader ik wil dat dat kazernegebouw in elkaar zakt" en dat gebeurde prompt. Natuurlijk moest ik me voor deze vernielzucht voor de kinderrechter wel even verantwoorden maar ja, ik was de "sterke arm" van Justitie en daar moesten zelfs militairen nog even aan wennen dat zij voortaan dat niet meer waren. Toen waren ook de algen-spuitbussen in beslag genomen door de Keuringsdienst van Waren - verteld dat er GEEN voorschriften voor in Nederland bestonden dus die moesten ter plekke "verzonnen" worden door eerst vaseline te spuiten en maskers op te zetten en prompt nam een of andere geheime dienst in den Haag nogmaals alle spuitbussen in beslag voor spionnenproefjes. Ik werd er gek van. Dan maar met grof geweld. Eerst het kantoor van de Keuringsdienst vernield en de doos in beslag genomen waarbij ik hun halve laboratorium vernielde en in den Haag een halve opslag- kamer van een geheime dienst? totaal verwoeste met de melding dat stelen en roven: in Naam der Koningin! tot hun "normale" arbeidsterrein behoorde. Volgens de rechter was dat niet zo en maakte er een eind aan. Met dat vonnis naar den Haag waar het vonnis prompt werd verscheurd. Nou dan verscheur ik hun gebouw wel en dat hielp - bleek dat sommige van hun "medewerkers" ook niet helemaal zuiver op de graad waren (ongeveer 7% van de mensheid is een boef: dat is niet alleen in particuliere loondienst zo...) Kortom voor we alle spulletjes weer daar hadden voor het 3e optreden moest er als organisator heel wat gebeuren en alles in mijn vrije tijd. Weer in het Hoofdbureau. Steeds probeerde ik onzichtbaar via de onbewaakte achterdeur naar binnen te sluipen naar mijn chef. Middels een of ander technisch foefje hadden ze mij in de gaten. "Hoe zit dat met die verduistering want we maken proces-verbaal op" "Nou, luister dan maar mee want ik ga net telefonisch aangifte doen" "Aangifte??? Per telefoon hier in 't bureau?" "Nee naar de meterbordeninspektie van het GEB. Dat moeten we altijd als je een loodje doorknipt en de hoofdstop vervangt: dan komt er inspectie van." "O" Ik inspektie opgebeld met 4 aangiften: de hele zaal zat op EEN stop, de nood- verlichting brandde helemaal niet, zelfs de transparantjes UIT waren donker, er liep een normale hoofdstroom van 27 Amp door die hoofdstop en daarom had ik er een verboden stop van 35 Amp in K-2 uitvoering in geschroefd. "Verboden hoofdzekering?" "O daar hebben we ontheffing voor, met Kema-Keur" Daar wilden ze alles van weten. Toen kreeg ik een nieuw probleem. "Kerstfeest is van de duivel", aldus mijn boze papa, "dus jullie blijven hier". "Maar ik ben voor de burgemeester aan het werk" protesteerde ik. "Best, dan kom je hier niet meer in", aldus mijn boze papa de duivel. Ik alles regelen met de directrice, de burgemeester, de dirigent en het politiemuziekkorps. Ik besloot ze op afstand 'te monitoren' en alles ging redelijk perfekt totdat mijn zuster met ingevaren duivel weer stennis begon te schoppen. Dus ik de keuken uit en ging op bed liggen, met de deur op slot en zij tieren. Juist op dat moment waren dieven er met een laserkanon vandoor gegaan dus op afstand die dief doodgeslagen en de laser op zijn plaats teruggehangen, werkend en wel. Niemand merkte de tijdelijke vermissing op. Weer ging alles goed. De lichtorgelingenieur zette dus weer alles in het donker tijdens het mondorgel van 'Stille Nacht en toen... vloog plots de noodverlichting AAN (!) die het de vorige keer niet eens deed! Dat kon ik niet terugdraaien. Gebeurd is gebeurd. Blijkt dat die lichtorgelengineer wel alles in het donker mocht zetten tijdens toneelvoorstellingen - echter niet langer dan een minuut... en daar had de brandweer een tijdklokje op afgesteld. Dit verhaal verscheen dus prompt in Utrechts Nieuwsblad op de cultuurpagina dat: omdat de noodverlichting ging branden tijdens een kerstvoorstelling: er prompt honderden mensen de zaal uitrenden wegens de ontstane paniek. Gezellig hoor, zo'n brandweerinspektie. "Maar waarom doen jullie dat met een tijdklok? Je had toch ook een microfoon achterin de zaal boven de deuren kunnen hangen die reageert op geschreeuw?" "Bestaan die dan?" "Tsss natuurlijk bestaan die, alleen noemen ze die anders namelijk klap- schakelaars. Dat zijn normale schakelaars die zitten in de huizen van invaliden in een rolstoel dus als ze klappen gaat het licht aan" "Nooit van gehoord. Nooit gezien ook" Ik schudde mijn hoofd over zoveel onbenul. Afstandbedieningen waren onbekend. "Haal ereen" Ik naar Technische Unie en er twee betaald. Toen naar de brandweerinspektie voor fiat en toen naar de schouwburg. Een maand later zaten ze er om onduidelijke redenen nog steeds niet in. "Waarom bouw je ze niet in?" "Omdat ik er nog nooit van heb gehoord" "Wie beslist dat dan?" Hij keek me glazig aan. Dat wist 'ie niet. Maar omdat ze in zijn bevattingsvermogen niet voorkwamen had de electricien ze maar in de vuilnisbak gekieperd... "En als iemand in een rolstoel het licht aan wil doen dan kom jij zeker daar 's avonds aanbellen om het licht aan te doen en het om 11 uur weer uit te doen want die man kan daar zelf niet bij" Hij keek me weer glazig aan. Nooit aan gedacht. "Maar hier moeten toch ook rolstoelen naar binnen en waarom heb je die dorpels niet weggehaald? Rolstoelen??? Bestaan die dan? Nooit hier gezien. "Nee die komen hier niet". "Waarom niet?" "Die zijn gek, zelfs hun tong hangt uit hun bek". "Dus die hebben geen recht op een kerstfeest?" Hij dacht een hele poos na. "Ja nou je het zegt. Zou eigenlijk wel mooi voor ze zijn." (noot: dit was 1963 en dus een volstrekt andere tijd) Ik weer naar de burgemeester met dit bespottelijke verhaal. En die voteerde meteen een flinke bijdrage voor het verwijderen van alle drempels in zowel de schouwburg alsook het gemeentehuis. Een paar weken later: "Sterker, ik krijg er zelfs een Rijksbijdrage voor omdat we tevoren in overtreding waren. Dat wist ik niet. Bedankt zeg!" De tabakswinkelier was ziedend. "Tsss nou gaan ze een half miljoen besteden om rolstoelen naar de schouwburg te rijden. Rolstoelen! Nou vraag ik je. Rolstoelen...." "Nou gun die mensen ook een gelukkig kerstfeest" "Gelukkig kerstfeest? Voor rolstoelen??? Die weten nog niet eens of hun gulp van voren of van achteren zit. Rolstoelen gadverdamme bah." "Hopelijk kom je er zelf nooit in" "Ik daarin zitten??? Nog voor geen goud". (Een jaar later werd hij voor zijn winkeldeur aangereden door een dronken bestuurder en dat viel voor de dokter niet meer te repareren. Hij reed per rolstoel over straat en moest zijn winkel sluiten. Het gesprek erover en de daaropvolgende huilpartij zal ik de lezer besparen) Lezing Rijksuniversiteit Senaatszaal ------------------------------------ In Utrechts Nieuwsblad had ik een man mr."Q" betiteld als een man die de sleutel van de Ware Leer had gevonden - maar hijzelf was een gewoon mens die werkte op een universiteit. Professor vandenBroek las het stuk, knipte het uit en bracht het naar zijn collega professor dr.Gilles Quispel, toen al in 1963 wereldvermaard. Hij belde me op en besprak ook alles met de korpschef, "de ouwe". Toen werden we aan elkaar voorgesteld. De prof zat met ontbrekende regels in diverse teksten terwijl vele koptische woorden nog volslagen in het duister lagen. Zeker 3 ochtenden zijn we al zijn manuscripten aan het doorspitten geweest. Uiteindelijk had hij het Thomasevangelie nu klaar, en glashard bewezen echt. Alles klopte. Hij was me uiterst erkentelijk. "Ik wil je vragen of jij ook voor het voetlicht wilt treden als politie- paranormaal die voor ons dit vertaalwerk kloppend heeft gemaakt" vroeg hij. Ik weigerde. "Ik moet in anonimiteit werken want anders raken processen-verbaal besmet met verboden opsporingsmiddelen. Dat moeten we eerst goed uitzoeken" Toevallig was een rechtzaak aan de gang waarbij bewezen was dat ik alle informatie had "aangedragen" en dus - verboden bewijsmiddelen. De recherche kwam met 4 man mijn kamer binnen. "Je moet zelf een verklaring maken wat of je aan het doen bent, dus al die opsporingsbriefjes van jouw; en welke bewijskracht de rechter daaraan moet toekennen". "Er mag helemaal geen bewijs aan worden toegekend" "Huh? Nee? Maar er zijn inmiddels al 500 rechtzaken met jouw erin! Oei, dit wordt een ramp." Hij keek me aan. "Maar, neem nou een opsporingshond. Dat is toch ook geen echt bewijs? "Nee. Hoezo? "Ik zit hier niet als agent maar mijn rang is hond. Ik moet blaffen als ik een lijk heb gevonden en dan pootjes geven. Dat allemaal is geen bewijs. Die bewijzen moeten jullie verzamelen door de botjes na te pluizen en daarna een bekentenis uit de verdachte los te peuteren. Kortom, alle goede dingen bestaan uit drie, maar als je ALLE bewijs uit een hond gaat halen ben je verkeerd bezig." "Schrijf op!" en wees op mijn tafel. "Doe ik". Zij weg. Ik een prachtig rapport opgesteld wat mijn werk in feite is. Namelijk de vervanging van de werkmethode van een officier van Justitie die op de zondagmiddag in zijn garagebox een groot stuk bordkarton ophangt met allemaal namen van boeven erop geplakt en dan pijltjes gooien. De boef met de meeste gaatjes erin is de sigaar. De methode is afgekeken van een gorilla. De dagelijkse werkzaamheden van de aap is namelijk iedere dag een rood pijltje gooien op het bedrijf dat die dag zal stijgen op de AEX-index en een zwart pijltje op het dalende bedrijf in de AEX-beursnotering. Dat doet de aap met verve. Al 40 jaar beter dan de AEX-beursindex zelf. En veel goedkoper ook: dagelijks een kistje bananen is toch heel wat goed- koper dan een peperduur kantoor met bestbetaalde accountants... De gorilla haalt al 40 jaar een score van 70% goed terwijl de AEX nog nooit verder is gekomen dan 45%. 25% verschil draait wel om miljoenen koerswinst! Kortom, de apengaleriehouders zijn er letterlijk stinkend rijk van. En och, dat mijn politierang niet hoger is gekomen dan... hond, soo what? Ik kan ermee uit de voeten, de politie is tevreden, het bestolen publiek is tevreden en justitie is ook heel tevreden. MITS, je het nooit als bewijs inzet. Het moet behandeld worden als onbekende tips van een dromende burger - maar NOOIT als bewijs. En dus is er ook geen sprake van verboden opsporingsmiddelen want ik spoor niet echt op: ik geef alleen de richting aan waarin een rechercheur mee op pad gaat met mijn briefje... bewijzen moet zo'n man maar zelf verzamelen. Kortom, sporenonderzoek plaats delict, dan sporenonderzoek bij de dader en dat moet - zeker als een paranormaal bezig is - voor de volle 100% overeen komen anders is het geen goeie paranormaal. Kun je van een hond nog zeggen dattie zijn dag niet heeft, loops is of, een muizenkeutel heeft afgeleid - een paranormaal MOET kloppen tot op de komma. De Meervoudige-Kamer volgde mijn redenering en keurde dat goed. Sterker, mijn procesverbaal werd het standaardwerk bij politieparanormalen. Sindsdien worden tips als: "gedroomd bij een watertje" door iedere agent direkt afgewezen: een echte paranormaal noemt ALLES IN DETAIL MET NAMEN. Niks geen wazige watertjes met 300 meter afstandverschil. Professor dr. G.Quispel las het stuk en bedacht: die ga ik inzetten! Dan moeten die fundamentalisten me wel gelijk geven want de bijbel omschrijft precies hoe of een profeet werkt en zegt. Later zou ik horen dat in het oude Israel een profeet altijd getrouwd was en 30 jaar oud was en ik: 17 jaar met een niet zo'n vaste verkering. We spraken een avond af, een woensdagavond in augustus. "Maar dan moeten jullie me wel beschermen want in Israel werd een profeet die jonger was dan 30 jaar direkt gestenigd". "Haha, dat zal wel meevallen. Maar er komt wel politie bij." Een studente kwam naar me toe. Ze had het gelezen in het UU-blad. "Ik ben zwanger geraakt van een RK-theologiestudent die niet trouwen mogen en ze hebben mij geprest tot abortus wat ik niet wilde. Toen ik wakker werd uit de narcose bleek dat ze ook mijn baarmoeder hebben weggehaald. Ik heb maanden achtereen gehuild omdat ze mijn lichaam geschonden hebben en ik verlang iedere nacht naar mijn baby. Nu las ik dat jij toveren kan dus kun je mij mijn baby terugbezorgen want zo kan ik niet verder leven." -"Nou, ik kan je van een nieuwe baarmoeder voorzien en dan zoek je een jongen op zodat dezelfde babyziel weer terugkomt" "Uitgesloten. Dat wordt meteen abortus want ik heb geen baarmoeder. Iedere dokter weet dat ik geen baarmoeder heb dus een baby wordt direkt afgepakt." -"Ja wat dan? Moet ik ereen voor je op tafel maken waar iedereen dat ziet?" "Als dat zou kunnen?" -"Goed. En de vader is dan weer die theolo - eh student? "Nee in geen geval. Maar jij bent toch goed gezond?" -"Ja dat wel, maar geen sex. Ik kan het alleen als onbevlekt". "Onbevlekt?" -"Ja gewoon. Op tafel waar iedereen bij is" "Wil ik zien. Zie mijn tranen en doe het, ik smeek het je" -"Oke, kom maar op die woensdagavond in de Senaatzaal aan het Domplein". Ik vergat het stuitende voorval. "Je gaat vanavond naar catechesatie in de Bilt" sprak mijn moeder. -Dat kan niet, vanavond heb ik een lezing in de universiteit en dat is al drie weken geleden vastgesteld dus ik moet er zijn." "Nee we hebben de afspraak met de dominee gemaakt en je gaat naar de Bilt op zijn catechesatieles." "Nee in geen geval. Deze avond ga ik naar Utrecht dus dan bel je maar af." Zij dat bespreken met pa. "En je gaat vanavond naar catechesatie" "Nee ik heb al 3 weken geleden deze avond besproken en jullie gaan buiten mij om dingen regelen een uur tevoren. Nou, als jullie dingen een uur tevoren kunnen regelen dan is de eerstvolgende dag aanstaande vrijdag en niet eerder dus ik ga niet naar de Bilt. Vraag dan voortaan wat mijn vrije avonden zijn en ga niet stiekum vanalles voor me regelen want ik werk bij de politie en niet bij een kerk of zo." "Dus je gaat niet? Dan moet je het huis uit." "Ja niet alleen ik, maar ook zus en mijn broertje worden uit huis gehaald daar kun je op rekenen zoals 2 maal 2 vier is, reken maar." Ze huilde, stampvoette en snikte. Oja. Papa de duivel. De datum was raak. Ik pakte mijn brommer en ging naar Utrecht. Ze zoeken het maar uit. En als ik terugkom ga ik wel in de hooiberg slapen. Ik vermoedde iets. Nog meer bozen. Ik stond nog op de deel met brommer. "Vader ik wil weten of de weg vrij is? "Nee ze staan je op drie plaatsen al op te wachten, zowel naast het bos staan nep-politie alsook bevolen echte politie op de 12-gatenbrug en nog een groep nep-agenten staan in de Prins-Hendriklaan je al op te wachten. Oh en in de Lange-Nieuwsstraat staat echte politie om je te arresteren. "Vader ik wil in de poort Justitie Lange-Nieuwsstraat zijn." Fffflitssss. Niemand had me gezien. En niemand zag me vertrekken vanaf de boerderij hoewel mijn vader buiten de wacht hield op het erf. Nou maar hopen dat de parketpolitie me zou herkenen. Nee? Jammer. "Roep nou eens een collega erbij misschien herkent die me." En die herkende me als justitiemedewerker. Eindelijk mijn brommer gestald. "Vader, ik zoek een steen, een flinke" Ik zag ereen liggen op het Justitiepleintje beneden. "Waarom liggen hier stenen?" en wees het zware ding aan. "Ja daar is al een auto opgeree-e. Die mot weg maar is te zwaar". "Doe ik wel" "Huh?" Hij zag me weglopen met een zware kei en ik hoorde hem denken: echt gek die paranormalen maar wel prima zo, die rotkei is nou tenminste weg. Nu proberen om achter de rij wachtenden op het Domplein te komen. "Vader ik wil in een losse groep mensen staan". Dat lukte. Niemand merkte op dat ik ineens verscheen. Ik werkte me naar voren met iets zwaars in mijn armen. Een vrouw sprak me aan. "Ik ben die je vroeg om hier te komen naar die lezing maar ik kom er niet in" sprak ze teleurgesteld. "Was jij dat zonder baarmoeder?" Ik herkende ze niet meer. Ze slikte. "Ja" "Nou, loop maar met me mee als mijn vriendin of zo". Ik naar de deur en gevraagd om binnengelaten te worden als gastspreker. "Ben jij dan Floor?" - "Ja hoezo?" - "En je belde op dat je niet kwam" "Opgebeld? Nee hoor, afspraak is afspraak en zeker voor een belangrijke lezing voor een professor want die ga je niet afzeggen, dat is een belediging". Hij lachtte. "Vlug, licht de prof in dat Floor toch is gekomen met een dikke steen" Een student liep snel weg en weer terug. "Je mag doorlopen maar die kei komt er niet in". "Nou dan ga ik maar want dit is mijn bewijsmateriaal." "Oh is het een kleitablet? Nou dan mag ie erin." Zij het vierkante kinderhoofdje bekijken. Nee nergens tekst op te zien. Ze keken me verbaasd aan. Maar vroegen verder niets. De dikke steen op de lessenaar in de Senaatzaal gelegd waarbij ik hem meteen weer moest optillen vanwege een ontbrekende handdoek uit de toiletten. Nou goed, dan maar op een handdoek. Eigenlijk nog wel beter zo. "Waar is mijn vriendin nou?" "Je vriendin? Is die hoerige studente jouw vriendin?" "Moeten ze dan maagd zijn om hierin te komen?" "Haha, nee dat niet natuurlijk maar die heeft abortus gehad" "Maar dan ben je nog geen hoer, wel moeder." "MOEDER???" Hij droop af. "Een kind heeft ze al" hoorde ik hem zeggen. De zaal ging open en op de gereserveerde plaatsen gingen twee duivels zitten met rode horens op hun voorhoofd en zwarte streeppakken aan. Demonstratief legden ze de armen over elkaar, zo hoog mogelijk. "Die kerels eruit!" "Nee dat zijn de professoren van de Faculteit! Wie denk je wel dat je bent??!" "Vader ik wil weten zijn dat gestolen lichamen?" "Nee ze zijn zo geboren" "Dus een vrouw heeft duivels ge-baard???" "-Ehm ja, ja zo zou je het wel kunnen stellen" "Ik wil dat die duivels de hele avond aan hun stoel zitten vastgekleefd" Ik kreeg het teken. Zo. Vastgeplakt. Doen niks meer. "Vader ik wil dat u het van me overneemt?" "Overneemt? Maar jij zou toch spreken over je politieervaringen?" "Ja maar ik heb plankenkoorts. Alsjeblieft neem over, ik kan dit niet aan." "Oke mijn zoon". Ik begon de lezing als politieparanormaal en liet ook de achterkant van mijn trui zien. Terloops vertelde ik hoe of de relatie met de vermaarde professor Quispel tot stand was gekomen en dat ik hem met opsporingswerk had verder geholpen. Verder hoe of ik een aantal ontbrekende teksten kon reconstrueren alsook de betekenis van enkele Koptische woorden volgens mij moest zijn omdat er dan een Griekse tekst uit moest rollen die - dat weet elke wetenschapper - zodanig in elkaar zijn gevogeld dat vervalsing uitgesloten is. Ik zag mezelf tekenen met behulp van automatisch schrift en niemand in de zaal had in de gaten dat ik gewoon toeschouwer was. Ik bekeek mezelf en zag toe hoe of ik mezelf over het podium wandelde. De lezing viel in de smaak. We begonnen met de klassieken. De gezaghebbende legerdocumentalist Plinius den Ouden documenteerde zelfs drie verschillende soorten van blixem: een droge blixem die voorwerpen verbrijzelt; een natte blixem die slechts zwart maakt; en nog een derde, wonderbaarlijk soort bliksem die wijnvaten leegdrinkt (het houten vat blijft ongeschonden achter) maar daarna als een dronken tol het bachanaal verlaat... Maar Satorius corrigeert Plinius want hij blijft erbij dat het woord: 'verslaving' een vervoeging is van de woorden: 'slaven+laven'. Ik moge iedere student dan ook adviseren: ken je klassieken! Zij hebben ons zoveel wijsheden gebracht zoals bv. het debat. Hoe vreemd het ook moge klinken: de eerste 2 soorten van bliksem bestaan echt want lang niet altijd hoeft een langzamere, inleidende bliksem vanuit de donderwolk in een opgaande bliksemklap te resulteren maar komt voor. "Warme" bliksem noemen we het verschijnsel als bliksem op een reeds gemaakt geioniseerd kanaal "blijft staan", soms wel 3 seconden lang (!) wat reden is dat elektrische treinstellen met v-vormige antennes rondrijden. De legercorrespondent Plinius den Ouden heeft dus zeker goed opgelet. Aha. In de Bijbel wordt een Ark-des-Verbonds beschreven die onder stroom stond. Athans, dat is de overblijvende conclusie na de dood van een drager, waarna David met huppelen schijnt te zijn gestopt. Kunnen technici zulke Bijbelverhalen beter uitleggen dan een 'geestelijke'? Dat de priester Aaron de eerste zendertechnicus was, is zelfs boven twijfel verheven! Anders, zo trek je geen "beschermingspak met hoofdkap" aan. Al zijn kleding was geheel doorweven met metaaldraad, een borstpantser en een gezichtsmasker op, plus een sleepkabel van belletjes over de grond. Dat die kist in feite niet anders is dan een "Leidse-fles" uit de VWO-boekjes zal iedereen wel met me eens zijn. En dat B.Franklin's vliegeroplating met ijzerdraad ook wel te herhalen valt met de geleidende rook van niervet (zie tekst) opstijgend vanaf een koperen altaar zal de meesten ook niet zijn ontgaan: de zwarte walm van brandend vet is niet alleen voldoende om er onweerswolken mee af te tappen maar de normale veldspanning in de droge woestijn bedraagt sowieso al zo'n 500 volt/meter. Kortom: dat met koperplaten overtrokken altaar - evenals de slachtende priesters stonden onder stroom. Bij Mozes vielen zelfs regelmatig stralen vuur van de hemel die de dierlijke slachtoffers verteerden; wat tot gevolg had dat zulk vlees absoluut niet van gegeten mocht worden maar werd begraven. Dat elektrotechnische geloof is boven ieder technische twijfel verheven. Wie verder de tekst volgt wordt al wat wijzer: Vier hoornen aan de hoeken die het bloed moesten lozen op de grond. Nou is bloed beneden de 37 graden Celsius een supergeleider voor electrische stroom dus als je een kanaaltje graaft naar onder het tentzijl door dan moet het vast wel mogelijk zijn om die "Leidse-fles" onder stroom te krijgen. Hoe? met een schakelaar natuurlijk. De tekst vermeld TWEE SOORTEN van draagbomen: a. die met een goudlaagje waren overtrokken en b. van hout. Dit verschil is in veel vertalingen wegvertaald maar in de Hebreewse versie is er via de lidwoorden nog wel iets van terug te vinden. Voorts wordt in de tekst gesproken over twee cherubs (een mythologische vogel ook wel Phoenix, Feniks geheten met vier vleugels die zijn nest verbrandde) die volgens alle vertalingen OP het deksel zouden staan. Dit klopt absoluut niet: ze stonden op de grond. Ook al een lidwoordfout die eveneens makkelijk in de Hebreewse versie is terug te vinden. Verder kun je bij Salomo lezen dat de cherubs de wand raakten: en daarmee kun je hun houten vleugelgrootte als constructie berekenen. En inderdaad, die vleugels "klapperden" dus ergens tussen de 6-10 Hz. Blijft over: waar dient die machine voor. Als je de tekst verder volgt blijkt het geheim te zitten in de wolk van mirre en wierook: dat zijn na verbranding kwikhoudende stoffen die de beide tempel- verblijven met rook zullen vullen. Om te voorkomen dat de rook zou wegwaaien werden in de woestijntempel van tentdoek er ZEVEN koeienhuiden over gespannen die moesten voorkomen dat de geleidende rook zou wegwaaien. Wel, als je ergens ZEVEN koeienhuiden voor nodig hebt dan is het raak! Beet! Dan vermelden de teksten dat "de priesters niet konden staan vanwege de licht- wolk" die het complex omhulde. Volkomen logisch lijkt me: dat is de binnenkant van een TL-buis en daarin prikt het een beetje. Erin staan lukt je niet. Toen kregen ze ruzie, en een bliksemstraal schoot uit de tabernakel en doodde Nadab en Abiu die al in de zenderruimte waren binnengedrongen. Weer kregen ze ruzie, en 1400 oproerkraaiers kregen een koperen ketel in de handen gedrukt met "vreemd vuur" erin zodat "de toorn van de wolk ontstak" en ze allemaal het leven lieten. Allemaal tegelijk? Dat staat er niet. Dat is een boel lijken. Die passen niet allemaal in een tentje van 5x10 mtr. Blijft over: rechtop aan ene kant erin, aan de andere kant liggend eruit. Ik vermoed een touwtje aan hun middel of zo, anders wordt de TL-buis te vol. Voor professor dr.Ir. Michaelis (zie Bellum Jud VN6) staat wel vast dat het zeer beslist om een elektrische machine gaat volgens systeem Leidsche-fles. Voor iedere techneut is de tekst heel duidelijk: "de toorn van de wolk" is duidelijk de binnenkant van een TL-buis als 'ie aanstaat. *** Uitkomst: niet meer dan een kortegolfzender van 8 Hz, een hele dikke! Geheel overeenkomstig met het Engels patent op de electronische gummiknuppel van 6 Hz uit 1972 die tijdens de Koninginnerellen in 1980 nog in Amsterdam werd toegepast om de stadsgrachten van hooligans schoon te stralen.(bron: Telegraaf) Primitief weliswaar en werkend op koeienvet, maar effektvol genoeg om een heel volk als electronisch gedrogeerden de strijd in te sturen en zich onoverwin- nelijk waanden - mischien waren ze dat dan ook wel door nog meer technieken die we nu nog niet kennen? Over edelstenen onder stroom weten we alleen als lasers vanaf. Of misschien van dat soort hypnose zoals ene Adolf iedere straathoek van een bekend hakenkruissymbool uit welbekende Indische waking-hypnoseliteratuur zo goed van kennen? Immers. de tekst spreekt over tentbanen 1 meter breed rood/wit/blauw/bruin, waarbij op elke baan een 4-vleugelige feniks was opgeborduurd in goud. Nee Adolf Hitler deed het met rood, wit en zwart. Maar wel even effektief en op een afstandje zie je het verschil niet eens. En op "Dolle-Dinsdag" was de massale "waking-hypnose" plots over: de dundoeken bleken in de wasserij. Maandag = wasdag, dus vandaar. *** Samenvatting ------------ Bij de oorspronkelijke oratie die ik in 1963 gaf onder toezicht van prof.dr. Gilles Quispel dat iets "weten" probeert over te dragen behoort gewoonlijk een korte verdediging die gedachtengoed samenvat als: 'in de kern', ervan. De naam van de oratie weet ik nog wel: 'Prehistorische elektrotechniek in de Bijbel en de brainwashingmachine van Mozes.' (bron Utrechts Nieuwsblad, papiereditie). Hoewel we dachten dat hooguit een enkele student Wijsbegeerte op de oratie zou afkomen schrok de rijksuniversiteit zich wild van alle bobo's! Er kwam zoveel publiek op af dat zowel in de benedenzaal, alsook op het Domplein naast het standbeeld een paar televisieschermen moest bijplaatsen. Wat ik me ervan herinner, klonk mijn verdediging ongeveer als volgt: Conclusie --------- Zit goed in mekaar dat stuk. Werkt op koeienvet: technisch primitief, ja dat wel maar het werkt beslist (later Engels patent). En uit de verdere tekstbeschrijving blijkt al dat we inderdaad met een kompleet stelletje gekken van doen hebben: "...maak alles af, vrouwen, kinder- tjes, de beesten, alles"... Vraagje: Alleen, hoe hou je zo'n gedrogeerde meute nog in toom? Volgens mij krijg je daar de grootste moeilijkheden mee! Volg de txt, aub.... want dit moet vast wel heel fout aflopen. *** Wel eh. Ben ik nou een betere bijbeluitlegger dan een eh, "geestelijke"?? Ben echt benieuwd. En oja, ik heb wel vaker in een zaal het woord gevoerd maar in de Senaatzaal aan het Domplein werd me voor 5 jaar de toegang ontzegt sinds ik in augustus 1963 dit verhaal als oratie afstak onder toezicht van prof.dr.Gilles Quispel, toen al de meest vermaarde hoogleraar op het gebied van de vroege kerk en gnostiek. Het had weinig gescheeld of hij was ontslagen geweest. Wat hij me uitlegde was dat 3 rectoren dat van plan waren maar werd op het nippertje voorkomen. Q: Toch heeft U de vraag goed beantwoord want ik dacht dat bliksemkracht in de bijbel vaak in een adem wordt genoemd met rebellen, en dus zal dat later door mindere goden ook wel eens ten eigen nutte misbruikt gaan worden. Of vergis ik mij? A: Nee u hebt zich niet vergist. Alles kan misbruikt worden en bliksem dus ook. We kennen over misbruik al een goed spreekwoord: macht corrupteert, maar absolute macht corrupteert absoluut. De bliksemafleider werd in 1752 verder ontwikkeld en gepubliceerd ter bescherming van hoge kerkgebouwen die niet altijd tegen bliksem bestand bleken te zijn. Vooral daken en spitsen van hout vlogen in de fik. De orientalist Michaelis schrijft in 1783 dat de Tempel van Salomo met de meest volmaakte bliksembeveiliging was uitgerust die je je maar wensen kon. Dit rechthoekig gebouw was van buiten en van binnen bekleed met metalen vergulde platen, TERWIJL OOK HET DAK OP DEZELFDE MANIER WAS BEDEKT. In technische zin: een historische kooi-van-Faraday, en nog geaard ook. Alles geaard? Nee, het dak niet, Sterker nog, het dak was uitgerust met scherpe gouden rieken en punten, dat volgens Flavius Josephus diende "om te voorkomen dat schijtende vogels de tempel niet zouden verontreinigen". (bron: Bellum Judea VN6.) Doch dit laatste klopt niet want vogels ontlasten zich vliegend en wel - alleen duiven doen dat niet vliegend. Er is dus een andere noodzaak van een gouden dak (nu de Gouden Rotskoepel) met gouden rieken en scherpe gouden pieken erop. En dat wordt dus computerbijbelvorsen... dan blijkt dat in een bepaald jaar het "gedurig offer is weggenomen wegens verontreiniging" maar dat de Ark nog steeds aanwezig was - volgens Ezechiel. En dus komen we technisch tot de conclusie dat het gouden dak met de pieken dienst deed als bliksem-vanger waarbij de spanning via de gouden draagbomen rechtstreeks naar de Ark werd geleid - zodat er voortaan geen dierenoffers meer noodzakelijk was! Dit wordt bevestigd in de Jesajatekst:"...slachtoffers heb ik niet gewild" Het "gedurig offer" stopte dus vanaf die tijd - gewoon omdat de "stand der techniek" verbeterd was geworden. In de tien eeuwen van zijn bestaan is er nog nooit schade door bliksem van de gouden tempel opgetekend, en dat terwijl kerken alsook andere tempels regelmatig door de toorn der goden werden en worden vernield. Als voorbeeld EEN kerk, de San Marco in Venetie (maar er zijn er genoeg van): Deze dus, is door bliksem ontploft in: 1388 1417 1489 1565 1653 1715 1745 en daarna nog tientallen bliksemafleiders ervan gemold werden. De geschiedschrijver Herodotus vermeldt dat hij in de stad Babel (Irak) is geweest en dat vele prachtige paleizen geheel door de bliksem ontploft zijn teruggevonden. Nee, brandschatten was het niet. Ook de legerschrijver Tacitus vermeldt dat hij streken heeft gezien alwaar de bliksem complete steden heeft weggevaagd en verbrand - slechts enige ruines waren ervan overgebleven en zelfs vroeger vruchtbare grond bleek alle groei- kracht te hebben verloren. (History, V7.) Waarom zouden we zulke - door veldslagen gepokt-en-gemazelde oorlogscorre- spondenten in twijfel trekken over de vernietigingskracht van bliksem? In Bagdad zijn batterijen aangetroffen die gebruikt werden om te vergulden en te vernikkelen. Ze werden opgeladen door de prikkeldraden die boeren spannen voor hun vee langs steile bergkammen doch dat liep niet altijd goed af. Dat blijkt, omdat er duidelijk een "doorslag" in de potten zat. In Mexico is een tempel aangetroffen die elektriciteit haalde uit een half- geleidende berg van koolstof - en waar dus ook regelmatig de bliksem insloeg. Wat doet de mens zoal met elektriciteit? Simpel: doodmaken. Je brengt de niet-bekennende verdachte eenvoudig tussen twee potentialen en de godenkracht beslist wie in leven blijft en wie niet. Kwestie van de juiste schakelaar overhalen: met ijzer beslagen schoenzool die inderdaad zijn teruggevonden, met foto. U mag melden of het spreekwoord nog klopt. Stellingen ---------- Bij een lang betoog dat iets "weten" probeert over te dragen behoort een nog kortere 'stelregel'vatting, ook wel 'gedachteninstellingen' genoemd. Wat ik me van de oratie in de Senaatzaal augustus 1963 nog van kan herinneren was dat deze stellingen na het vragenuurtje werden geponeerd ter verdediging, dus nog juist voor het wonderbaarlijke baby-incident op de katheder, waarna de vechtpartij die daarop volgde: uitsluiting werd ge-eist. Inderdaad moest ik vechten: om een baby het leven te beschermen, ik KON niet anders als het leven van een weggeroofde baby op het spel staat en criminelen je de weg versperren naar zijn moeder. Einde wetenschappelijke loopbaan wegens een vechtpartij in het heilige der heilige Senaatzaal: ik KON niet anders. De baby heeft het overleefd, dank u en zal inmiddels wel zo'n 43 jaar oud zijn. 1. Op de 1e dag werd volgens Mozes het "licht" geschapen uit het niets. Maar voor het zover was hadden de electriciens de leidingen al gelegd. 2. Bliksem ging vroeger religieus, tegenwoordig elektrisch. Dat vereiste een radicale omslag in ons denken (dat duurde 91 jaar). God is liefde. Maar liefde is: de Heer God zelf persoonlijk hier aanwezig. Dat vereist een radicale omslag in ons denken. (dat duurt nu al 1936 jaar). 3. Vermoedelijk wordt de bijbel binnenkort een elektrotechnisch handboek. Meer weet ik niet meer. Veel materiaal is trouwens ook vernietigd. Toen ik enige weken later de prof Quispel sprak ondervroeg hij me. "Het lijkt wel alsof er een hele wolk van duivels om je heen hangt want al laat je je neus hier maar zien dan schieten plots allerlei boeven, dieven en rare gezagsdragers op me af om direkt alles te saboteren. Wat is dit?" -"Dat kan aardig kloppen. Mijn boze pappie heeft al een keer mijn arm uit de kom geslagen en mijn broertje van 3 kreupel geslagen en pas heeft 'ie weer mijn kop ingeslagen met een hamer en deed mijn zuster gif in mijn thee. En op het politiebureau gaf een rechercheur mij taart met een metaalkogeltje erin met snelwerkend ricinevergif erin dat ik uitspuugde. Verklaren kan ik dit alles niet maar u heeft wel gelijk". "Oh nou, sterkte ermee maar ik moet les geven en daar kan ik geen duivels bij gebruiken dus, als je het niet erg vindt is onze samenwerking hiermee wel van de baan want ik moet ook verder." "Ja jammer dan - we zullen maar op Jezus terugkeer wachten en dan die hele bende in een keer gaan afslachten zodat zeven vrouwen een man vastklemmen omdat hun man aan criminaliteit blijkt te zijn overleden". -"SLAAT DAT DAAROP??? Wat verschrikkelijk!" Af en toe luisterde ik nog wel eens naar Quispel's lessen op een geleende studentenkaart zodat de student kon zuipen - maar toen kwam er een foto op. Toen kwam de afspraak met de prof. We keken elkaar aan. Dit was het moment. "Een groot filosoof, dichter, leraar en bestuurder heeft eens tegen zijn gehoor de volgende uitspraak gedaan: 'Er zijn maar twee dingen van belang dubbele punt, zelfkennis en godskennis. Maar het is heel moeilijk om te zeggen waar het een begint en het andere ophoudt'. Wie was die filosoof?" En ik wees op de zaal en zette demonstratief mijn hand aan een oor. "Vivekananda","Jezus","Rama Krisnja","Sankara". "nee, nee, nee" "Bhagwan" "Nee" De zaal lachtte. "Ik hoor daar al Sinterklaas dus jullie komen in de buurt. Wie? Professor Quispel rolde letterlijk van zijn stoel af. Zijn vrouw op 'em af. De zaal schaterde het uit. Quispel stond op en hapte naar adem. Maar ik wist dat zijn koffie niet goed was, iemand had er een vreemde vloeistof ingedaan. GIF! schoot het door me heen. "Vader ik wil dat de prof weer gezond is?" wijzend vanuit mijn broekzak op hem. Het lukte. De prof nam weer plaats op zijn stoel. Na een korte pauze: "Nog wat ideeen?" en wees in het publiek. "Pius-12", "Johannes-23", "Voetius", "Erasmus", "Willem de Zwijger". De zaal viel stil. "Nee de Zwijger was het ook niet maar de professor zal u antwoorden". De prof stond op, voor iedereen zichtbaar ondersteund door zijn vrouw. En iedereen wist dat hij uit zijn stoel was gerold van het lachen. De microfoon werd van mijn tafel losgehaald en onder de prof z'n neus gehouden. "Dat was van Johannes Calvijn, hoogleraar dogmatiek te Wardburg en Geneve" De zaal viel doodstil. Dit mocht niet gezegd worden. "Dan vraag ik nu aan de zaal: waarom mag Calvijn dat niet gezegd hebben?" Niemand antwoordde. IJzige stilte. "Wel, ik werk als paranormaal bij de politie zoals sommigen van u wel weten en dan heb je ook toegang tot sommige informatie die de gemiddelde burger niet weet en meestal ook niet eens mag weten. In de politiearchieven van Geneve is namelijk te vinden dat er op bevel van Calvijn en zijn trawant Zwingli als de beul: ook een 17 moorden hebben plaats gevonden waaronder op 5 kinderen. Daarover was de toenmalige burgerij zo boos dat ze burgemeester Calvijn en zijn complete trawantenbende met hooirieken en mestgrepen de stad hebben uitgejaagd en deze volksopstand staat nu nog steeds in de politiearchieven van Geneve te lezen. Een aantal mensen vloog de zaal uit. Duivels begreep ik. En tevens dominee. Onderweg naar Geneve. De oratie vervolgde. Een van de dingen die ik poneerde was dat die Essenen in werkelijkheid "de Kinderen-des-Lichts" zijn zoals in de Lucastekst beschreven, alsook dat die weliswaar vegetarier waren maar verzot waren op MENSENVLEES. Er waren inderdaad geen begraafplaatsen omdat zij gewend waren hun doden op te eten, gekookt of gebraden en het smaakt naar kip. Dat staat trouwens gewoon in de Bijbel te lezen, immers Jezus aanzegt hun toehoorders "...dat zij Zijn vlees moeten eten en Zijn bloed moeten drinken - - opdat gij ook een Kind-des-Lichts moogt wezen." Op zijn toehoorders kwam dat - vrij vertaald - over als: "opdat gij ook net als Ik zo'n goede kannibaal moogt wezen" en sloegen op de vlucht. Kortom, de totale minachting voor hun doden is toch al minstens 43 jaar bekend in de wetenschap; wat studeren die knulletjes tegenwoordig??? Nee je naaste dode bloedverwanten opsmikkelen doen ze in huidige kerken niet meer en de voorgezette hambroodjes is nog slechts de herinnering eraan. De zaal gruwde. Het publiek op het Domplein brulde, zelfs binnen hoorbaar. In de pauze kwam de kwieke prof Quispel naar me toe. "Zoals het nu loopt kun je zo door voor een ere-doctoraat aan de universiteit. Lijkt het je wat?" "Jawel, maar eerst deze klus afmaken want het zwaarste (ik wees op de kei op de lessenaar) moet nog komen en dit is mijn keiharde bewijsstuk" "Datte? Een steen? Nou dat belooft heel wat". Het vragenuurtje begon. Kunt u ons uitleggen of de bijbel wel klopt? "Eh, half waar en half vervalst." Er ging een siddering door de zaal. "Ten eerste was Jezus niet de zoon van god maar van ene Jozef die timmerman van beroep was. Dat laatste staat twee malen overduidelijk in de bijbel zelf te lezen compleet met alle geslachtsberekeningen vanaf ene Jozef. De woorden "de zoon van god" kloppen wel, alleen staan ze op een verkeerde plaats vermeld namelijk bij de geslachtslijsten en daar horen ze niet. En eniggeboren is 'ie ook niet want ook u bent allemaal eniggeboren. Iedereen kan nazeggen dat er maar eentje van u rondloopt, zeker weten. De zaal gniffelde. "Welke bijbelboeken zijn vervalst?" Ik keek de prof aan. Dit is vuurwerk. "Volgens de wetenschap zijn 1-Thimotheus en Titus ordinaire vervalsingen terwijl de Hebreeen niet door Paulus is geschreven: wat het laatste betreft heeft de Roomskatholieke kerk een punt gescoord want dit is correct van hun, maar de twee andere boeken hebben zij bewust toegevoegd om ketters als die protestanten op een dwaalspoor te brengen en dat is ze zeker gelukt want het protestantse geloof is een opgeblazen vergissing". Een kwart der zaal liep leeg, vooral in streepjespak. De prof werd vuurrood. "Kunt u uitleggen of voortplanting zoals dieren dat doen, nou niet overeen- komstig is zoals mensen dat doen?" "O, u bedoelt de westerse opvatting van mond-op-mondbeademing?" De zaal lag plat. En de prof in een deuk. Hij rolde bijna uit zijn stoel. Ik wees met mijn vinger naar de student. "Het antwoord hierop is: NEE". Er ging een siddering door de zaal. "Simpel gesteld, wie zich als een dier voortplant moet ook sterven gelijk een dier. Iedereen die zegt dat je na een dierlijk leven een hemels leven tege- moet kan zien heeft het mis want daar is geschreven dat de honden, de eros, de pharmaceuten en de geweldplegers geen toegang hebben tot gods koningschap. Iedereen die een hemel belooft na een leven van dierlijkheid pleegt bedrog". Daar was de zaal wel even stil van. Nog meer streepjespakken stapten op. De bisschop van Utrecht kende ik van gezicht en hij glunderde. Ze zaten altijd in groepjes apart, Roomschen en protestanten. Maar het celibaat horen uit de mond van een protestant? Ongehoord... "Maar dan sterft het menselijk ras uit zonder sex" -"Nee want er staat geschreven dat god zelfs uit stenen nog kinderen Abrams kan verwekken." "Vader, ik wil dat deze steen een baby wordt (van die studente en mij") bad ik er onhoorbaar achteraan. Ik kreeg zware pijn aan mijn ballen. Iets, of energie verliet mijn ballen. De studente op de 2e rij schoot omhoog. Ze voelde ook een stekende pijn. Voor ieders ogen begon zich een baby te vormen met beentjes en armpjes eraan en het zette een keel op. "MAMMMMA? MAMMMMA! De zaal was plots hevig ontsteld en geschokt. Iedereen vloog overeind. Van drie kanten kwamen allerlei medewerkers, verplegers, duivels, dieven en vanalles aan personeel aanrennen om de baby van mijn katheter te sleuren. Ze verscheurden het meisje bijna. "Ho stop! Zijn jullie nou helemaal gek geworden!" "KOM HIER MET DIE BABY!" Te laat, die was al in de toiletten. Wel 4 mensen probeerden hem in een grote tas te proppen. Ik sloeg met mijn vuisten om me heen. rukte de baby uit de tas en rende weer naar mijn spreekgestoelte toe, met een huilende baby tegen me aan geklemd. Wat zullen we nou hebben? Die is toch van mij dat zie je toch? Onderweg moest ik wel vier mensen in hun kruis trappen. En hard. "Oprotten iedereen, van 't podium af". "Ja maar, dat is een levende baby". "Nou en, die heeft een vader en een moeder en dat gaat je niks aan". "Een moeder?? Wie dan wel?" "Daaro. Die studente zonder baarmoeder. Die is de moeder van dit kind." "Maar die heeft geen baarmoeder?" "Nee, maar wel eierstokken." Ik haar de baby overhandigd. "Zij? Zij de moeder van een baby vanaf het spreekgestoelte? Maar die zat toch op de 2e rij?" "Ja maar draadloos en dat zagen jullie niet". "DRAADLOOS???" Ze fluisterden met elkaar. "Een goocheltruc." "Zoeken we uit en dan pakken we ze op". Het verhaal kwam in de krant. De politie en Rijksrecherche hadden de hele zaal en de tafel uit elkaar geschroefd maar konden geen spoor van goochelarij terugvinden. En de baby was levensvatbaar gebleken. Ik schrok. Levensvatbaar gebleken??? Maar, maar dit IS een kind van god! "Vader ik wil bij die moeder van dat kind zijn" Fflitts. Ik stond in haar studentenkamertje. "Waar is die baby nou?" "In een kraamkliniek en ze gaan alle bloed eruithalen voor proeven" zo legde de huilende studente me uit "en op mijn werk ben ik ook ontslagen omdat ik me aan toverijen heb schuldig gemaakt". "Dan eerst maar die baby in veiligheid brengen". Nou, dat had geen minuut later moeten zijn. Ik trof de baby aan op een tafel met allerlei slangen eraan en 3 zusters eromheen. "Wat mot jij hier? Hier mogen geen mannen komen" "Ik ben de vader van die baby en ik wil weten wat jullie met een kerngezonde baby van plan zijn want die is gestolen van de moeder." "Oh ben jij de vader? En op de kaart staat dat het een hoerenjong is zonder moeder of vader. En daarom gaan ze alle bloed verwisselen omdat er bij hoerenjong altijd veel ziekteverwekkers inzitten." "Komt niks van in. Hier met mijn baby". "HE LAAAAAT DAT! ALARM! ALARM! HELLUP!!" Ik rukte de baby van de tafel af, trok alle stekkers en slangen eraf en toen: "Vader ik wil bij haar moeder zijn". Fllittts. Woedend personeel dachten me te grijpen maar weg. Weg is weg. Ze sloten het hele ziekenhuis af en lieten de politie zoeken. Leuk hoor, vooral als je... POLITIE achterop je rug hebt staan. Ik de huilende baby aan de huilende moeder overhandigd. Wat was ze blij! Dolblij. Die kreeg een flesje want ze hoefde niet meer "nuchter" te zijn. Ik moest me bij de kinderrechter verantwoorden voor mijn actie. "Het staat vast dat jij een baby getoverd of gegoocheld hebt" "Nee, het is van die studente, met mijn zaad. En zij is de moeder" "Ja dat beweerde ze ook al maar hoe zit het dan want er lag een zware kei op de katheder die in een huilende baby veranderde". "Nee zo eenvoudig werkt het niet. Die steen was alleen maar om de bijbeltekst te demonstreren dat de bijbel altijd gelijk heeft. Maar in werkelijkheid is de baby van die studente en dat kon ze merken aan haar eierstok. Sterker zelfs, ze liep nog een tijdje kreupel aan een kant." Ze keek vreemd op. Ja dat stond in het proces-verbaal. "Dus jij bent de vader?" "Jazeker, het is een echte zoon van god" De brigadier werd kwaad. Ik mocht me geen god noemen. Nou dan niet. "In ieder geval is te bewijzen dat die studente de moeder is want ze heeft een rare bloedgroep die slechts bij een half procent van de mensheid voorkomt en die heeft de baby ook. Die moeder kan dus glashard bewijzen dat zij de moeder is en niemand anders. Voorts heb ik een bloedgroep die bij slechts 7% voor komt dus alles is te bewijzen. Ja je kunt nu wel die baby aan een kindertehuis toewijzen maar als ze weer haar bloed eruit gaan halen dan gaat ze dood. Gegarandeerd want dit bloed komt te weinig voor, daar zijn vrijwel geen donoren van en dit kind is zo gezond als een vis." "Ik heb hier inderdaad de aanvraag van de Kinderbescherming maar dat vind ik vreemd omdat je dat kind nu al uit een onbekende kraamkliniek hebt uitgehaald en daar hadden ze helemaal geen toestemming voor. Hier klopt iets niet" "Nee, en dat zijn ook geen artsen die daar werken maar timmermannen" "TIMMERMANNEN???" Dat zoeken we uit. En dat was zo. Een zelfstandige kraamkliniek bemand door timmerdokters. Zonder vergunning. Aha. Werk. Werk is werk. En moord is moord. "Vader ik wil weten hoeveel baby's ze daar afgemaakt hebben?" "Oh, al 20". Droppaf. Naar die "kraamkliniek" tussen aanhalingstekens. "Vader ik wil dat die kraamkliniek spoorloos in het oneindige niets verdwijnt" En het was alzo. De schepping verdween spoorloos. Radeloze verpleegsters zag ik bezig om snel nog wat baby's uit een meertje van troebel water te vissen. Weg, alles weg. Gewoon een gat tussen de huizen. Ik moest me weer verantwoorden voor de kinderrechter. "Wat heb je nu weer gedaan???" Een kwaaie brigadier keek me aan. "Oh er zijn daar al 20 kerngezonde baby's vermoord en zo ben ik opgeleid om dan de brand erin te zetten anders gaat het moorden gewoon door. Maar waarom vraagt u dat want u heeft de hele administratie toch allang in beslag genomen?" "Ja maar ze zijn in beroep gegaan" "Zie je nou wel dat mijn opleiding perfekt is: het moordden gaat gewoon door. En dus KON ik niet anders dan er de beuk inzetten als burgemeestersbevel. "BURGEMEESTERSBEVEL???" "Ja hij, wie anders, wil je de mafia afstoppen." "Zoeken we uit." Ik naar de Senaatzaal en vroeg waar prof.Quispel zijn kamer had. "Je komt er niet meer in, jouw is voor eeuwig de toegang ontzegt" "Waarom?" "Omdat je een duivel getoverd hebt" "Sinds wanneer zijn baby's meteen duivels? Wat je zegt ben jezelf dus dan ben jij dus een duivel want baby's zijn geen duivel" "D R R R U I U I U I U I T J I J" Daar stond ik op het Domplein. De wind woei. Ik was weer alleen. Zo verdomd alleen. En voor eeuwig de Universiteit uitgezet (later teruggebracht tot 5 jaar) Ik werd aangesproken door een journalist van een Haagse krant. "Jij hebt een baby getoverd uit een steen he? Mag ik daar een foto van maken?" "Ja hoor dat kan" Ik wist immers dat de studente binnenkort het studentenhuis zou worden uitgezet wegens hoererij, dus een bezoekje mocht wel. Alleen, we kwamen er niet in. "Maar ik ben de vader van die baby en ik wil wel mijn dochter zien". "Heb jij die hoer genaaid? Eruit jij" en ze wilde me met een bezem te lijf. Iemand slaan met: POLITIE achterop zijn trui? Komt dat even prachtig uit! Ik de bezem uit haar handen gerukt waarop ze meteen de deur dichtgooide. Een aanloopje, een KNAL!!! en de deur lag eruit. "Kom maar mee naar binnen" De verbaasde reporter achter me aan. Ik op haar kamerdeur geklopt en mijn stem laten horen. Wat blijkt, de hele kamer stond vol met allerlei bobo's die haar de baby wilden afnemen en dat terwijl ze van de rechter een vonnis had dat het kindje inderdaad alleen haar bloedgroep had en dus alleen van haar kon zijn met een waarschijnlijkheid van meer dan 98%. (dna=test bestond toen nog niet) "Iedereen eruit want de rechter heeft het kind aan die moeder teogewezen". "TOEGEWEZEN?? En waarom wist ik dat niet?" vroeg een parketpolitieman zich af. "Nou kijk zelf maar, het is toch echt haar kind en dat weten zij allemaal donders goed vanaf." De aangesproken vrouw van Rijksdienst kinderbescherming keek me aan. "Hier met dat kind" en rukte de baby van haar moeder en spurte door de open- staande deur weg. "Vader, ik wil dat die vrouw dood is" Ze viel de trap af. Het kindje deed niks meer. "Dat wordt een ziekenauto" zei de parketpolitie. Alweer alle bloed eruit? "Komt niks van in, ik ben de vader dus die geef ik weer aan de moeder." "Nee we roepen de ziekenauto op". "Vader ik wil dat zijn portofoon en alle telefoons niet werken en ik wil ook dat mijn baby weer kerngezond is?" Ik zag dat haar armpje plots uit een rare kronkelbeweging weer goed zat en reikte het huilende meisje aan de betraande studente. De diender roepen, en roepen, en dus sprak ik tegen de fotograferende man: "Nou, maak hier dan ook maar een mooie foto van, met die diender erop." Flits! Gelukt. "Tjonge dit is een prachtverhaal. Hier krijg ik zeker opslag mee." Pas na drie kwartier kwam eindelijk de ziekenwagen voor een baby. "Baby? Welnee er is een vrouw van de trap gevallen" "Een vrouw? Nee deze ziekenauto kan alleen baby's vervoeren en geen vrouw". "Dan zal er een andere auto moeten komen want dat is geen baby". Dat werd een hele hoop getelefoneer binnenin de ziekenwagen. En ze lieten de stervende vrouw gewoon op de trap liggen, tesamen met de journalist. Hij was verbijsterd. Toen kwam de ziekenwagenchauffeur weer naar buiten. "We weten nu zeker dat er een baby moet worden opgehaald van dit adres" sprak hij. "Er is hier inderdaad een kerngezond kindje bij een studente, alleen is er een vonnis dat die baby aan haar is toegewezen en dat vonnis klopt. Ik ben namelijk van de politie" en liet achterop mijn politielogo zien. "Jaja maar je bent geen 23 dus dat accepteer ik niet" "Nou, vraag het mijn collega maar" Dat deed hij. Ze bestudeerden het gerechtelijke stuk. Het klopte. Al die tijd lag de vrouw nog steeds levenloos op de trap. En met naast haar een stomverbaasde journalist die steeds meer stomverbaasder werd. Wat is dit? Een kafka? Of horror, maar dan echt? Of allebei? En uiteraard niet ophield met foto's maken. De ziekenwagenchauffeur werd dat zat, al dat geflits. "Wat is dat voor vent?" "O een journalist die tesamen met de politie optrekt. Zo bespaart ons dat veel werk aan verslagleggingen en negatieven liegen niet. Hoezo?" Hij schrok opeens hevig. Maar waarom? Eindelijk, na nog eens 20 minuten kwam er een tweede ziekenwagen aan die de inmiddels nou onderhand vast wel morsdode vrouw oppakten en inladen. Ik weer naar de kinderrechter die gebogen zat over een hele stapel foto's van een langzaam overlijddende vrouw op een trap, met een debatterende chauffeur van een ziekenwagen bovenaan de trap. "En die baby mankeert niets?" "Nee, maar wel die studentemoeder want die is wegens hoererij het studenten- huis uitgezet en kan nergens terecht. Ik zoek nog een huis voor haar." "Nou, dit wordt een grote zaak wegens nalatigheid en babyroof, en dus zijn we daar nog wel even mee bezig. Ik vorder opname in een opvanghuis." "En ik vorder dat ze verder kan studeren want ze was bijna klaar maar ze hebben haar de toegang tot de faculteit ontzegt terwijl ze bijna klaar was." "Waarom is haar de toegang geweigerd?" "Wegens hoererij want ze heeft geen baarmoeder" "Over privezaakjes gaat een universiteit niet, dat beslis ik en ik alleen". Ze keek vertoornd op. Laaiend was ze op al die zo "keurige" mannen. Ze legde een dwangsom op van 3000 gulden/dag voor iedere verloren studiedag aan de faculteit maar de rector-magnificus ging in beroep. Quispel kwam naar me toe. In de Geneefse politiearchieven zijn in 1963 proces-verbalen teruggevonden waarin Calvijn een 5-tal kinderen tot de doodstraf veroordeelt omdat de duivel erin was gevaren. Nee ze zelf doodmaken deed hij niet - dat liet hij aan Zwingli over. Daarop nam "het-plebs" van Geneve het recht in eigen hand en sloegen burge- meester Calvijn, hoogleraar aan twee universiteiten met zijn trawantenbende de stad uit - met niet meer dan hooivorken en mestrieken. Als politiemedewerker controleerde ik het oude proces-verbaal en hoogleraar prof.dr.G.Quispel was erbij in die kelderruimte van het Geneefse Hoofdbureau. Ligitimeren deed ik met een hondevest: met POLITIE achterop en een ptt- identiteitsbewijs van een daalder. Alles klopte en de prof vertaalde het hoogduits. De commissaris deelde me later mee: "Het was dat je ons gewaarschuwd had maar sinds dat jullie geweest zijn kwam er een hele optocht van boeven die ook allemaal papieren meenamen over die veroordelingen van 300 jaar terug." -"Had ik al rekening mee gehouden - ik heb er 250 copietjes van gemaakt en die onder de waterkraan gehouden zodat ze gingen schimmelen - dan lijken ze oud en in afwachting van 500 boeven die die politiearchieven gingen plunderen wordt er nu nog steeds niks vermist". Hij lachte hartelijk. "Tsss, politiearchieven mag je nog geen splinter uit meenemen en hier stalen ze als de raven - waar ging dit over?" -"Oh over Calvijn, een soort duitse profeet die 5 kinderen tot de doodstraf veroordeelde omdat de duivel erin was gevaren - nou en dat mag de krant niet in en dus stelen ze die verbalen uit jouw politiebureau." "Nou rare jongens daar in Holland. Echt geschift volk." -"Hoezo?" "Nou kom maar apies kijke". En ik geloofde mijn ogen niet!!! Keurig nette inbrekers in 3-delig zwart jaquet met gestreepte broeken die me smachtend aankeken. Inbreken in... een buitenlands politiebureau??? "Uit wat voor kermis komen dat soort clowns?" -"Ha dat zal ik jouw vertellen. Dat zijn geen clowns maar dominees die iedere week vanaf de kansel donderen: gij zult niet stelen." Hij slikte. "Nou we verdienen er goed aan. Eerst een maandloon ophoesten anders komen ze dit hok niet meer uit. En die guldens van jullie zijn hard genoeg". Dat zag ik. Enkele langgerokte dames met langgerokte duitspratende dochters betaalden stapels flappen. -"Kunnen we die deur niet dichtmetselen of zo?" "Heel goed idee, ga ik direkt doen". Ondertussen wij aan de koffie. U raadt het nooit: de cement was nog vers of er waren Hollanders met koe- voeten en bikhouwelen in de weer... onderin dat Hoofdbureau! Toen werd de commisaris het zat en liet een cementauto leegdraaien. Waargebeurd. Ik stond er bij en keek ernaar. Naar die plastic pijp naar benee. Nee Zwitserse agenten houden niet van inbraken in hun bureau. De professor lag in een deuk toen ik het voorval vertelde. "Ja nou lach je nog - maar ze zoeken jouw te doden voor zoiets." Dat kwam uit. In 2003 verklaarde de professor op TV dat hij zijn gehele leven was tegengewerkt door fundamentalisten en 6 moordpogingen had overleefd. __________________________________________________________________________ | Men beseft dat men zekere Hoofdwetten als fundament heeft overschreden | | en als compensatie tracht men andere - lagere - wetten met geweld zijn | | naaste in te peperen. Een bekend gegeven in de massa-psychologie en | | typical voor bendevorming. | -------------------------------------------------------------------------- Later, toen ikzelf in 1963 voor Justitie ging werken als hulpje (17) van de kinderrechter met volledige opsporingsbevoegdheid, werd een geboeide man binnengeleid die "over de rooie was gegaan". Maar daar kon hij zich niets, maar dan ook werkelijk niets van herinneren! Nee drank was het niet. En opgetrommelde artsen konden geen spoor van drugs vinden. Spoken? Bezetenheid misschien? Een blik psychologen en 3 (!) psychiaters kwamen het geval bekijken. Met wilde blikken keek de man rond in die boevencel. Hij huilde. Wat was dit? Ik werd als boerenzoon de celdeur opengedaan nouja, ik had nog wel een hondevestje aan. Deurtje ging snel dicht want de volgende psycholoog kwam eraan 'voor het geval' en wilde erin. "Wegwezen jij". Een gewonde politieagent met zijn kop in het verband omwikkeld deed relaas. Daarop mocht ik mijn zegje doen. "Ja dit effekt heb ik eens bij onze stier gezien na een muggebeet". De kop van de politieagent werd eerst lijkbleek - toen helemaal rood. Hij ontplofte bijna. "Nou een dolle stier was dat zeker maar als dat van een muggebeet komt eet ik mijn uniform op!" Woest was 'ie. Maar toen (in 1963) wisten dokters al precies waar ze naar moesten zoeken en stuurden een monster ervan naar het RIVM omdat het Gerechtelijk Lab toen nog niet de kennis over dit beestje in huis hadden. Maar het klopte wel. De Bilthovense politie was verbijsterd. "Tsssss... een muggebeet. Dat geloof je toch niet? Onze agent werd zowat totaal in elkaar geslagen en hij moest zich nog echt beheersen om hem niet achteraf alsnog een kogel door ziene kop te jagen. Een monster was dat. Echt helemaal dolgedraaid. Zelfs drank doet dit niet". Maar dat klopt niet. In de 70er jaren werd in Utrecht ook zo een dolgedraaide kerel achter het stuur aangetroffen die niet dronken was. De kleerkast joeg iedereen de stuipen op het lijf. Plots wist een ziekenbroeder de oplossing en spoot wat glucose in zijn arm. En na enkele seconden werd de man weer rustig. De kalmte zelf... en aan de grond genagelde politieagenten. Wat het was? Een hypo. Gewoon teveel insuline zelf ingespoten. Komt heel vaak voor en daarom heeft iedere suikerpatient een zakje poedersuiker in zijn borstzakje inzitten. Voor de hulpverlener want die moet daar sowieso toch al zoeken voor het hartritmestoornis. Nee normale mensen dragen nooit poedersuiker in hun borstzakje en daar moet je als agent op trainen.